Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων, μέρος α’


Σημείωση συγγραφέως:

Ο τίτλος του άρθρου, είναι εμπνευσμένος από την ταινία: «Η Αυτοκρατορία των αισθήσεων». Πρόκειται για μια γαλλο-ιαπωνική καλλιτεχνική ταινία του 1976 που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Ναγκίσα Οσίμα. Πρωταγωνιστούν οι Τατσούγια Φούτζι και Έικο Ματσούντα. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την παθιασμένη ερωτική σχέση της Σάντα Άμπε, πρώην πόρνης και νυν υπηρέτριας ενός ξενώνα, και του εργοδότη της, Κιτσίσο Ίσιντα. Οι ερωτικές εμπειρίες του ζευγαριού γίνονται όλο και πιο έντονες, κάνοντας το ζευγάρι ν’απομονώνεται στον δικό του μικρόκοσμο. Οι πειραματισμοί γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι, οδηγώντας το ζευγάρι σ’ ένα βίαιο τέλος ως πράξη υπέρτατης ικανοποίησης. Η ταινία κυκλοφόρησε ως In the Realm of the Senses στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο και υπό το L’Empire des sens (Αυτοκρατορία των Αισθήσεων) στη Γαλλία. Σε πολλές χώρες απαγορεύτηκε η προβολή της, λόγω των γυμνών και των ερωτικών σκηνών που περιέχει. Η ταινία δεν ήταν διαθέσιμη στο home video μέχρι το 1990.

Σκηνή από την ταινία «η Αυτοκρατορία των αισθήσεων»

Ανεβασμένη η αδρεναλίνη όλο αυτό το διάστημα, με πολλές και ποικίλες αιτίες. Έχοντας πλέον μπει στο 2021, δύο πράγματα είναι εκείνα που έχουν -κατά κύριο λόγο- διχάσει τον πληθυσμό: ο κινέζικος ιός (βλ. covid19 ή SARScov 2) και οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Κατά κάποιο τρόπο, το ένα επηρεάζει το άλλο, με το δικό του τρόπο.

Δε θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω πράγματα που όλους αυτούς τους μήνες ήδη έχουν αναλυθεί από πολλούς άλλους (ιατρούς, δημοσιογράφους, bloggers, κοκ) και που αφορούν τον κινεζικό ιό, καθώς θα ήταν περιττό. Ο καθ’ ένας πλέον, έχει βγάλει τα συμπεράσματά του. Κι εμείς τα δικά μας. Εκείνο που είναι σίγουρο ωστόσο, είναι ότι όλη αυτή η μασκαράτα, έχει προκαλέσει διχόνοια. Σε αυτό, δεν υπάρχει ούτε ένας που θα διαφωνήσει.

Θα προσπαθήσω με μία κατά το δυνατόν ψύχραιμη ματιά, να δώσω το στίγμα από τη δική μου οπτική γωνία. Ας μη γελιόμαστε. Κανείς δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός σε τέτοιες καταστάσεις. Οι σκέψεις και η οπτική, πηγάζουν από τα προσωπικά βιώματα και τις εμπειρίες που έχει ο καθ’ ένας μας. Και κανένα βίωμα δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο. Συνεπώς κι η δική μου μάτια, είναι υποκειμενική. Καθώς όλες οι οπτικές είναι υποκειμενικές, καμία δεν είναι απολύτως σωστή και καμία απολύτως λάθος.

Αν μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε μία αναδρομή σε όλο το «ταξίδι» του κινεζικού ιού από την αρχή ως σήμερα, θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν πολλά… «περίεργα». Ένα από αυτά, είναι η ίδια η αφετηρία του. Η Κίνα! Μία χώρα με πληθυσμό δισεκατομμυρίων ανθρώπων, από την οποία ξεκίνησε ο ιός και τώρα δεν έχει ούτε ένα κρούσμα! Περίεργο, εάν αναλογιστεί κανείς τον πληθυσμό, την πυκνότητα των κατοίκων αλλά και το πόσο γρήγορα, μόλις σε μερικές εβδομάδες, η χώρα αυτή «καθάρισε».

