Θα πίστευε κανείς ότι αυτή η δημοσίευση έχει να κάνει με τη ζωή του Αθανασίου Διάκου, βλέποντας τον τίτλο.

Όμως όχι! Έχει να κάνει με την ελληνική ψυχή και την ελληνική λεβεντιά! Εκείνα τα χαρίσματα που έκαναν το Έθνος μας ισχυρό, υπολογίσιμο και φόβητρο.

Δεν το έκαναν όμως μόνο φόβητρο. Το έκαναν και πρόκληση. Μία πρόκληση ώστε οι «ισχυροί της Γης» να προσπαθούν να το υποδουλώσουν.

Η Ελλάδα, ως χώρα, έμεινε ελεύθερη μέχρι 169 π.Χ. Έκτοτε είναι υπόδουλη:

  • 169 π.Χ. η Ελλάδα υποδουλώνεται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
  • 330 μ.Χ. η Ελλάδα υποδουλώνεται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
  • 1453 μ.Χ. η Ελλάδα υποδουλώνεται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
  • 1823 η Ελλάδα υποδουλώνεται στους Ευρωπαίους
  • 1923 η Ελλάδα υποδουλώνεται στη Νέα Τάξη Πραγμάτων (Novus Ordo Seclorum)

Πολλοί θα με θεωρήσουν υπερβολικό όταν γράφω ότι η Ελλάδα υποδουλώθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Θα τους πρότεινα να μελετήσουν τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου. Θα διαπιστώσουν ότι ούτε ένας Έλληνας δεν υπήρξε ποτέ αυτοκράτορας. Μπορεί το Βυζάντιο να οικειοποιήθηκε την ελληνική γλώσσα και την ελληνική τέχνη, όμως ποτέ αυτούσια.

Δε θα ήθελα να μπω στη διαμάχη μεταξύ χριστιανοταλιμπάν και δωδεκαθεϊστοταλιμπάν και οποιαδήποτε σχετικά σχόλια θα διαγραφούν άμεσα. Μένω στην ουσία: η Ελλάδα δεν προσέφερε τίποτα το αξιόλογο στην ανθρωπότητα από τους Ρωμαίους και μετά. Η φιλοσοφία, η σκέψη, οι εφευρέσεις, κατέρρευσαν. Έδωσαν τη θέση τους στην «Αναγέννηση», η οποία υποτίθεται ότι ξεκίνησε από τα ελληνικά ιδεώδη, για να καταλήξει πολύ γρήγορα να διαστρεβλωθεί όλο το νόημα και να καταλήξει σε ένα άθλιο κακέκτυπο. Έμεινε μόνον ο ηρωισμός της ελληνικής ψυχής, η οποία ουδέποτε υποδουλώθηκε. Τουλάχιστον όχι μέχρι το 1974.

Η πραγματική μορφή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ένας βραχύσωμος αδύνατος «ανθρωπάκος», που η ελληνική του ψυχή, τον έκανε να μοιάζει με φοβερό γίγαντα στα μάτια όλων. Το άκουσμα και μόνο του ονόματός του, ήταν αρκετό για να φέρει πανικό στους Οθωμανούς.

Από το 1974 και μετά, η προσπάθεια υποδούλωσης της ελληνικής ψυχής, έγινε πιο μεθοδικά και πιο επισταμένα, για να φτάσουμε στη σημερινή κατάντια του 2021, όπου η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής ψυχής, υποδουλώθηκε. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που παραμένουν ακόμα ελληνόψυχοι. Κι αυτοί ακόμα δακτυλοδεικτούμενοι από τους υπόδουλους ελληνόφωνους γραικύλους, ταμπελιασμένοι ως «φασίστες», «αρνητές» κοκ.

Θα έλεγε κανείς ότι η Πατρίδα χάνεται. Βυθίζεται. Εξαφανίζεται.

Μα όπως λέει και ο ποιητής, Γιάννης Ρίτσος:

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις
εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκκαλο
με το λουρί στο σβέρκο
Νάτη πετιέται από ξαρχής
κι αντριεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό
με το καμάκι του ήλιου.

Σε αυτές τις εποχές όπου η ηθική αξία καταρρέει, η Ελλάδα έχει παραδοθεί σχεδόν ολοκληρωτικά στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, εμφανίζεται ένα φως! Εκείνο το φως που δίνει δύναμη στις ψυχές μας. Ένα γλυκό παιδικό φως ενός παιδιού της Τρίτης Δημοτικού, που παραδίδει μαθήματα ιστορίας σε όλους όσοι βολεμένοι (κάθε ηλικίας) κοιτούν αποχαυνωμένοι μία οθόνη…

Και κάπου εκεί είναι που εμείς που μείναμε ως άλλοι Δον Κιχώτες να πολεμούμε «ανεμόμυλους», αντικρίζουμε την πανέμορφη Δουλτσινέα των ονείρων μας: την Ελλάδα μας. Το μέλλον της. Την πίστη ότι τελικά δεν πήγαν όλα χαμένα. Μα πάνω απ’ όλα, αναπνέουμε αυτήν την καθάρια αύρα που μας γεμίζει τα πνευμόνια με τη δύναμη του Αγώνα! Όσο υπάρχουν τέτοια παιδιά, αξίζει κάθε θυσία γι’ αυτά. Κάθε ρανίδα αίματος!

Για μένα προσωπικά, η πιο εμβληματική φυσιογνωμία της Ελληνικής Επανάστασης, δεν είναι ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Διάκος, ούτε ο Ανδρούτσος, ούτε ο Κανάρης, ούτε κανένας άλλος.

Για μένα, η πιο εμβληματική φυσιογνωμία είναι ο Χρήστος Καψάλης! Ένα προσωπικό παράδειγμα προς μίμηση.

Ο Χρήστος Καψάλης ανατινάζει την πυριτιδαποθήκη.

Ο Χρήστος Καψάλης, γεννήθηκε το 1751 στο Μεσολόγγι. Έλληνας προύχοντας ο οποίος μπήκε από πολύ νωρίς στον Αγώνα, δίνοντας όλη του την περιουσία για την Επανάσταση. Εμψύχωνε τους αγωνιστές. Το σπίτι του είχε μετατραπεί σε πυριτιδαποθήκη. Τη νύχτα της ηρωικής Εξόδου, οι Έλληνες συνάντησαν μπροστά τους τους αιγυπτιότουρκους του Κιουταχή, οι οποίοι είχαν ενημερωθεί από έναν ξένο προδότη. Ακολούθησε σφαγή. Ο στρατός του Κιουταχή μπήκε στο Μεσολόγγι. Ο Καψάλης, μαζί με όσους ήταν ανήμποροι, τους περίμενε στο σπίτι του. Όταν έφτασαν, το ανατίναξε σκοτώνοντας πάρα πολλούς εχθρούς. Ο στρατός του Κιουταχή, είχε υποστεί ένα πάρα πολύ σοβαρό πλήγμα. Ο Χρήστος Καψάλης, έγινε το έμβλημα της αυταπάρνησης και της αυτοθυσίας!

Τέλος, μόνο τα λόγια του Διονυσίου Σολωμού από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» μπορούν να δώσουν εκείνο το ισχυρό μήνυμα που οφείλει κάθε Έλληνας να βάλει καλά στο νου του:

Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε
γιὰ πατρίδα, γιὰ θρησκειά,
σᾶς ὁρκίζω, ἀγκαλισθεῖτε
σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά.

Πόσο λείπει, στοχασθεῖτε,
πόσο ἀκόμη νὰ παρθῇ·
πάντα ἡ νίκη, ἂν ἐνωθῇτε,
πάντα ἐσᾶς θ’ ἀκολουθεῖ.