Είχα πρόσφατα μία συζήτηση με ένα προσφιλές προς εμένα πρόσωπο, για την έννοια του Χάους. Αυτή η συζήτηση, μου έφερε στο μυαλό ένα άρθρο που είχα γράψει πριν λίγα χρόνια για τη λειτουργία του εθνισμού ως «χαοτική». Ένα άρθρο που δεν ήταν εύκολο να γίνει κατανοητό. Και λογικό, διότι όταν εμπλέκεται η πολιτική με τη φιλοσοφία, είναι κάτι το μη σύνηθες και δημιουργεί μία αμηχανία, αφού η σύγχρονη πολιτική δεν έχει καμία σχέση με φιλοσοφία. Ποτέ δεν είχε άλλωστε. Γι’ αυτό και ο ιερός Πλάτων αναγκάστηκε να ομολογήσει πως »όταν οι φιλόσοφοι βασιλεύσουν και οι βασιλείς φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί».

Η Φιλοσοφία, είναι η μητέρα όλων των επιστημών! Κι αυτό, γιατί βασική αρχή της φιλοσοφίας, είναι η απορία. Η ερώτηση δηλαδή, που οδηγεί στην αναζήτηση της Αλήθειας. Απορία (αρχ. ελληνική) < άπορος < α- στερητικό + πόρος (πέρασμα). Στη φιλοσοφική, η απορία είναι ένα ερώτημα που κρύβει μέσα του ένα δίλημμα. Ιδίως όταν οι απαντήσεις φαίνονται εξίσου λογικές. Όταν «ο φιλόσοφος απορεί», εκφράζει ερωτήματα που στόχο έχουν την αναζήτηση της Αλήθειας. Της Αντικειμενικής Αλήθειας όμως.

Η πολιτική όμως, δεν έχει μέσα της την απορία. Έχει την ερώτηση «τι πρέπει να γίνει για να…». Κι εκεί είναι η μεγάλη τους διαφορά. Η πολιτική δίνει μία απάντηση η οποία «αυτή είναι». Σωστή ή λάθος, θα δείξει το αποτέλεσμα. Η φιλοσοφία ωστόσο, δεν έχει περιθώρια λάθους, καθώς πραγματεύεται την ίδια την ύπαρξή μας. Οι απαντήσεις θα πρέπει να είναι αδιαμφισβήτητες. Γι’ αυτό η απορία, συνδέεται με ένα ρήμα: «εντρυφώ». Εντρυφώ (αρχ. ελληνική) < εν + θρύπτω ( = θρυμματίζω, σπάω, κομματιάζω), δηλαδή μεταφέρεται ως «ενδελεχή μελέτη». Δεν αρκεί μια απάντηση. Χρειάζεται «βαθύ σκάψιμο» και «θρυμματισμός» των ευρημάτων ώστε να έρθουμε στην Αντικειμενική Αλήθεια.

Φανταστείτε λοιπόν, έναν κόσμο ο οποίος κυβερνάται από φιλοσόφους. Ή έναν κόσμο στον οποίο οι πολιτικοί φιλοσοφούν. Είναι ένας κόσμος στον οποίο θα βασιλεύει η Δικαιοσύνη, η Πνευματικότητα, η Ειρήνη, ο Σεβασμός, η Αλληλεγγύη, η Αγάπη και η Πνευματικότητα. Πάνω απ’ όλα όμως, θα βασιλεύει η Ανθρωπιά!

Ναι! Πρόκειται για μία ουτοπία προφανώς! Κάτι το ιδανικό μεν, αλλά ανέφικτο σε έναν κόσμο 7,6 δις ανθρώπων όπου βασιλεύει το συμφέρον, ο εγωισμός, η κενοδοξία και η μισαλλοδοξία. Σίγουρα είναι αδύνατον να εφαρμοστεί. Τουλάχιστον όχι στον απόλυτο βαθμό. Εκείνο που μπορεί ωστόσο να γίνει, είναι το να μπουν οι βάσεις για έναν τέτοιο ονειρικό κόσμο. Αλλά για να μπουν αυτές οι βάσεις χρειάζεται να γκρεμιστεί κάθε τι παλιό και σαθρό. Να ισοπεδωθεί! Να εξαφανιστεί! Πάνω σε ερείπια, δε χτίζεις κάτι καινούριο. Είναι καταδικασμένο να χαθεί. Και τώρα που συμβαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, είναι η τέλεια ευκαιρία να ισοπεδώσουμε αυτό το σαθρό οικοδόμημα για να ξεκινήσουμε κάτι καινούριο. Αυτό το «κάτι» που θα μας οδηγήσει στην τελειότητα. Να θέσουμε τις βάσεις για το άριστο μέλλον που αξίζουν τα παιδιά μας, τα παιδιά των παιδιών μας, τα παιδιά των παιδιών των παιδιών μας κοκ.

Επανερχόμενοι στο θέμα του άρθρου, μιλάμε για Χάος και εθνισμό. Ουσιαστικά για φιλοσοφία και πολιτική. Αναφέρομαι σε δύο έννοιες που είναι σχετικά άγνωστες στο ευρύ κοινό. Για πολλούς λόγους. Αυτό μου δίνει την ευκαιρία να τις αναλύσω επί τροχάδην.

Εθνισμός:

Ο εθνισμός είναι μία ιδεολογία που προωθεί την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης, χωρίς να περιφρονεί στην ιστορία και την ταυτότητα άλλων εθνών. Πρόκειται δηλαδή για την υγιή και αγνή αγάπη για το Έθνος. Κι εδώ, μιλάμε για μία διπλή έννοια. Ο εθνιστής αγαπάει και την Πατρίδα του αλλά και το Έθνος του. Δηλαδή υπερασπίζεται και το γεωγραφικό χώρο αλλά και τους ανθρώπους με την ίδια καταγωγή. Αντίθετα, ο πατριώτης περιορίζεται μόνο στα γεωγραφικά όρια. Αναφέρεται μόνο στη Χώρα. Το Έθνος περνάει σε δεύτερη μοίρα.

Ο εθνικιστής από την άλλη, διακατέχεται από το λεγόμενο «λαϊκισμό». Αγαπάει μεν το έθνος του, αλλά με έναν τρόπο που υποτιμά τους υπόλοιπους λαούς. Ο τρόπος έκφρασης είναι συνήθως βίαιος, με ξεσπάσματα και φανατισμό. Εκεί είναι η μεγάλη διάφορα με τον εθνιστή, ο οποίος συνδιαλλέγεται με επιχειρήματα.

Χάος:

Η έννοια «χάος», έχει επικρατήσει να είναι ταυτόσημη με την «αταξία». Αυτό όμως δεν ισχύει σε καμία των περιπτώσεων. Αντιθέτως, το Χάος είναι η τήρηση της τάξης σε έναν κόσμο φαινομενικά «άτακτο». Θυμάμαι μία φράση που είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια, γύρω από την οποία έχει εδραιωθεί η φιλοσοφία του Χάους: «το Χάος είναι εχθρός της Τάξης, αλλά ο εχθρός της Τάξης είναι και εχθρός του Χάους»! Αυτή η φράση, έχει μπερδέψει πολλούς εγκεφάλους, αλλά στην ουσία της είναι πολύ απλή:

Στον κόσμο μας επενεργούν δύο βασικές δυνάμεις: η Τάξη και η Αταξία. Συνεπώς, αν σκεφτούμε την παραπάνω φράση, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι η Αταξία είναι ο εχθρός της Τάξης.

Πώς όμως το Χάος είναι και εχθρός της Τάξης αλλά κι εχθρός της Αταξίας ταυτόχρονα;

Το Χάος είναι ο «διαιτητής» που μπαίνει ανάμεσα στα δύο και φροντίζει ώστε να τηρείται ισορροπία. Ένα δυνατό παράδειγμα της ισχύος του Χάους, είναι ο έναστρος ουρανός. Κοιτάξτε τ’ αστέρια! Όλα βρίσκονται σε μία αταξία. Όχι σε σειρά. Η αταξία αυτή όμως είναι φαινομενική. Το Χάος επεμβαίνει και διατηρεί ισορροπία. Διατηρεί το «νόμο της παγκόσμιας έλξης» και όλα τα άστρα μένουν σε τέτοια απόσταση μεταξύ τους ώστε να μη συγκρούονται μεταξύ τους. Ακόμα κι όταν υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες (κομήτες) οι οποίοι απειλούν να διαταράξουν αυτήν την ισορροπία.

Ώρα τώρα να δούμε πώς ένα κράτος μπορεί να έχει μία χαοτική εθνιστική κυβέρνηση και γιατί θεωρώ ότι αυτού του είδους το πολίτευμα είναι ιδανικό.

Ας σκεφτούμε μία εθνοκρατική κυβέρνηση η οποία νοιάζεται πραγματικά για το λαό και τις ανάγκες του. Μία κυβέρνηση που προασπίζει τα δικαιώματα των πολιτών και υπερασπίζεται με σύνεση τα χωρικά όρια. Μία τέτοια χαοτική κυβέρνηση, θα έχει ένα προνόμιο: να είναι αντιπολίτευση του εαυτού της, προκειμένου να διατηρήσει την ισορροπία μεταξύ χαλαρότητας και αυστηρότητας. Δε θα χρειάζεται αντιπολίτευση. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Το Χάος είναι μία φιλοσοφία που προέρχεται από την αρχαιότητα και έχει να κάνει με την ισοδυναμία των αντιθέτων

Στο σύγχρονο πολιτικό κόσμο, υφίσταται η κυβέρνηση, η οποία αποκαλείται Άρχουσα Τάξη. Από την άλλη, υπάρξει η Αντιπολίτευση η οποία επιθυμεί να γίνει με τη σειρά της Άρχουσα Τάξη. Για να το επιτύχει αυτό, βασίζεται στην ενίσχυση των αδυνάτων σημείων της Άρχουσας Τάξης, σε τέτοιο βαθμό, που να προκαλεί η ίδια πολλά αδύνατα σημεία. Μία τέτοια κίνηση όμως, προκαλεί Αταξία. Η χώρα και οι πολίτες, βυθίζονται σε μία τεράστια διελκυστίνδα αντίρροπων δυνάμεων, που προκαλεί συγκρούσεις. Και οι συγκρούσεις, καθοδηγούνται από συμφέροντα. Ένας λαός που βρίσκεται σε σύγκρουση, είναι λαός ευάλωτος. Οποιοσδήποτε εποφθαλμιά αυτόν το λαό και κατ’ επέκτασιν αυτήν τη χώρα, μπορεί ανά πάσα στιγμή να την προσβάλλει. Με κάθε μέσο.

Στον αντίποδα, μία Χαοτική κυβέρνηση, αποτελεί Άρχουσα Τάξη και Αντιπολίτευση ταυτόχρονα. Ο λαός δεν έρχεται σε συγκρούσεις. Μένει ενωμένος, γιατί ξέρει ότι μία τέτοια κυβέρνηση, έχει ως μόνη επιδίωξη το συμφέρον του. Ξέρει ότι μία τέτοια κυβέρνηση, επεξεργάζεται όλες τις εναλλακτικές, προκειμένου να βρει την άριστη προς το συμφέρον του. Οι δε εχθροί μίας τέτοιας χώρας, είναι αδύνατο να την προσβάλλουν με τον οποιοδήποτε τρόπο, διότι θα έχουν να κάνουν με μία συμπαγή κυβέρνηση η οποία θα έχει την αμέριστη συμπαράσταση του λαού της. Έτσι, όλο το Έθνος, θα είναι συμπαγές. Αδιαπέραστο στην όποια απόπειρα προσβολής.

Αυτός ο συνδυασμός Εθνισμού και Χάους, αποτρέπει την Αταξία. Διατηρεί την ισορροπία. Κι η ισορροπία είναι ο βασικότερος παράγων σταθερότητας. Η σταθερότητα, είναι κάτι που έχει ανάγκη ένας λαός -και κατ’ επέκτασιν ένα Έθνος- προκειμένου να αισθάνεται ασφαλής. Και ασφαλής λαός, είναι ευτυχισμένος λαός.

Εν κατακλείδι, Χαοτική Εθνιστική Κυβέρνηση, συνεπάγεται ευτυχισμένο και ασφαλή λαό. Αυτό, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πρόοδο ενός Έθνους. Πρόοδο από κάθε άποψη: υλική, πνευματική, πολιτιστική. Δημιουργεί ένα Έθνος – πρότυπο για τα υπόλοιπα Έθνη. Διδάσκει την ευημερία, την ισοτιμία και την ασφάλεια. Διδάσκει την ευγενή άμιλλα, τη συνεργασία και το σεβασμό. Δημιουργεί ευκαιρίες και προωθεί τον ευγενή ανταγωνισμό. Γι’ αυτό φρονώ ότι ένα τέτοιο πολίτευμα είναι το τέλειο για μία χώρα. Ειδικά για μία χώρα όπως η Ελλάδα η οποία έχει απίστευτες δυνατότητες και μπορεί μέσα από αυτό, να γίνει ξανά ο παγκόσμιος φάρος που ήταν από τα αρχαία χρόνια.

Αυτό όμως, δεν μπορεί να γίνει από τη μία στιγμή στην άλλη. Θέλει πολλή δουλειά! Και αυτή η περίοδος που διανύουμε, είναι ιδανική για να δημιουργηθούν αυτές οι βάσεις. Τώρα που οι υποδομές είναι υπό διάλυση. Τώρα που η δημοκρατία δείχνει πανηγυρικά ότι απέτυχε παταγωδώς. Τώρα που υπάρχει η ύψιστη απαξίωση του πολιτικού κόσμου. Τώρα που ο ελληνικός λαός χρειάζεται ένα δυνατό στήριγμα για να μπορέσει να προχωρήσει. Τώρα που τα παιδιά μας μας έχουν περισσότερη ανάγκη από ποτέ…