Τα διεφθαρμένα συστημικά ΜΜΕ, δε χάνουν ευκαιρία να εξαπολύσουν μύδρους κατά της Βορείου Κορέας, εκμεταλλευόμενα την παραμικρή ευκαιρία και αφορμή. Ακόμα και αν αυτή είναι «φτιαχτή» προκειμένου να προκαλέσει κύμα δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση της Βορείου Κορέας.

Ποια όμως είναι η πραγματικότητα πίσω από τις αποφάσεις της Πιονγιάνγκ και πίσω από τον ακήρυχτο πόλεμο της δύσης απέναντί της;

Το 1895, η Ιαπωνία κηρύσσει τον πόλεμο ενάντια στην Κορέα, αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου της με την Κίνα. Βασικός στόχος των Ιαπώνων, ήταν τα πολύτιμα κοιτάσματα που βρίσκονταν στην Κορέα.

Μέχρι το 1910, η Κορέα είχε ενταχθεί πλήρως την ιαπωνική επικράτεια. Ωστόσο, κάθε άλλο παρά αρμονική ήταν αυτή η αναγκαστική συμβίωση. Οι κατακτητές επέβαλλαν υποχρεωτική εργασία στους Κορεάτες και ταυτόχρονα επέβαλλαν εξαναγκαστική πορνεία στις κορεάτισσες για τις ανάγκες των ιαπωνικών στρατευμάτων. Οι βιασμοί και οι άνευ λόγου δολοφονίες, ήταν μία καθημερινότητα στην Κορέα.

Το 1945, με τη λήξη του β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση εισβάλλει στην Κορέα, κηρύσσοντας πόλεμο κατά της Ιαπωνίας. Στην όλη υπόθεση, είχαν εμπλακεί και οι ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να υπάρξει μία τυπική συνθηκολόγηση μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ για τον έλεγχο της Κορέας. Αυτή η συνθηκολόγηση, όριζε ότι το βόρειο τμήμα της Κορέας θα το ήλεγχε ο ρωσικός στρατός και το νότιο ο αμερικανικός. Ως οριογραμμή αυτών των δύο περιοχών, ορίστηκε ο 38ος παράλληλος, ο οποίος μέχρι και σήμερα αποτελεί το φυσικό σύνορο μεταξύ Βορείου και Νοτίου Κορέας.

Παρά τη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ για αυτοδιάθεση του κορεατικού λαού, οι δύο χώρες ξεκίνησαν έναν έντονο επηρεασμό στις επικράτειές τους. Έναν επηρεασμό σε κάθε επίπεδο με την κάθε χώρα να ορίζει την πολιτική ζωή του τόπου όπου κυριαρχούσε, ορίζοντας δικούς τους πολιτικούς ηγέτες.

Οι Αμερικανοί ωστόσο, αγνοώντας το γεγονός ότι η ιαπωνική κατοχή είχε προκαλέσει βαθύτατα τραύματα στον κορεατικό λαό, όρισε τους Ιάπωνες να έχουν τον έλεγχο της τάξης στη Νότιο Κορέα.

Στον αντίποδα, η Βόρειος Κορέα, κατακλύστηκε από την κομμουνιστική προπαγάνδα με αποτέλεσμα να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό και στο νότιο τμήμα της κορεατικής χερσονήσου, αφού οι κορεάτες μισούσαν τους Ιάπωνες που οι ΗΠΑ έβαλαν να ελέγχουν την επικράτεια. Έτσι, το 1946, ξεκίνησαν αιματηρές συμπλοκές στη Νότιο Κορέα που οδήγησαν τις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους να ζητήσουν εκλογές με τον κομμουνιστή Κιμ Ίλ-σονγκ ν’ αναλαμβάνει την εξουσία στο βόρειο τμήμα θέτοντας ως πρωτεύουσα την Πιονγιάνγκ και το ανδρείκελο των ΗΠΑ Ρι Σούνγκ-μαν να αναλαμβάνει την εξουσία στο νότιο, ορίζοντας ως πρωτεύουσα τη Σεούλ.

Από εκεί και πέρα, όλα ακολούθησαν την επιβεβλημένη «φυσική ροή», με τη Νότιο Κορέα να ακολουθεί ένα δυτικό τρόπο ζωής και τη Βόρειο Κορέα να παραμένει στον κομμουνιστικό τρόπο σκέψης. Με μία διαφορά. Ο κομμουνισμός της Βορείου Κορέας, ξέφυγε από τα καθιερωμένα του σοβιετικού τύπου. Έγινε μία μίξη κομμουνισμού, βουδιστικών αξιών και παραδοσιακών αξιών, δημιουργώντας ένα εντελώς νέο μοντέλο. Στον αντίποδα, η Νότιος Κορέα, μετατράπηκε σε μία καρικατούρα των ΗΠΑ.

Η απόφαση των κυβερνήσεων της Βορείου Κορέας, ήταν απλή: αυτά που βίωσαν οι κορεάτες από τους Ιάπωνες, δεν έπρεπε να επαναληφθούν. Κι όχι μόνο! Ο δυτικός τρόπος ζωής, για τη Βόρειο Κορέα, αποτελούσε το δηλητήριο που μαράζωνε τις παραδοσιακές αξίες της χώρας, και που θα μπορούσε να την οδηγήσει στην απώλεια της ταυτότητάς της ως εθνική οντότητα.

Αυτό σήμαινε ότι το καθεστώς έπρεπε να γίνει απολυταρχικό, προκειμένου να διαφυλαχτεί η εθνική ακεραιότητα της Βορείου Κορέας. Και για να γίνει αυτό, μόνο ένας τρόπος υπήρχε: Ο κυβερνήτης της χώρας, να είναι ο απόλυτος άρχων! Όλες οι ενέργειες της ηγεσίας της Πιονγιάνγκ, αποσκοπούσαν σε αυτό ακριβώς. Το κακό είναι ότι η κυβέρνηση έγινε πάρα πολύ αυστηρή στην προσπάθειά της ν’ αποκομίσει την απόλυτη υπακοή.

Από μία άποψη, δεν μπορείς να κατηγορήσεις μία χώρα που θέλει να προστατεύσει τους πολίτες της από τα φαινόμενα της βιαιότητας που βίωσε κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κυριαρχίας. Ένας ηγέτης, δεν μπορεί να δεχτεί ότι μπορεί να υπάρξει ξανά περίπτωση οι υπήκοοί του να γίνουν σκλάβοι και να εκπορνευτούν προς τέρψιν των ανώμαλων ορέξεων του κατακτητή.

Εκτός αυτού, το καθεστώς της Βορείου Κορέας, δεν έχει επιτρέψει τον οικονομικό έλεγχο της χώρας από τα αδηφάγα νύχια του Οίκου Rothschild. Κι αυτό είναι κάτι που το τραπεζικό βαμπιρικό αιμοδιψές σύστημα δεν μπορεί να το χωνέψει. Ο μόνος τρόπος να καταφέρει να εισβάλλει στη Βόρειο Κορέα και να αποκτήσει τον έλεγχο της περιοχής, είναι να διαβάλλει τον ηγέτη της παγκοσμίως ώστε να υπάρχει μία παγκόσμια κατακραυγή και ως εκ τούτου πίεση απέναντι στην Πιονγιάνγκ. Στη συνέχεια, να χρησιμοποιήσει τα ανδρείκελα της Νοτίου Κορέας και να διαφθείρει τη νεολαία με κάλπικες σκέψεις περί δήθεν ελευθερίας. Και εάν όλα αυτά δεν πετύχουν… υπάρχει πάντα και ένας πόλεμος που θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση.

Οι προσπάθειες της ΝΤΠ να ελέγξει τον τρόπο σκέψης της νεολαίας της Βορείου Κορέας είναι καθημερινές και ασταμάτητες. Πρόσφατα μάλιστα, ο Κιμ Γιονγκ Ουν, δέχθηκε να γίνει μία συναυλία στην Πιονγιάνγκ με K-pop συγκροτήματα της Νοτίου Κορέας. Υπό όρους βέβαια! Βλέποντας όμως τα πολιτικά μηνύματα που περνούσαν τα τραγούδια και που ως σκοπό είχαν το να επαναστατήσει η νεολαία απέναντι στο καθεστώς της Βορείου Κορέας, αναγκάστηκε να επιβάλλει αυστηρότητες ποινές για όσους διακινούν, κατέχουν, ή τραγουδούν K-pop. Ποινές που ξεκινούν από 15 χρόνια φυλάκιση, έως και θανατική ποινή.

Βέβαια, στο διήμερο της K-pop στην Πιονγιάνγκ, είχε παραβρεθεί τόσο ο ίδιος ο Κιμ Γιονγκ Ουν, όσο και η αδελφή του Kim Yo Jong αλλά και πολλά μέλη της κυβερνήσεις της Βορείου Κορέας οι οποίοι φάνηκε να το διασκεδάζουν. Ίσως εάν δεν υπήρχαν τα ύπουλα πολιτικά μηνύματα, τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Προσωπικά, θα πρότεινα στον Κιμ Γιονγκ Ουν, να μην επιβάλλει τέτοιες εξοντωτικές ποινές, αλλά να περάσει στην αντίπραξη. Δηλαδή, να επιτρέψει να δημιουργηθούν K-pop συγκροτήματα στη Βόρειο Κορέα, αλλά που να παρακινούν τους νέους να παραμείνουν πιστοί στις παραδοσιακές αξίες. Έτσι, με ένα σμπάρο, δυο τριγώνια. Και η νεολαία θα απολαμβάνει τη μουσική που της αρέσει, αλλά και θα περνούν τα απαραίτητα μηνύματα χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Δε θέλει κόπο άλλωστε. Τρόπο θέλει. 😉