Οι διαδηλώσεις κατά των μέτρων, φέρνουν τη δυναμική, σχεδόν απάνθρωπη αντίδραση της Νέας Τάξης

Την ίδια στιγμή, έχουν περάσει μήνες και χώρες με πάρα πολύ πιο αυστηρά μέτρα από αυτά που εφήρμοσε η κινεζική κυβέρνηση, όπως καλή ώρα η Ελλάδα, αλλά και με πιο αραιό πληθυσμό, εξακολουθούν επί… ματαίω να λαμβάνουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα. Κι αυτό, φαίνεται να παραξενεύει ελάχιστους. Τουλάχιστον δεν παραξενεύει καθόλου τους υπερμάχους των εμβολίων, οι οποίοι ρίχνουν το φταίξιμο στους… «αρνητές» ελαφρά τη καρδία. Εκείνο όμως που δεν έχουν καταλάβει, είναι τα «περίεργα» που συμβαίνουν. Σα να μη θέλουν να τα δουν…

Όπως έχει αναφερθεί από πολλούς, η πανδημία ορίζεται όταν το 10% του πληθυσμού πεθαίνει από μία ασθένεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το 0,3% πεθαίνει, κι αυτό με υποκείμενο νόσημα. Η ομολογία Τσιόδρα σε αυτό, ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Όλα αυτά, γνωστά! Αυτό όμως που αποτελεί πρόβλημα, είναι ότι αυτές και άλλες ενστάσεις, προέρχονται από εκείνους που αρνούνται την έννοια της «πανδημίας» στο θέμα του κινεζικού ιού. Καθώς αυτοί, ως επί το πλείστον ανήκουν στον αποκαλούμενο «πατριωτικό χώρο». Έναν χώρο που έχει υποστεί βάναυση σπίλωση από την ύπαρξη της «Χρυσής Αυγής», στο πρόσωπο της οποίας αναγνωρίστηκε το κίνημα του νεοναζισμού στην ελληνική επικράτεια. Κάτι που είχε ως συνέπεια την αμαύρωση του πατριωτικού κινήματος εν γένει και τη δαιμονοποίηση ακόμα και του υγειούς εθνικισμού. Και φυσικά πλέον, ό,τι προέρχεται από τον πατριωτικό χώρο, γίνεται αυτόματα και κατακριτέο.

Σύλληψη διαδηλωτή κατά των lock down στην Ιρλανδία.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα της «εξάπλωσης» του κινεζικού ιού, γίνονται αντιληπτά από όλους. Όμως, ο καθ’ ένας τα μεταφράζει διαφορετικά. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι η εξάπλωση της κινεζικής καθημερινότητας. Δηλαδή, η επιβολή μιας αυταρχικής μορφής διακυβέρνησης, η οποία συναντάται στον μαοϊκού τύπου κομμουνισμό. Δηλαδή, έλεγχος παντού και στα πάντα. Το κράτος μετατρέπεται σε έναν τυραννικό δυνάστη που ελέγχει τις καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων και ελέγχει ακόμα και τα απλά καθημερινά πράγματα, στερώντας από τους πολίτες την ελευθερία. Ελευθερία στην έκφραση, ελευθερία στην κίνηση, ελευθερία στην αγορά, ελευθερία στο εμπόριο και πιο σημαντικό όλων, στερεί την ελευθερία στη σκέψη. Ό,τι είναι αντίθετο από αυτό που επιβάλλει το καθεστώς, γίνεται εχθρικό. Η υπακοή μέσω της τρομοκρατίας και του φόβου, κυριαρχούν. Το κράτος παύει να είναι ο αρωγός και προστάτης του πολίτη. Γίνεται ο τρομοκράτης και δυνάστης του. Φιμώνεται η ελεύθερη βούληση και σκέψη, στο όνομα ενός ανύπαρκτου, ή έστω αμελητέου κινδύνου.

Η έννοια του «κυρίαρχου λαού», αποδομείται. Ο λαός δεν έχει δικαίωμα ν’ αποφασίζει. Έχει δικαίωμα να υπακούει. Σκεφθείτε λίγο ποιες ήταν οι κατηγορίες κατά του ναζισμού, κατά της δικτατορίας και κατά του βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν. Η βασικότερη ήταν η στέρηση της ελευθερίας του ανθρώπου! Αυτοί που μέχρι τώρα εμφανίζονταν ως υπερασπιστές της Ελευθερίας, έχουν μετατραπεί σε πολέμιοι αυτής. Κι αυτό, με την επιβολή του φόβου. Με την τρομοκρατία που ως τώρα απέδιδαν σε άλλους. Και κύριος μοχλός επιβολής της τρομοκρατίας, δεν είναι άλλος από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που με τη σειρά τους μετατράπηκαν σε Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, ή Εκφοβισμού, ή Τρομοκράτησης. Κι οι τακτικοί θιασώτες τους, έχουν πάψει να σκέφτονται. Αφήνουν τα ΜΜΕ να σκέφτονται γι’ αυτούς.

Συνεχίζεται…

Kατηγορίες

Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: