γράφει ο Φώτης Κατσιρούμπας

Που λέτε, καλά μου παιδιά, μια φορά κι έναν καιρό, ένα όργανο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έβγαλε έναν κανονισμό, τον περίφημο 2081/92, που εισήγαγε στη ζωή μας τον όρο ΠΟΠ (προστατευόμενη ονομασία προέλευσης).

Τι έλεγε με δυο λόγια; Ότι για κάποια αγροτικά προϊόντα που έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και παράγονται σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή αναντάμ παπαντάμ, θα πρέπει να προστατεύεται η ονομασία τους, έναντι των προϊόντων – μαϊμούδων.

Τρέξανε πρώτοι και καλύτεροι οι Γάλλοι και οι Ιταλοί να καπαρώσουν τα ονόματα για τα τυριά τους, τα κρασιά τους και τα σαλάμια τους, κάποια στιγμή το πήραμε είδηση κι εμείς, ψαχτήκαμε τι καλούδια έχουμε, και λέμε, θα προστατέψουμε το Ονομα της Φέτας μας της ξακουστής.

Φτιάξαμε έναν ωραιότατο φάκελο, ότι η φέτα είναι το αρχαιότερο τυρί στην Ελλάδα – επομένως και στην Ευρώπη, διότι την παρασκεύαζε ο Πολύφημος στη σπηλιά του κι αν δεν μας πιστεύετε εμάς, ορίστε τα λέει κι ο Όμηρος – δεν πολυσυγκινήθηκε η επιτροπή με αυτά, αλλά τους εξηγήσαμε ότι παράγεται αποκλειστικά και μόνο από Φρέσκο Αιγοπρόβειο γάλα, και μάλιστα μόνο από συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας και μόνο από συγκεκριμένες φυλές αιγοπροβάτων.

Βεβαίως, πίσω από τα ωραία και τα εθνικοπατριωτικά, το ζουμί ήταν ότι η Δανία κυρίως αλλά και η Ολλανδία και η Γαλλία, έφτιαχναν ένα τυρί από το αγελαδινό γάλα που είχαν , το βάφτιζαν φέτα και το μοσχοπουλούσαν.

Μας αναγνώρισαν ωραία-ωραία τη φετούλα μας, λοιπόν, περί το 1996, αν θυμάμαι καλά, κι εμείς πουλάγαμε Ελληνική Φέτα με τα τσολιαδάκια της και με τα κολωνάκια της φόρα μόστρα στη συσκευασία, ενώ οι υπόλοιποι αρκέστηκαν να πουλάνε «λευκό τυρί άλμης».

Σωστό; Σωστότατο!

Δίκαιο; Δικαιότατο!

Αμ δε!

Διότι είμαστε και απόγονοι του πολυμήχανου Οδυσσέα. Αυτουνού, που μπήκε στη σπηλιά του Πολύφημου, που έπηζε το γάλα από τις προβατίνες και το έκανε φέτα.
Και λέμε εμείς, οι απόγονοι του πολυμήχανου Οδυσσέα: τώρα που καβαντζώσαμε το όνομα, δικό μας είναι, ο,τι θέλουμε το κάνουμε. Αμα θέλουμε, του βάζουμε φωτιά και το καίμε. Και, αν το πιστεύετε, αυτό ακριβώς κάναμε.

Πήγαν οι έξυπνοι οι τυροκόμοι κι άρχισαν να φτιάχνουν «φέτα» με ο,τι έβρισκαν πρόχειρο. Αγελαδινό γάλα, γάλα σκόνη, πρωτεΐνες γάλακτος, ασβέστη…τα πάντα όλα. Και την έκαναν εξαγωγή.

Οι Δανοί που καραδοκούσαν, δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια. Πήραν δείγματα, έκαναν αναλύσεις, φτιάξαν ένα φάκελο βαρύ σαν Ιστορία, και τον παρέδωσαν στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων: «Παιδιά, οι τύποι σας δουλεύουν ψιλό γαζί. Αν αυτό είναι φέτα, εμείς είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου»

Ε, και για να μην σας κουράζω περισσότερο, το 1999 μας το πήραν πίσω το σήμα, μετά το ξαναπήραμε εμείς, και έκτοτε είμαστε στα δικαστήρια, πότε να κατοχυρώνουμε το όνομα και πότε να το χάνουμε.
Φυσικά, επειδή ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, έχουν ξεφυτρώσει «φέτες» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης, και το πράγμα έχει ξεφύγει πια τόσο, που δεν είμαστε σε θέση να το κυνηγήσουμε.

Και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα…

Υ.Γ. Αν ακούσετε κανένα συμπατριώτη μας να σκούζει οτι χάσαμε τη μάχη για το όνομα της φέτας γιατί οι ξένοι θέλουν το κακό μας, επειδή είμαστε ωραίοι και μάγκες, πείτε του, εκ μέρους μου, οτι οι ξένοι θέλουν το καλό τους. Εμείς θέλουμε το κακό μας.