Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η σιωπή των αμνών, μέρος τρίτο


ΠΡΟΣΟΧΗ! Το παρόν άρθρο, περιέχει σκληρό ή/και ευαίσθητο περιεχόμενο, ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ για ανηλίκους, άτομα με έντονες κοινωνικές ευαισθησίες και άτομα με σοβαρά καρδιακά προβλήματα! Οι εικόνες μπορεί να προκαλέσουν δυσάρεστα συναισθήματα.

Αποποίηση ευθυνών:

Ο συγγραφέας προειδοποιεί για το ευαίσθητο περιεχόμενο. Το άρθρο αυτό, το διαβάζετε με δική σας ευθύνη.

Σκηνή από την ταινία «Human trafficking» του 2005. Η μικρή Annie Grey πέφτει θύμα απαγωγής στη Μανίλα. Συνεργάτης των απαγωγέων, ένα ανήλικο αγόρι που την παρασύρει μακρυά από τη μητέρα της.

Όπως ήδη θα έχετε καταλάβει, χρησιμοποίησα αυτόν τον τίτλο της ομώνυμης ταινίας, καθώς θεωρώ ότι οι «αμνοί» είναι τα παιδιά. Αθώες ψυχές που από τη μια στιγμή στην άλλη βρίσκονται σε μία επίγεια κόλαση. Από την ανεμελιά, βρίσκονται στα δίχτυα του θανάτου. Είναι αποτρόπαιο αν σκεφτεί κανείς ότι άνθρωποι βασανίζουν ανθρώπους. Πόσο μάλλον ότι με σκοπό το κέρδος, άνθρωποι βασανίζουν παιδιά.

Η σκληρότητα των σωματεμπόρων, δε μένει σε αυτά. Λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργεί ένα δίκτυο κατασκοπείας, με απόλυτη τήρηση ιεραρχίας και κανόνων. Το κύκλωμα είναι σχεδόν ερμητικά κλειστό. Στην κορυφή είναι ο «εγκέφαλος». Ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα. Συνήθως είναι άτομο «υπεράνω υποψίας», καθώς όσοι έχουν ήδη φάκελο στην αστυνομία είναι οι πρώτοι ύποπτοι. Κάτω από αυτόν είναι τα άτομα εμπιστοσύνης του, τα οποία μεταφέρουν τις εντολές του και φροντίζουν για την τήρησή τους. Εδώ βρίσκουμε μία ποικιλία ατόμων. Μπορεί να δούμε κάποιον επαγγελματικό συνεργάτη, κάποιον αξιωματικό της αστυνομίας, και γενικώς πάλι άτομο «υπεράνω υποψίας». Ο αριθμός τους σπάνια ξεπερνάει τα 2 άτομα.

Από ‘κει και πέρα, ξεκινάει το δίκτυο. Πρώτα είναι τα τσιράκια. Εδώ βρίσκουμε όλο το enfant gâté του υποκόσμου. Άτομα που είναι αμείλικτα. Έτοιμα να εκπληρώσουν τις εντολές του εγκεφάλου, χωρίς αναστολές. Χωρίς πολλή σκέψη. Αμέσως ακολουθούν τα «παραρτήματα». Άνθρωποι σε διάφορα μέρη του κόσμου που εντοπίζουν τα θύματα και τροφοδοτούν το κύκλωμα. Στη συνέχεια είναι η «ασπίδα». Πολιτικοί, αστυνομικοί, εισαγγελείς και δικαστές, οι οποίοι δίνουν προστασία στο κύκλωμα. Αυτοί είναι σχεδόν πάντα πελάτες του κυκλώματος. Το πάθος τους τους κάνει χειραγωγίσιμους, καθώς ο εγκέφαλος γνωρίζει τα πάντα γι’ αυτούς κι έχει στη διάθεσή του τ’ απαραίτητα στοιχεία για να τους «πάρει μαζί του» σε περίπτωση που συλληφθεί. Τέλος, υπάρχει το δίκτυο εντοπισμού και κατασκοπείας. Άτομα που εντοπίζουν θύματα και ενημερώνουν τον εγκέφαλο για τις κινήσεις του εχθρού (αστυνομίας) ή της «ασπίδας». Έτσι, το κύκλωμα παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα. Δεν είναι λίγες οι φορές που στο πλευρό του εγκεφάλου βλέπουμε μία γυναίκα. Η συντριπτική τους πλειοψηφία, είναι κοπέλες που στο παρελθόν είχαν απαχθεί από το κύκλωμα. Στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, πέρασαν στο στάδιο που αποκαλείται «Σύνδρομο της Στοκχόλμης». Άρχισαν να εξαρτώνται από το θύτη τους και να τον βλέπουν ως το μόνο τρόπο σωτηρίας τους, σε τέτοιο βαθμό ώστε να ταυτίζονται μαζί του. Κι αυτά τα άτομα, εμφανίζουν πλήρη υπακοή!

Jeffrey Epstein

Τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ, έχει ξεσπάσει το γνωστό σκάνδαλο «pizzagate». Ένα σκάνδαλο, που ήρθε ως φυσικό επακόλουθο της χιονοστιβάδας που ακολούθησε της σύλληψης του γνωστού παραγωγού του Hollywood, Jeffrey Epstein. Οι καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση, έπεφταν βροχή. Ακολούθησε έρευνα του FBI στην οποία βρέθηκαν πάρα πολλοί πολιτικοί και άτομα της show biz στην ατζέντα του. Δυνατά ονόματα της πολιτικής σκηνής, όπως Bill Clinton, Hillary Clinton, Joe Biden, Hunter Biden (γιος του Joe Biden), Barak Obama, George Busch, George Busch Jr., John Podesta και πολλοί άλλοι, φιγουράρουν στη «λίστα Epstein». Από αυτήν δε λείπουν και πασίγνωστοι ηθοποιοί και τραγουδιστές, όπως οι Lady Gaga, Tom Hanks, Kevin Spacy, Madona, Will Smith, Ben Affleck, Jim Carey, Quentin Tarantino, Demi Moore και πάρα πολλοί άλλοι.

Τα ακριβά κι αρρωστημένα γούστα των πολιτικών, τους κάνουν εύκολα χειραγωγίσιμους. (φωτό από το κατηγορητήριο κατά του Hunter Biden)

Όταν το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται, έκανε μία στάση στην επιχείρηση «Comet ping pong». Μία πιτσαρία, με φιλικό προς τα παιδιά περιβάλλον. Ιδιοκτήτης της, ο James Alefantis. Ωστόσο, κάποιες φήμες θεωρούν ότι παραμένει μέχρι στιγμής στο απυρόβλητο, διότι στην πραγματικότητα το όνομά του είναι James de Rothschild.

James Alefantis ή James de Rothschild;;;

Τα όσα ειπώθηκαν στις καταθέσεις και στις εκθέσεις χιλιάδων σελίδων, είναι λίαν επιεικώς ανατριχιαστικά και ξεδιπλώνουν όλα όσα κανένας σεναριογράφος ταινιών θρίλερ δε θα μπορούσε να συλλάβει. Τα παιδιά ήταν γι’ αυτούς απλά κομμάτια κρέατος, που χρησιμοποιούσαν προκειμένου να ικανοποιήσουν τη νοσηρή τους φαντασία. Βίντεο και φωτογραφίες που διέρρευσαν από αυτήν την υπόθεση, κάνουν ακόμα και τα πιο σκληρά στομάχια ν’ ανακατευτούν. Σε αυτήν τη σειρά της έρευνας, θα καταθέσω ορισμένες φωτογραφίες από αυτές προσπαθώντας όσο γίνεται να καλύψω τα πρόσωπα και τη γύμνια των παιδιών. Υπάρχουν πάρα πολύ σκληρές φωτογραφίες, που με έκαναν να κάνω εμετό μόλις τις είδα. Όμως δεν πρόκειται να τις βάλω σε αυτά τα άρθρα, για ευνόητους λόγους.

Οι κωδικοί των παιδοφίλων στην υπόθεση «pizzagate»

Η συμπεριφορά αυτών των ανθρωποειδών απέναντι σε αυτά τα παιδιά, πραγματικά δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Δε γνωρίζω αν υπάρχει κάποια λέξη σε οποιοδήποτε λεξικό της Γης, που θα μπορούσε να την περιγράψει. Βιασμοί, ομαδικοί βιασμοί, κανιβαλισμός, αιμοποσία, βασανιστήρια μέχρι θανάτου, συνθέτουν ένα εξωπραγματικό σκηνικό που θα έκανε κάθε ψυχίατρο να σκίσει το δίπλωμά του και να μεταναστεύσει σε άλλον… γαλαξία. Είναι πραγματικά αποτρόπαιο να βλέπεις ότι αγαπημένοι ηθοποιοί που έπαιξαν σε ταινίες οι οποίες αγαπήθηκαν από ολόκληρες γενιές, να είναι μπλεγμένοι σε ένα τόσο απάνθρωπα σαδιστικό κύκλωμα. Τραγουδιστές των οποίων τα τραγούδια τραγουδήσαμε και χορέψαμε και που μας προσέφεραν τόση διασκέδαση, να κρύβουν ένα τόσο σκοτεινό πρόσωπο.

Και κάπου μέσα σε αυτόν τον τυφώνα αποκαλύψεων, μάθαμε και μία «καινούργια» λέξη: το αδρενόχρωμα (adrenochrome). Το αδρενόχρωμα είναι η χημική ένωση με τον τύπο C9H9NO3, που παράγεται μετά από οξείδωση της αδρεναλίνης, σε περιβάλλον ουδέτερου pH (βλ. Wikipedia).

Αν και για το ευρύ κοινό το αδρενόχρωμα αποτελεί μία νέα έννοια, η αλήθεια είναι ότι υπήρχε πολύ πιο παλιά. Το αδρενόχρωμα αναφέρεται από τον Aldous Huxley στο βιβλίο του 1954 «Oι πύλες της αντίληψης» και στο βιβλίο του Άντονι Μπέρτζες «το κουρδιστό πορτοκάλι» (1962) ως παραισθησιογόνο ναρκωτικό. Στο μυθιστόρημα του Hunter Johnson  «Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας» (1971) αναφέρεται ως παραισθησιογόνο ναρκωτικό, το οποίο πρέπει να ληφθεί από τα επινεφρίδια ζωντανού ανθρώπου για να είναι καλής ποιότητας. (βλ. Wikipedia)

Η ιστορία του όμως, ξεκινάει από πολύ πιο παλιά. Από την εποχή των Αζτέκων, οι οποίοι πραγματοποιούσαν ανθρωποθυσίες και έπιναν το αίμα των θυμάτων τους. Πίστευαν ότι έτσι έπαιρναν τη δύναμη του θύματος από τη μία και από την άλλη ότι έτσι εξευμένιζαν τους θεούς τους ώστε να τους χαρίζουν δύναμη και εύνοια. Σύμφωνα με την παράδοση των Αζτέκων, ήταν πολύ σημαντικό το θύμα να βιώσει τον απόλυτο τρόμο πριν θυσιαστεί. Αυτό, μας θυμίζει το βιβλίο του Hunter Johnson που είδαμε πιο πάνω. Φαίνεται ότι οι Αζτέκοι, κατείχαν το μυστικό του αδρενοχρώματος, εκατοντάδες χρόνια πριν το ανακαλύψουν οι επιστήμονες.

Συνεχίζεται…

Kατηγορίες

Έρευνα, Κοινωνικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: