200 χρόνια πέρασαν από τότε που οι ψυχωμένοι Έλληνες άρπαξαν το γιαταγάνι και το καριοφύλι για να πολεμήσουν τον Οθωμανικό ζυγό. Αναρωτιέμαι όμως, τι θα έκαναν αυτοί οι έρμοι εάν γνώριζαν ότι 200 χρόνια μετά από την ημέρα που έδωσαν όρκο και αίμα για τη Λευτεριά της Πατρίδος, ο επετειακός εορτασμός θα ήταν ένα φιάσκο για ανθέλληνες.

Αναρωτιέμαι τι θα έκαναν ο Νικηταράς, ο Ανδρούτσος, ο Μπότσαρης, η Βισβίζη, ο Κολοκοτρώνης, ο Διάκος, ο Καραϊσκάκης, η Μπουμπουλίνα, ο Κανάρης, ο Γοβιός και όλοι οι Αγωνιστές – Εθνομάρτυρες αν τους έλεγε κάποιος ότι 200 χρόνια αργότερα η ιστορία θα παρήλαζε μπροστά από τον Κούλη, τη Σακελλαροπούλου και τον Κάρολο και ότι τους εορτασμούς θα τους είχε οργανώσει το ανθρωποειδές Γιάννα…

Τι θα έκανε άρα γε η κυρα-Φροσύνη; Οι Σουλιώτισσες;

Πολύ φοβάμαι ότι θ’ άφηναν τ’ άρματα κατά μέρος και θα προτιμούσαν να παίξουν μπαρμπούτι να περάσει η ώρα… Η κυρα-Φροσύνη θα προτιμούσε να φτιάχνει ισκεντέρ κεμπάπ από το να μοιρολογάει. Οι Σουλιώτισσες, κατά πάσα πιθανότητα θα την έκαναν μ’ ελαφρά γι’ άλλη γη κι άλλα μέρη…

Η εθνική υπερηφάνεια, χάθηκε πίσω από φίμωτρα και rapid tests. 200 χρόνια μετά, οι στίχοι του Διονυσίου Σολωμού, ξαναβρίσκουν το νόημά τους:

«…Ἄργειε νά’λθῃ ἐκείνη ἡ μέρα,
κι ἦταν ὅλα σιωπηλά,
γιατί τὰ ’σκιαζε ἡ φοβέρα
καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά.

Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σοῦ ἕμενε νὰ λὲς
περασμένα μεγαλεῖα
καὶ διηγώντας τα νὰ κλαῖς…»

Και κάπου εκεί, στο μοιρολόϊ για τα «περασμένα μεγαλεία» εμφανίζεται μπροστά σου μία μπάντα, ντυμένη σε χρώματα παραλλαγής και ο ήχος του κλαρίνου σε κάνει ν’ ανατριχιάζεις. Μία λεπτή, ολίγον βραχνή μελωδική φωνή τραγουδά:

«Έχε γεια καημένε κόσμε έχε γεια γλυκιά ζωή
και συ δύστυχη πατρίδα έχε γειά παντοτινή.

Έχετε γεια βρυσούλες
λόγγοι βουνά ραχούλες
έχετε γεια βρυσούλες
κι εσείς Σουλιωτοπούλες…»

Στρέφεις το βλέμμα και τι να δεις; Αμερικανοί στρατιώτες της US Army Europe and African band, να τιμούν με αυτόν τον τρόπο την αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του 1821…

Το συγκεκριμένο συγκρότημα, παίζει τραγούδια και παιανίζει εθνικούς ύμνους κάθε φορά που μία χώρα έχει εθνική επέτειο, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής σε αυτήν τη χώρα.

Προκαλεί εντύπωση η επιλογή του τραγουδιού. Ο «χορός του Ζαλόγγου», είναι μεν ένα εμβληματικό τραγούδι, από τα εύκολα του δημοτικού τραγουδιού, αλλά με ένα πιο βαθύ νόημα. Θα μπορούσε κάλλιστα να φέρει στο μυαλό διάφορους συνειρμούς, που δε θα ήθελα αυτήν τη στιγμή να τους αναφέρω, για πολλούς λόγους.

Θα σταθώ ωστόσο στο εξής:

Ναι! Από το φιάσκο και τον εξευτελισμό που υπέστη το 1821 φέτος (γιατί δεν έφταναν τα ξεφτιλίκια της Γιάννας, του Κούλη και της Σακελλαροπούλου, έπρεπε να υποστούμε και το Σεργουλόπουλο με φουστανέλα στο «Μεγάλη Βρετανία», τις τσαντούλες α λα φουστανέλα της Γιάννας και πολλά ακόμα ρεζιλίκια), πιο πολύ συγκινήθηκα με τα 3 λεπτά που αφιέρωσε ο αμερικανικός στρατός.

Εν τάξει… Να είμαι ειλικρινής, συγκινήθηκα και με τον ίππο που αμόλησε μεγαλοπρεπείς κουράδες μπροστά από τους «επισήμους», αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. (Αν διαβάζει αυτό το άρθρο ο φροντιστής του συγκεκριμένου ίππου, παρακαλώ να του δώσει διπλή μερίδα σανό και να μου στείλει το λογαριασμό. Κερασμένο από μένα! Ήταν το μόνο ζωντανό πλάσμα που έκανε αυτό που όλοι οι νοήμονες Έλληνες θέλουν να κάνουν…)

Και κάπως έτσι θα κλείσω αυτήν τη δημοσίευση, ευελπιστώντας του χρόνου να εορτάσουμε την έναρξη του Εθνοαπελευθερωτικού Αγώνα, όπως πραγματικά αρμόζει…