Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η σιωπή των αμνών, μέρος δεύτερο.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Το παρόν άρθρο, περιέχει σκληρό ή/και ευαίσθητο περιεχόμενο, ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ για ανηλίκους, άτομα με έντονες κοινωνικές ευαισθησίες και άτομα με σοβαρά καρδιακά προβλήματα! Οι εικόνες μπορεί να προκαλέσουν δυσάρεστα συναισθήματα.

Αποποίηση ευθυνών:

Ο συγγραφέας προειδοποιεί για το ευαίσθητο περιεχόμενο. Το άρθρο αυτό, το διαβάζετε με δική σας ευθύνη.

Στο πρώτο μέρος, αναφερθήκαμε στο Βατικανό, ως ένα από τα σημαντικότερα κέντρα «ενοικίασης» παιδιών για σεξουαλική κακοποίηση. Είναι χαρακτηριστικό οι περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης από Καθολικούς ιερείς, μοναχές,  μέλη των θρησκευτικών ταγμάτων κλπ, οδήγησαν σε πολυάριθμες καταγγελίες, έρευνες, δίκες και καταδίκες. Οι περιπτώσεις κακοποίησης περιλαμβάνουν αγόρια και  κορίτσια, κάποια ηλικίας 3 ετών, με την πλειοψηφία των θυμάτων να είναι ηλικίας 11 και 14ων ετών. Μέλη της Καθολικής Εκκλησίας, καταδικάστηκαν σε Ιταλία, ΗΠΑ, Ιρλανδία, Καναδά και Αυστραλία. Η «Αγία Έδρα», εμφανώς ενοχλημένη από τις διαστάσεις που πήρε το όλο θέμα, κατηγόρησε τα ΜΜΕ ότι έδωσαν πολύ μεγάλη έμφαση στα γεγονότα. Ο ίδιος ο Πάπας, δεσμεύτηκε ότι θα ερευνούσε το θέμα. Φυσικά οι περισσότερες περιπτώσεις έτυχαν ιδιαίτερης συγκάλυψης. Οι καταγγελίες ωστόσο, έφταναν ως και την ίδια την «Αγία Έδρα». Από το 2014 και μετά, γι’ αυτό το θέμα έπεσε βαρειά σιωπή.

Η Αγγλικανική Εκκλησία από την άλλη, θυμήθηκε τις πρακτικές της Καθολικής Εκκλησίας του «μεσαίωνα». Προκειμένου να διατηρήσει το «καλό» της όνομα, ανέσυρε από το χρονοντούλαπο τις ιστορίας, τα συγχωροχάρτια! Αρκούσε κάποιος από τους ιερείς της να δηλώσει ότι μετάνοιωσε, για να λάβει άφεση αμαρτιών. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 1940 έως και το 2020, πάνω από 390 ιερείς και υπάλληλοι της Αγγλικανικής Εκκλησίας καταδικάστηκαν για σεξουαλικά εγκλήματα. Η τακτική αυτή της Αγγλικανικής Εκκλησίας, τη μετέτρεψε σε παράδεισο των παιδοφίλων, κάποιοι εκ των οποίων συνελήφθησαν και στο γνωστό μέρος για «σεξοτουρισμό», τη Μανίλα, την πρωτεύουσα των Φιλιππινών. Ο επίσκοπος και προσωπικός φίλος του πρίγκηπα Κάρολου, Πίτερ Μπολ, χρησιμοποίησε τη θέση του και τις γνωριμίες του, όχι μόνο για να προβεί σε σεξουαλικά εγκλήματα, αλλά και για να καλύψει άλλους. Αυτό από μόνο του, αρκεί για να ανεβάσει τη διαφθορά ως το βασιλικό θρόνο, ο οποίος έχει κι άλλες αμαρτίες όπως θα δούμε αμέσως παρακάτω.

Ήταν 10 Οκτωβρίου του 1964, όταν το βασιλικό ζεύγος Ελισάβετ και Φίλιππος μαζί με 10 παιδιά από το καθολικό οικοτροφείο Kamloops της Βρετανικής Κολομβίας (σύμφωνα με τα όσα καταμαρτυρούν οι γονείς τους), πήγαν για πικ νικ. Έκτοτε, αγνοείται η τύχη τους. Αν και επισήμως το Buckingham δεν αναγνωρίζει την ενοχή της βασιλικής οικογένειας, υπάρχει κάτι που την ενισχύει. Μέχρι το 1970, το Ηνωμένο Βασίλειο έστειλε τακτικά χιλιάδες ορφανά και παράνομα παιδιά στο εξωτερικό σε μια ζωή πρακτικής δουλείας και, συχνά, κακοποίησης. Η δημοσιογράφος Julia Rhodes, μίλησε με δύο από αυτά τα θύματα. Οι αποκαλύψεις τους, ανατριχιαστικές.

Tony Costa

Ένα από τα παιδιά αυτά, ήταν ο Tony Costa, ο οποίος το 1953, σε ηλικία 11 ετών, βρέθηκε να ταξιδεύει για Αυστραλία. Η μητέρα του, μην μπορώντας να τον συντηρήσει, τον είχε παραδώσει σ’ ένα ορφανοτροφείο του Λονδίνου.

Είναι ένα από τα περίπου 100.000 παιδιά της Βρετανίας, τα οποία είχαν σταλεί σε ιδρύματα της Αυστραλίας, του Καναδά, της Νέας Ζηλανδίας και της Ροδεσίας (νυν Ζιμπάμπουε). Η κραυγή του ανατριχιαστική: «Πρέπει να ακουστούμε, ώστε ποτέ να μην ξαναδούμε αυτό να συμβαίνει ξανά». Στην περιγραφή του λέει: «Μου είπαν ότι θα πήγαινα καβάλα στο άλογο στο σχολείο και ότι θα μάζευα φρούτα από τα δέντρα. Επρόκειτο να απολαύσουμε τη ζωή.»

Η πραγματικότητα όμως εντελώς διαφορετική. Με το που έπιασε λιμάνι το πλοίο, ξεκίνησε σκληρή χειρωνακτική εργασία, με ελάχιστη τροφή. Η σχολική εκπαίδευση ήταν σχεδόν άγνωστη. Η κακοποίηση, καθημερινό φαινόμενο. Ο ίδιος περιγράφει: «Ζούσαμε με συνεχή φόβο μη μας μαστιγώσουν ή μας κακομεταχειριστούν. Δεν είχαμε αξιοπρέπεια ή αυτοεκτίμηση. Έκλαιγα σπαραχτικά τη νύχτα κι αναρωτιόμουν τι είχα κάνει για να αξίζω μια τέτοια μεταχείριση αφού δεν είχα διαπράξει κανένα έγκλημα. Μας είπαν ότι ήμασταν οι γιοι πόρνης, η χαμηλότερη μορφή της ανθρωπότητας». Μόλις στα 21 του έλαβε το πιστοποιητικό γέννησής του και έμαθε το όνομα της μητέρας του. Το 1977, επέστρεψε σα «χαμένη ψυχή» όπως λέει ο ίδιος, στη Μεγάλη Βρετανία, αναζητώντας τις ρίζες του.

Πλήρες ρεπορτάζ στην «the Guardian»

Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, κ.κ. Άνθιμος

Το 2015, ένα σοβαρό σκάνδαλο ήρθε να ταράξει τα νερά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πρόκειται για το βιασμό ενός 7χρονου παιδιού στο «Παπάφειο Ίδρυμα», του οποίου πρόεδρος είναι ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος. Ο ίδιος, προσπάθησε να ρίξει τους τόνους για το θέμα, λέγοντας: «το περιστατικό αυτό είναι μοναδικό στην υπερεκατονταετή ιστορία του Ιδρύματος μας, και δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για την δυσφήμιση του έργου μας». Για τον Άνθιμο, το πρόβλημα ήταν η φήμη του Ιδρύματος και όχι η κατεστραμμένη ψυχή του παιδιού…

Παρά το ότι αυτή δεν ήταν η μοναδική φορά που περίπτωση παιδοφιλίας ταράζει τα θεμέλια της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ωστόσο, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι -«ευτυχώς»- τα κρούσματα είναι πολύ λιγότερα σε σχέση με την Καθολική ή την Αγγλικανική Εκκλησία.

Παρά τα όσα λέγονται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη. Τα ποσοστά των παιδιών που πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που λέγονται. Αυτό οφείλεται στους εξής λόγους:

  • Τα περισσότερα παιδιά φοβούνται να μιλήσουν. Η τρομοκρατία που ασκείται πάνω τους επιδρά καταλυτικά στην ψυχολογία τους.
  • Ένας μεγάλος αριθμός παιδιών, δε βρίσκει ανταπόκριση. Δυστυχώς, είναι πολύ συχνό το φαινόμενο όταν ένα παιδί πέφτει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, ειδικά από άτομο του οικογενειακού περιβάλλοντος, οι γονείς να μην το πιστεύουν. Έτσι, αναγκάζεται να υποστεί το μαρτύριο του βιασμού, αλλεπάλληλες φορές.
  • Η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών που έχουν απαχθεί, δυστυχώς δεν καταφέρνει να ζήσει ώστε να διηγηθεί τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη. Τα κυκλώματα, φροντίζουν να του «κλείσουν το στόμα» οριστικά, όταν πάψει πλέον να τους είναι χρήσιμο.

Τα κυκλώματα σωματεμπορίας, έχουν ανεκτίμητους συμμάχους που φροντίζουν να «κουκουλώσουν» την όποια υπόθεση, καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό της πελατείας τους είναι δικαστές, εισαγγελείς, αστυνομικοί και πολιτικοί. Δημιουργείται έτσι μία σχεδόν απροσπέλαστη ασπίδα γύρω τους με αποτέλεσμα κανείς να μην τολμάει να τους αγγίξει. Καθώς, όπως είπαμε στο προηγούμενο άρθρο «Η σιωπή των αμνών, μέρος πρώτο» ένα μεγάλο ποσοστό του κυκλώματος ανήκει σε «πρακτορεία μοντέλων» που χρησιμοποιούν ως δόλωμα τη δουλειά τους, τη χλιδή και την υπόσχεση μίας καλύτερης ζωής κάτω από τα φώτα της πασαρέλας, είναι φυσικό να μην έχουν πελάτες μόνο όσους ανέφερα παραπάνω, αλλά και ηθοποιούς, τραγουδιστές και γενικώς ανθρώπους της «show biz», χωρίς να λείπουν και εφοπλιστές, βιομήχανοι και λοιποί «πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας».

Αυτά, θα τα δούμε στο επόμενο άρθρο, που αποτελεί συνέχεια της έρευνας…

Kατηγορίες

Έρευνα, Κοινωνικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: