Μετάβαση στο περιεχόμενο

“Εμβόλια” mRNA, Ευγονική & η Ώθηση για τον Απανθρωπισμό (Transhumanism)


Η παγκόσμια εξάπλωση των “εμβολίων” mRNA αποτελεί μέρος μιας πολύ ευρύτερης ατζέντας που περιλαμβάνει την Ευγονική και τον Απανθρωπισμό. Αυτή η ατζέντα χρηματοδοτείται και προωθείται από ένα δίκτυο παγκόσμιων οργανισμών, πολιτικών και δισεκατομμυριούχων τεχνοκρατών.

Σημ. Καταχανά: Λόγω του όγκου του άρθρου, αναγκάστηκα να το χωρίσω σε δύο μέρη. Το σύνδεσμο για τη συνέχεια θα τον βρείτε στο τέλος του παρόντος άρθρου. Ο δε σύνδεσμος για την πηγή του άρθρου, βρίσκεται στο τέλος του δευτέρου μέρους.


γράφει ο Ryan Matters

Το 1989, ερευνητές από το Ινστιτούτο Salk στην Καλιφόρνια δημοσίευσαν μια εργασία που περιγράφει λεπτομερώς πώς ανέπτυξαν ένα σύστημα διαμόλυνσης RNA που θα μπορούσε να “εισάγει απευθείας RNA σε ολόκληρους ιστούς και έμβρυα”.

Η ιδέα της χρήσης του RNA ως φαρμάκου περιγράφεται για πρώτη φορά σε αυτό το έγγραφο, καθιστώντας το το θεμελιώδες έργο που αποτέλεσε τη βάση για δεκαετίες περαιτέρω έρευνας στον τομέα αυτό. Στην ενότητα “Συζήτηση” της εργασίας αναφέρεται ότι:

“Η μέθοδος RNA/λιποφεκτίνης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την απευθείας εισαγωγή RNA σε ολόκληρους ιστούς και έμβρυα (R.W.M., C. Holt και I.M.V., αδημοσίευτα αποτελέσματα), γεγονός που εγείρει την πιθανότητα ότι η διαμόλυνση mRNA με τη μεσολάβηση λιποσωμάτων μπορεί να προσφέρει μια ακόμη επιλογή στην αναπτυσσόμενη τεχνολογία της μεταφοράς ευκαρυωτικών γονιδίων, η οποία βασίζεται στην έννοια της χρήσης του RNA ως φαρμάκου”.

Ένας από τους ερευνητές του Ινστιτούτου Salk που αναφέρονται στην εργασία είναι ο Dr. Robert W. Malone, ένας επιστήμονας που πρόσφατα λογοκρίθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επειδή προειδοποίησε για τους πιθανούς κινδύνους των εμβολίων covid-19. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι δεν υπάρχει πιο ειδικός για να μας προειδοποιήσει για τους κινδύνους των ενέσεων mRNA από τον άνθρωπο που βοήθησε στην πρωτοπορία της τεχνολογίας, παρ’ όλα αυτά, η Μεγάλη Τεχνολογία (Big Tech) αποφάσισε ότι εξέφραζε “παραπληροφόρηση”, επειδή, προφανώς, ξέρουν καλύτερα.

Η έρευνα του Malone, η οποία κατέληξε σε μια διαδικασία που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την “αποτελεσματική διαμόλυνση RNA σε ανθρώπινα κύτταρα” χρησιμοποιώντας ένα “συνθετικό κατιονικό λιπίδιο”, υποστηρίχθηκε από επιχορηγήσεις της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας και του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας (το οποίο σήμερα έχει μερίδιο στο εμβόλιο Moderna mRNA, δείχνοντας την πίστη του στην τεχνολογία. Περισσότερα σχετικά με αυτό αργότερα).

Ενώ η συμβολή του Malone στην ανάπτυξη της τεχνολογίας mRNA είναι γνωστή και τεκμηριωμένη, η Wikipedia αποφάσισε να αφαιρέσει κάθε αναφορά σε αυτόν από το λήμμα “RNA Vaccine”, λίγο αφότου ο επιστήμονας άρχισε να μιλάει για τους κινδύνους των εμβολίων covid που βιάζονται να κυκλοφορήσουν. Στην έκδοση της 14ης Ιουνίου το λήμμα ανέφερε τον Malone ονομαστικά 3 φορές και ανέφερε το έργο του 6 φορές. Η τρέχουσα έκδοση του άρθρου τον αναφέρει 0 φορές και παραθέτει το έργο του μόνο 3 φορές.

Ωστόσο, αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, αν αναλογιστεί κανείς την τεκμηριωμένη προκατάληψη της Wikipedia υπέρ της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Πολύ πιο ενδιαφέρον είναι το ίδρυμα που παρήγαγε αρχικά την έρευνα — το Ινστιτούτο Salk.

Το Ινστιτούτο Salk, που πήρε το όνομά του από τον Jonas Salk, τον δημιουργό του εμβολίου Salk κατά της πολιομυελίτιδας, κατασκευάστηκε το 1962 χάρη στη χρηματοδότηση του Εθνικού Ιδρύματος για την Παιδική Παράλυση, που σήμερα είναι γνωστό ως March of the Dimes.

Το March of the Dimes (MOD) ιδρύθηκε το 1937 με αποστολή την εξάλειψη της πολιομυελίτιδας και κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κατά την οποία το κατεστημένο της Ευγονικής ήταν ήδη ένα εξέχον, αλλά όχι ακόμη δημοφιλές, χαρακτηριστικό της αμερικανικής υγειονομικής σκηνής. Η θεωρία της Ευγονικής βασίζεται στην ιδέα ότι η επιλεκτική αναπαραγωγή μπορεί να οδηγήσει στη σταδιακή “βελτίωση” της ανθρώπινης φυλής και ότι ορισμένες οικογένειες είναι κατάλληλες να ηγηθούν της κοινωνίας λόγω των “ανώτερων” γονιδίων τους.

Εκείνη την εποχή, οι βασικοί οργανισμοί ευγονικής της χώρας περιλάμβαναν την Αμερικανική Εταιρεία Ευγονικής (AES) και την Αμερικανική Εταιρεία Ανθρώπινης Ευγονικής (ASHE), που χρηματοδοτούνταν από τις οικογένειες Ροκφέλερ, Κάρνεγκι και Χάριμαν, καθώς και το Ινστιτούτο Ιατρικών Ερευνών Ροκφέλερ. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι Ροκφέλερ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη χρηματοδότηση και την προώθηση της ευγονικής σε όλο τον κόσμο. Το κίνημα της Ευγονικής προώθησε το επιλεκτικό ζευγάρωμα, την τεχνητή γονιμοποίηση και την υποχρεωτική στείρωση και ευθανασία ως σημαντικά μέσα για την εκρίζωση των λεγόμενων “κατώτερων” ανθρώπινων όντων.

Ο πρώτος νόμος για τη στείρωση στις ΗΠΑ ψηφίστηκε το 1907, στην πολιτεία της Ιντιάνα, και μέχρι το 1931, πολλές ακόμη πολιτείες είχαν ακολουθήσει το παράδειγμά τους θεσπίζοντας παρόμοιους νόμους. Σύμφωνα με το Γραφείο Ιστορίας της Ιντιάνα:

“Το 1907, ο κυβερνήτης J. Frank Hanly ενέκρινε τον πρώτο πολιτειακό νόμο ευγονικής που καθιστούσε υποχρεωτική τη στείρωση για ορισμένα άτομα που τελούσαν υπό κρατική επιτήρηση.”

Τα άτομα που στειρώνονταν βάσει του νόμου περί ευγονικής θεωρούνταν “ανεπιθύμητα” λόγω διανοητικών ή σωματικών βλαβών, όπως η επιληψία, η τύφλωση και οι σωματικές αναπηρίες, καθώς και λόγω “κοινωνικής ανεπάρκειας”, όπως ο εθισμός στα ναρκωτικά ή η εγκληματικότητα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου 60.000 άτομα στειρώθηκαν βάσει αυτών των νόμων, στερήθηκαν το δικαίωμά τους να αποκτήσουν παιδιά και στιγματίστηκαν για πάντα ως “αδύναμοι”.

Στην πραγματικότητα, η προβολή του αμερικανικού κινήματος ευγονικής είχε ως αποτέλεσμα την υιοθέτησή του από το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας, το οποίο στείρωσε περισσότερα από 350.000 άτομα μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι έννοιες της ευγονικής αποσύρθηκαν από τη δημόσια συζήτηση, αλλά το κίνημα δεν διαλύθηκε ποτέ, όχι, αντίθετα “επαναπροσδιορίστηκε” χρησιμοποιώντας πιο αποδεκτή ορολογία, όπως “πληθυσμιακός έλεγχος” και “αναπαραγωγική υγεία”, όπως θα δούμε αργότερα.

Η ανάδειξη του MOD ως σημαντικού παράγοντα του αμερικανικού κινήματος Ευγονικής μπορεί να αποδοθεί στην πρώιμη συνεργασία της οργάνωσης με το Ινστιτούτο Ροκφέλερ, από όπου προμηθεύτηκε πολλά από τα βασικά μέλη και τους συμβούλους της, συμπεριλαμβανομένου του καθηγητή Anton Julius Carlson, μέλους της Αμερικανικής Εταιρείας Ευγονικής (ΑΕS), που στρατολογήθηκε για να υπηρετήσει στις Ιατρικές και Ερευνητικές Επιτροπές του MOD και του καθηγητή Clair E. Turner, ενός άλλου μέλους της AES, ο οποίος υπηρέτησε ως βοηθός του τότε προέδρου Basil O’Connor.

Λίγο πριν από την ίδρυση του Ινστιτούτου Salk, το MOD ανακοίνωσε ότι θα καταργούσε σταδιακά τα προγράμματα πολιομυελίτιδας και θα εστίαζε τους πόρους του στις “γενετικές ανωμαλίες”.

Το 1959, το MOD χρηματοδότησε μαθήματα “ιατρικής γενετικής” στο Jackson Laboratory στο Μέιν, ένα ινστιτούτο γενετικής που ιδρύθηκε το 1929 από τον Clarence Cook Little, ο οποίος, “κάποια στιγμή”, διετέλεσε πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Ευγονικής, της Αμερικανικής Ένωσης Ελέγχου Γεννήσεων και της Αμερικανικής Εταιρείας Ευθανασίας.

Η αποστολή του Jackson Laboratory, όπως υποστηρίζεται, είναι “η ανακάλυψη ακριβών γονιδιωματικών λύσεων για τις ασθένειες και η ενδυνάμωση της παγκόσμιας βιοϊατρικής κοινότητας στην κοινή της αναζήτηση για τη βελτίωση της ανθρώπινης υγείας”. Αξιοσημείωτο είναι ότι το εργαστήριο έλαβε αυξημένη χρηματοδότηση το 2020, κυρίως από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (NIH), συμπεριλαμβανομένης μιας επιχορήγησης ύψους 10,6 εκατομμυρίων δολαρίων για την εξεύρεση θεραπειών για σπάνιες γενετικές ασθένειες με τη χρήση τεχνολογιών γονιδιακής επεξεργασίας. Και κατά την έναρξη της “πανδημίας” του κοροναϊού, το εργαστήριο εργάστηκε για την ανάπτυξη γενετικά τροποποιημένων ποντικών για χρήση σε μελέτες εμβολίων και άλλες έρευνες που σχετίζονται με το Sars-Cov-2.

Από τη δεκαετία του 1960, το MOD χρηματοδότησε διάφορα “Κέντρα Πρόληψης των Γεννητικών Ατελειών” που βρίσκονταν σε ιατρικά ιδρύματα σε όλες τις ΗΠΑ. Αυτά τα νέα κέντρα προσέφεραν προγεννητικό έλεγχο μέσω αμνιοπαρακέντησης για να διαπιστωθεί εάν ένα μωρό θα γεννιόταν με “ελαττώματα” και στη συνέχεια έδιναν στο ζευγάρι την ευκαιρία να αποβάλει το προσβεβλημένο παιδί.

Η MOD έχει επίσης κάνει άμεσες δωρεές στην Planned Parenthood, γεγονός που έρχεται σε σαφή αντίθεση με την υποτιθέμενη αποστολή της, η οποία είναι να “αγωνίζεται για την υγεία όλων των μαμάδων και των μωρών”. Η Planned Parenthood είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που παρέχει “φροντίδα αναπαραγωγικής υγείας” στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό.

Από το 2019–2020 η οργάνωση διέπραξε πάνω από 350.000 αμβλώσεις και έχει επικριθεί ότι “κατευθύνει πόρους μακριά από την υγεία των γυναικών και προς τις αμβλώσεις”. Όπως είναι αναμενόμενο, μια ματιά στην ιστορία της οργάνωσης αποκαλύπτει ότι η Planned Parenthood έχει τις ρίζες της στα ιδεώδη της Ευγονικής.

Η Planned Parenthood ιδρύθηκε από τη Margaret Sanger, η οποία, κάθε άλλο παρά “ακτιβίστρια για τον έλεγχο των γεννήσεων”, όπως θέλει να σας κάνει να πιστέψετε η επικρατούσα τάση, ήταν μια ρατσίστρια ευγονίστρια που προσπαθούσε να απαλλάξει τον κόσμο από το “ακατάλληλο” ανθρώπινο απόθεμα. Στο δοκίμιό της, “Ένα σχέδιο για την ειρήνη”, περιγράφει τα κύρια αντικείμενα του προτεινόμενου από αυτήν “Συνεδρίου για τον Πληθυσμό”, το οποίο περιλαμβάνει

“μια αυστηρή και άκαμπτη πολιτική στείρωσης και διαχωρισμού της κατηγορίας εκείνης του πληθυσμού της οποίας οι απόγονοι είναι μολυσμένοι ή της οποίας η κληρονομικότητα είναι τέτοια ώστε να μεταδίδονται στους απογόνους ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά”.

Αναφέρει επίσης την ανάγκη “ελέγχου της εισαγωγής και της παραγωγής ηλιθίων, διανοητικά ελαττωματικών, επιληπτικών”.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, αυτά τα ιδεώδη της Ευγονικής ενέπνευσαν τους Ναζί, οι οποίοι πήραν πολλές από τις ιδέες της Sanger και τις εφάρμοσαν, θα λέγαμε. Στο βιβλίο του “The War Against the Weak”, ο Edwin Black περιγράφει λεπτομερώς πώς ο ναζιστικός νόμος περί στειρώσεων του 1933, καθώς και οι μεταγενέστεροι νόμοι περί ευθανασίας βασίστηκαν σε σχέδια που είχαν εκπονηθεί από τη Sanger και άλλους Αμερικανούς “ακτιβιστές”. Στην πραγματικότητα, συνεργάτες της Sanger γνώριζαν για αυτά τα ναζιστικά προγράμματα ευθανασίας και τα επαινούσαν.

Επανερχόμενοι στο Ινστιτούτο Salk, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η επικρατούσα εκδοχή για την επιδημία πολιομυελίτιδας του 20ού αιώνα, δηλαδή η αντίληψη ότι η ασθένεια προκαλείται από ιό και ότι το θαυματουργό εμβόλιο του Dr. Salk ήταν μόνο του υπεύθυνο για τον τερματισμό της επιδημίας, είναι αμφίβολη και πιθανότατα εντελώς ψευδής.

Η παραλυτική πολιομυελίτιδα εμφανίστηκε ξαφνικά στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1900 με συνεχείς, δραματικές διακυμάνσεις των κρουσμάτων — ένα μοτίβο που συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1950. Η εισαγωγή του εμβολίου Salk το 1954 φάνηκε να συμπίπτει με τη σχεδόν ακαριαία μείωση των κρουσμάτων, η οποία συνεχίστηκε για περισσότερες από δύο δεκαετίες.

Πριν όμως ονομαστεί “πολιομυελίτιδα”, οι παθήσεις που αφορούσαν την αναπηρία των άκρων ήταν γνωστές με διάφορα άλλα ονόματα, όπως αποπληξία και παράλυση. Πολλά ιστορικά γραπτά αναφέρονται σε παραλύσεις που οφείλονται σε έκθεση σε τοξικές ουσίες και πολλές από αυτές τις περιγραφές καταγράφηκαν από τον Dr. Ralph Scobey στη δήλωσή του το 1952 προς την Επιτροπή Επιλογής για τη Διερεύνηση της Χρήσης Χημικών Ουσιών στα Προϊόντα Τροφίμων με τίτλο: The Poison Cause of Poliomyelitis and Obstructions to its Investigation (Η δηλητηριώδης αιτία της πολιομυελίτιδας και τα εμπόδια στη διερεύνησή της).

Το έγγραφο του Scobey περιλαμβάνει αναφορές σε διάφορες έρευνες που φαινόταν να υποδεικνύουν μια σχέση μεταξύ των κρουσμάτων πολιομυελίτιδας τον 20ό αιώνα και της κατανάλωσης φρέσκων φρούτων, παρέχοντας μια σύνδεση μεταξύ της πολιομυελίτιδας και της έκθεσης σε τοξικά φυτοφάρμακα.

Ένα από τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνταν ευρέως εκείνη την εποχή ήταν το DDT, ένα εξαιρετικά τοξικό οργανοχλωρικό που διαφημίστηκε ευρέως ως “καλό για σας, αλλά τελικά απαγορεύτηκε το 1972. Το 1953, ο Dr. Morton Biskind δημοσίευσε μια εργασία στο American Journal of Digestive Diseases επισημαίνοντας ότι:

“Οι McCormick (78), Scobey (100–101) και Goddard (57), σε λεπτομερείς μελέτες, έχουν όλοι επισημάνει ότι στην αιτιολογία της πολιομυελίτιδας εμπλέκονται σίγουρα και άλλοι παράγοντες εκτός από τους λοιμογόνους παράγοντες, που ποικίλλουν από διατροφικά ελαττώματα μέχρι μια ποικιλία δηλητηρίων που επηρεάζουν το νευρικό σύστημα”.

Τον κίνδυνο των τοξικών φυτοφαρμάκων, συμπεριλαμβανομένου του DDT, και τις καταστροφικές επιπτώσεις τους στο περιβάλλον παρουσίασε η Rachel Carson στο βιβλίο της Silent Spring του 1962.

Σε πιο πρόσφατες εποχές, οι ερευνητές Dan Olmstead, συνιδρυτής της οργάνωσης Age of Autism, και Mark Blaxil διεξήγαγαν δύο λαμπρές έρευνες για τις επιδημίες πολιομυελίτιδας του 20ού αιώνα, καταλήγοντας σε παρόμοιο συμπέρασμα με αυτό των Scobey και Biskind, ότι δηλαδή η ασθένεια προκλήθηκε από την εκτεταμένη χρήση νευροτοξικών φυτοφαρμάκων, όπως το αρσενικό της σόδας και το DDT.

Παρόλο που το εμβόλιο του Salk χαιρετίστηκε ως επιτυχία, το ίδιο το εμβόλιο προκάλεσε πολλές περιπτώσεις  τραυματισμών και παραλύσεων. Και παρόλο που φαίνεται να υπάρχει πειστική συσχέτιση μεταξύ της χρονικής στιγμής του εμβολίου και της μείωσης των κρουσμάτων πολιομυελίτιδας, όπως όλοι οι καλοί επιστήμονες γνωρίζουν, η αιτιώδης συνάφεια δεν ισούται με τη συσχέτιση, ιδίως αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι το DDT καταργήθηκε σταδιακά, τουλάχιστον στις ΗΠΑ, την ίδια περίοδο.

Είναι ενδιαφέρον ότι η έρευνα του Dr. Salk για την πολιομυελίτιδα χρηματοδοτήθηκε από τη μητέρα της Cordelia Scaife May, κληρονόμου της τραπεζικής περιουσίας της οικογένειας Mellon, η οποία εξιδανίκευσε τη Margaret Sanger και αργότερα έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Διεθνούς Ιδρύματος Προγραμματισμένης Γονιμότητας.

Οι απόψεις της May για τη μετανάστευση ήταν τουλάχιστον ριζοσπαστικές και, σύμφωνα με ορισμένους, ευνοούσε την υποχρεωτική στείρωση ως μέσο περιορισμού των γεννήσεων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Αργότερα, η May εντάχθηκε στο διοικητικό συμβούλιο του Συμβουλίου Πληθυσμού (Population Council), ενός οργανισμού που ιδρύθηκε από τον John D. Rockefeller III και επικεντρώθηκε στη μείωση του πληθυσμού.

Το 1995, το Συμβούλιο Πληθυσμού συνεργάστηκε με τον ΠΟΥ για τη δημιουργία εμβολίων που ρυθμίζουν τη γονιμότητα.

Θα ήταν λάθος να σκεφτεί κανείς ότι η επιδημία πολιομυελίτιδας δεν σχετίζεται με τη σημερινή “εποχή του εμβολιασμού” στην οποία βρισκόμαστε. Αντιθέτως, ο ισχυρισμός ότι η πολιομυελίτιδα “εξαλείφθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες” μόνο χάρη στον εμβολιασμό είναι ένα ψέμμα που συγκέντρωσε την εύνοια του κοινού για τους παιδικούς εμβολιασμούς και βοήθησε να τεθούν οι βάσεις για την ευρέως διαδεδομένη πίστη στην ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα όλων των εμβολίων.

Ασθένειες όπως η πολιομυελίτιδα και η ευλογιά (ένα άλλο ψέμα που ξεφεύγει από το πεδίο εφαρμογής αυτού του άρθρου) και η επακόλουθη προπαγάνδα υπέρ των εμβολίων “προετοιμάζουν” μεγάλο μέρος του πληθυσμού να αποδεχθεί, χωρίς αμφισβήτηση, ένα πειραματικό εμβόλιο που βασίζεται σε ανεπαρκώς κατανοητή τεχνολογία.

Το 1997, 8 χρόνια μετά τη δημοσίευση του Ινστιτούτου Salk, ο FDA ενέκρινε την πρώτη στην ιστορία δοκιμή μεταμοσχευμένου RNA για την ανάπτυξη ανοσίας σε καρκινοπαθείς. Στη συνέχεια, η Συμβουλευτική Επιτροπή Ανασυνδυασμένου DNA του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας ψήφισε τη συνέχιση της έγκρισης μερικούς μήνες αργότερα, οδηγώντας στο πρώτο εμβόλιο με βάση το mRNA που χορηγήθηκε ποτέ σε ανθρώπους.

Αν και το mRNA προπαγανδίζεται στα μέσα ενημέρωσης ως η επόμενη επανάσταση στην υγεία, όσοι έχουν οξεία αντίληψη μπορεί να θορυβηθούν όταν διαβάζουν αποσπάσματα όπως αυτό εδώ, που προέρχεται από ένα άρθρο για την ιστορία του mRNA, γραμμένο από τον Damian Garde, δημοσιογράφο του STATS στον τομέα της βιοτεχνολογίας:

“Η φιλοσοφία: Κάνοντας ακριβείς βελτιώσεις στο συνθετικό mRNA και κάνοντας ενέσεις σε ανθρώπους με αυτό, οποιοδήποτε κύτταρο του σώματος θα μπορούσε να μετατραπεί σε εργοστάσιο φαρμάκων κατά παραγγελία”.

Η συζήτηση για τη μετατροπή των κυττάρων σε “εργοστάσια φαρμάκων κατά παραγγελία” είναι ακριβώς το είδος της ανούσιας τεχνο-ρητορικής που προορίζεται να εντυπωσιάσει και να δελεάσει ένα απληροφόρητο κοινό. Τα εμβόλια mRNA βασίζονται στην ακόλουθη ιδέα: ένα κομμάτι συνθετικού mRNA μεταφέρεται στα κύτταρά σας, όπου χρησιμοποιείται ως πρότυπο για τη δημιουργία της ιικής “ακίδας πρωτεΐνης”. Μόλις αυτή η πρωτεΐνη εγκαταλείψει το κύτταρο, ο οργανισμός παράγει αντισώματα και “μαθαίνει” πώς να καταπολεμά μελλοντικές λοιμώξεις Sars-Cov-2.

Τα εμβόλια με βάση το mRNA προβάλλονται συχνά ως ασφαλέστερη εναλλακτική λύση σε σχέση με τα εμβόλια με βάση το DNA, τα οποία, σύμφωνα με τους ειδικούς, “μπορεί να προκαλέσουν μόνιμες και επικίνδυνες αλλαγές στις γενετικές πληροφορίες των ατόμων που υποβάλλονται σε θεραπεία”. Ωστόσο, γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι τα εμβόλια mRNA δεν αλλάζουν μόνιμα τη γενετική σύνθεση των κυττάρων μας;;;

Μια εργασία του 2001 με τίτλο RNA as a tumor vaccine: a review of the literature (Το RNA ως εμβόλιο κατά των όγκων: ανασκόπηση της βιβλιογραφίας) αναφέρει ότι (η έμφαση προστίθεται):

σε αντίθεση με τα εμβόλια που βασίζονται στο DNA, υπάρχει μικρός κίνδυνος ενσωμάτωσης των αλληλουχιών RNA στο γονιδίωμα του ξενιστή”.

Η χρήση της λέξης “μικρός” φαίνεται να υποδηλώνει ότι μπορεί να υπάρχει τουλάχιστον κάποιος κίνδυνος ενσωμάτωσης στο γονιδίωμα, ή το πιθανότερο είναι ότι οι ερευνητές απλώς δεν γνωρίζουν.

Στο προαναφερθέν έγγραφο “γνώμης εμπειρογνωμόνων” του 2004 από τον Pascolo, περιγράφει τη σχέση μεταξύ των εμβολίων mRNA και των γονιδιακών θεραπειών, κάτι που συνεχώς αρνείται και απορρίπτεται από την επικρατούσα τάση:

“Αν και βρίσκονται στο κυτταρόλυμα και όχι στον πυρήνα, τα ώριμα mRNA ανήκουν στη βιοχημική οικογένεια των νουκλεϊκών οξέων. το mRNA, παρόμοια με το DNA, μπορεί να θεωρηθεί γονίδιο και, κατά συνέπεια, η χρήση του ως εμβόλιο μπορεί να θεωρηθεί ως “γονιδιακή θεραπεία”.

Είναι ενδιαφέρον ότι, καθαρά λόγω μιας τεχνικής λεπτομέρειας της ρυθμιστικής νομοθεσίας, οι γονιδιακές θεραπείες με covid-19 επιτρέπεται να ονομάζονται “εμβόλια”. Αυτό εξηγείται σε ένα έγγραφο με τίτλο The European Regulatory Environment of RNA-Based Vaccines (Το ευρωπαϊκό ρυθμιστικό περιβάλλον των εμβολίων με βάση το RNA), το οποίο αναφέρει ότι:

Ο ορισμός του φαρμάκου γονιδιακής θεραπείας, όπως περιγράφεται στο παράρτημα 1 της οδηγίας 2001/83/ΕΚ, έχει ως εξής:

Ως φάρμακο γονιδιακής θεραπείας νοείται ένα βιολογικό φάρμακο το οποίο έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

(α) περιέχει δραστική ουσία η οποία περιέχει ή αποτελείται από ανασυνδυασμένο νουκλεϊκό οξύ που χρησιμοποιείται ή χορηγείται σε ανθρώπους με σκοπό τη ρύθμιση, επιδιόρθωση, αντικατάσταση, προσθήκη ή διαγραφή μιας γενετικής αλληλουχίας,
(β) η θεραπευτική, προφυλακτική ή διαγνωστική του δράση σχετίζεται άμεσα με την αλληλουχία ανασυνδυασμένου νουκλεϊκού οξέος που περιέχει ή με το προϊόν της γενετικής έκφρασης της αλληλουχίας αυτής.
Τα φάρμακα γονιδιακής θεραπείας δεν περιλαμβάνουν εμβόλια κατά μολυσματικών ασθενειών.

Όπως είναι προφανές, η απλή πράξη του να αποκαλείται μια γονιδιακή θεραπεία “εμβόλιο κατά μολυσματικών ασθενειών” αναιρεί την ταξινόμησή της ως γονιδιακής θεραπείας, η διαδικασία έγκρισης της οποίας, τουλάχιστον στην Ευρώπη, περιλαμβάνει τη διέλευση από την CAT που είναι η “Επιτροπή Προηγμένων Θεραπειών” (Committee for Advanced Therapies) του EMA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων).

Προφανώς, αυτό το γλωσσικό παιχνίδι φαίνεται να αποτελεί ένα είδος “παραθύρου”, που επιτρέπει την ευκολότερη έγκριση για γονιδιακές θεραπείες με βάση το mRNA που σχεδιάζονται για ανθρώπινη χρήση.

Η έγκριση είναι σίγουρα ένα αμφιλεγόμενο θέμα όταν μιλάμε για το πλαίσιο των σημερινών εμβολίων covid-19, κανένα από τα οποία δεν έχει εγκριθεί πλήρως από τον FDA, έχει εγκριθεί μόνο υπό επείγουσα χρήση (EUA) και χαρακτηρίζεται ως “ερευνητικό” προϊόν, γεγονός που πολλοί άνθρωποι αγνοούν. Ωστόσο, στις αρχές του έτους οι κατασκευαστές εμβολίων έθεσαν ήδη ως στόχο την πλήρη κανονιστική έγκριση, μετά από μόλις 6 μήνες δοκιμαστικών δεδομένων.

Στις 7 Μαΐου, η Pfizer ξεκίνησε επίσημα την αίτησή της προς τον FDA, με στόχο να έχει το πρώτο πλήρως εγκεκριμένο εμβόλιο covid-19. Αλλά με εκατομμύρια εμβόλια που έχουν ήδη χορηγηθεί υπό την EUA (Έγκριση Επείγουσας Χρήσης), προς τι η βιασύνη;;;

Επιπλέον, για τα έξι εμβόλια “first in disease” που εγκρίθηκαν από τον FDA τα τελευταία 15 χρόνια, η μέση διάρκεια της δοκιμής ήταν μόλις δύο χρόνια. Ένα εμβόλιο εγκεκριμένο μετά από 6 μήνες δεδομένων θα αποτελούσε ένα από τα ταχύτερα που έχουν γίνει ποτέ.

Οι κλινικές δοκιμές φάσης τρία για τις Pfizer, Moderna και Janssen έχουν διάρκεια δύο ετών, αλλά ο FDA δεν έχει δηλώσει σαφώς τη θέση του όσον αφορά την ελάχιστη παρακολούθηση πριν από την εξέταση για έγκριση.

Οι μεγαλύτερες, ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο δοκιμές είναι υψίστης σημασίας για την αξιολόγηση της ασφάλειας του εμβολίου. Είναι εξαιρετικά ανησυχητικό, λοιπόν, το γεγονός ότι οι κατασκευαστές εμβολίων, μέσα σε λίγες εβδομάδες από τη λήψη της ΕΕΑ, άρχισαν να “ξετυφλώνουν” τις δοκιμές προσφέροντας στους συμμετέχοντες στην ομάδα εικονικού φαρμάκου την ευκαιρία να εμβολιαστούν.

Η Moderna ανακοίνωσε  ότι “από τις 13 Απριλίου, σε όλους τους συμμετέχοντες με εικονικό φάρμακο προσφέρθηκε το εμβόλιο Moderna covid-19 και το 98% αυτών έλαβαν το εμβόλιο”, πράγμα που σημαίνει ότι η ομάδα εικονικού φαρμάκου δεν υπάρχει πλέον και ως εκ τούτου, δεν έχουν τρόπο να μετρήσουν με ακρίβεια τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια.

Σε ένα άρθρο για το British Medical Journal, ο Peter Doshi αναφέρει τον FDA, σε αρκετές περιπτώσεις, λέγοντας ότι η διατήρηση μιας ομάδας placebo θα ήταν κρίσιμη για την αξιολόγηση τόσο της ασφάλειας όσο και της αποτελεσματικότητας των εμβολίων covid-19, κάτι που είναι προφανές σε όποιον κατανοεί τις συνέπειες της μη τήρησης της επιστημονικής αυστηρότητας κατά τη δοκιμή μιας νέας ιατρικής θεραπείας.

Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαν να υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους κατασκευαστές που επιθυμούν την έγκριση του FDA για τα εμβόλιά τους, αλλά πιθανότατα στην κορυφή του καταλόγου είναι η “σφραγίδα έγκρισης” που συνοδεύει την πλήρη αδειοδότηση και η δυνατότητα να τη χρησιμοποιήσουν ως μέσο για να πείσουν όσους παραμένουν δύσπιστοι όσον αφορά την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των εμβολίων. Επιπλέον, η πλήρης έγκριση από τον FDA θα ανοίξει το δρόμο για ευκολότερες εντολές εμβολίων, ασκώντας τεράστια πίεση σε όσους ανήκουν στην “αφυπνισμένη τάξη”, οι οποίοι αποτελούν αγκάθι στα πλευρά των προωθητών της ατζέντας της Μεγάλης Επανεκκίνησης/Μεγάλης Σύγκλισης (Great Reset/Great Convergence).

Περισσότερες ανησυχητικές ασυνέπειες μπορούν να βρεθούν στη διαδικασία του FDA για την αξιολόγηση και την έγκριση αυτών των πειραματικών εμβολίων. Για παράδειγμα, ο FDA προειδοποίησε πρόσφατα κατά της χρήσης δοκιμών αντισωμάτων για την αξιολόγηση της ανοσίας ή της προστασίας από το covid-19, “ειδικά” μετά από ένα άτομο που έχει λάβει εμβολιασμό, παρά το γεγονός ότι η άδεια κυκλοφορίας τους είχε αρχικά χορηγηθεί, εν μέρει, λόγω των αντιδράσεων των αντισωμάτων.

Η συνέπεια αυτής της αντιστροφής είναι ότι η EUA που δόθηκε για τα εμβόλια covid-19 θα πρέπει επίσης να αντιστραφεί, αλλά ποιες είναι οι πιθανότητες να συμβεί αυτό αφού εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ήδη εμβολιαστεί;

Επιπλέον, η ιδέα ότι τα “αντισώματα” παρέχουν προστασία από τις λεγόμενες ιογενείς λοιμώξεις αντιπροσωπεύει μια κακή κατανόηση του σώματος και του ανοσοποιητικού συστήματος. Το γεγονός ότι τα αντισώματα παίζουν ελάχιστο ρόλο στις ιογενείς λοιμώξεις είναι γνωστό στους επιστήμονες της ιατρικής από τη δεκαετία του 1950 με βάση έρευνες που δείχνουν ότι τα άτομα με γενετική ανικανότητα παραγωγής αντισωμάτων, που ονομάζεται “αγαμμασφαιριναιμία”, έχουν φυσιολογικές αντιδράσεις σε τυπικές ιογενείς λοιμώξεις και μάλιστα φαίνεται να αντιστέκονται σε υποτροπές.


Ακολουθεί δεύτερο μέρος με τιτλο: «Bill Gates, MODERNA ΚΑΙ ΕΥΓΟΝΙΚΗ 2.0»


3 σκέψεις σχετικά με το ““Εμβόλια” mRNA, Ευγονική & η Ώθηση για τον Απανθρωπισμό (Transhumanism) Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: