Ο σοβιετογενής κομμουνισμός, μας τελείωσε. Και μας τελείωσε περίπου δύο με τρία χρόνια πριν την υπογραφή διακήρυξης 142-Н του Ανωτάτου Σοβιέτ η οποία επιβεβαίωσε την ανεξαρτησία των πάλαι ποτέ σοβιετικών κρατών και οδήγησε στην οριστική διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, στις 26 Δεκεμβρίου του 1991. Πρόεδρος τότε της Σοβιετικής Ενωσης, ήταν ο Μπαρίς Γέλτσιν. Ενας μέθυσος, κλόουν της πολιτικής, ο οποίος βρέθηκε σε αυτό το αξίωμα μόνο και μόνο για να υπογραφεί η πολυπόθητη από τη Δύση διάλυση του γίγαντα που ονομαζόταν ΕΣΣΔ (Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών).

Εκείνη την περίοδο, στο «τιμόνι» της ΕΣΣΔ βρισκόταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ο Γκορμπατσόφ, κατά το επίσημο αφήγημα, απήχθη από μία ομάδα ανθρώπων οι οποίοι ήθελαν να κάνουν πραξικόπημα. Ωστόσο, το πραξικόπημα απέτυχε και τρεις ημέρες αργότερα, ο Γκορμπατσόφ επιστρέφει. Με την επιστροφή του ξεκινάει η διαδικασία διάλυσης της ΕΣΣΔ.

Η ανεπίσημη ωστόσο εκδοχή, θέλει τον Γκορμπατσόφ να πηγαίνει οικειοθελώς σε συνάντηση της γνωστής «ελίτ», όπου και διαπραγματεύτηκε τις συνθήκες διάλυσης της ΕΣΣΔ. Αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι δε φάνηκε να τιμωρείται κάποιος «πραξικοπηματίας». Αλλωστε, αυτός ήταν ένας βασικός λόγος για τον οποίο οι απανταχού κομμουνιστές τον αποκαλούσαν προδότη.

Το 1991 λοιπόν, ήταν η ταφόπλακα του σοβιετογενούς κομμουνισμού. Μία ταφόπλακα που έδωσε ένα οριστικό τέλος στην περίοδο του «ψυχρού πολέμου». Τέλος όμως δόθηκε και στα ανά την υφήλιο κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία είδαν το ένα μετά το άλλο, τα κάστρα τους να γίνονται στάχτες. Το ξεκίνημα ήταν η πτώση της ΕΣΣΔ και το αποκορύφωμα ήταν το τέλος του Εμβέρ Χότζα στην Αλβανία.

Οι «στυλοβάτες» του κομμουνισμού, Στάλιν, Λένιν, Μαρξ κλπ, άρχισαν πλέον να θυμίζουν ισχνά φαντάσματα του παρελθόντος. Μέσα σε αυτό το τοπίο απόγνωσης, εμφανίστηκε μία άλλη ανερχόμενη κομμουνιστική δύναμη: η Κίνα! Κάτι που δεν περνούσε απαρατήρητο από τη Mossad, η οποία ανέλαβε να κάνει το νέο προξενιό. Τα κομμουνιστικά κόμματα, άρχισαν να συγκλίνουν προς τις θέσεις της μεταμαοϊκής Κίνας. Κι όχι μόνο αυτό.

Τα κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία επί εποχής ΕΣΣΔ είχαν κάνει παντιέρα τον «αγώνα της λαϊκής τάξης», ενστερνίζονται πλέον αξίες και παραδόσεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αρχισαν να μιλούν για έναν πλανήτη χωρίς σύνορα. Αρχισαν να δίνουν έμφαση στο αντιρατσιστικό πογκρόμ της ΝΤΠ και να μιλάνε για συμπαράσταση στους λαθρομετανάστες. Ουσιαστικά, τα κομμουνιστικά κόμματα, έγιναν οι φορείς της ιδεοληψίας της Νέας Τάξης.

Ολοι αυτοί που «ευαγγελίζονται» ακόμα τα μηνύματα του παλιού ΚΚΕ, για κάποιο λόγο επιμένουν να κάνουν τα στραβά μάτια στην τελευταία ομιλία του Ιωσήφ Στάλιν το 1952. Μία ομιλία, η οποία μιλάει για εθνική ανεξαρτησία, για το χρέος στη διαφύλαξη του Εθνους και την προάσπιση των εθνικών συνόρων.

Συγκεκριμένα, ένα απόσπασμα αναφέρει:

«Άλλοτε η αστική τάξη θεωρούνταν αρχηγός του έθνους υπεράσπιζε τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία του έθνους, βάζοντάς τα «υπεράνω όλων».

Σήμερα δεν απόμεινε ούτε ίχνος από την «εθνική αρχή». Σήμερα η αστική τάξη πουλάει τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία του έθνους για δολάρια. Τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας και της εθνικής κυριαρχίας την έχουν πετάξει σαν κάτι το άχρηστο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τη σημαία αυτή θα πρέπει να τη σηκώσετε εσείς, οι εκπρόσωποι των κομμουνιστικών και των δημοκρατικών κομμάτων, και να την πάτε μπροστά, αν θέλετε να είστε πατριώτες της χώρας σας, αν θέλετε να γίνετε η καθοδηγητική δύναμη του έθνους. Δεν υπάρχει πια κανένας άλλος για να τη σηκώσει.

(ο τονισμός των λέξεων έγινε από εμένα)

Κι εδώ, η πλήρης ομιλία:

Από αυτό και μόνο, καταλαβαίνει κανείς ότι ο «σταλινισμός» στο ΚΚΕ έχει πεθάνει προ πολλού. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε στα πρακτικά του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ να γραφτεί:

«Σε κάθε περίπτωση, οποιαδήποτε μορφή κι αν πάρει η συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, το ΚΚΕ πρέπει να είναι έτοιμο να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής – λαϊκής αντίστασης, ώστε αυτή να συνδεθεί με την πάλη για την ήττα της αστικής τάξης, τόσο της εγχώριας όσο και της ξένης ως εισβολέα.»

(Πηγή: kke.gr)

Είναι εύκολο πλέον να καταλάβει κανείς ότι το σημερινό ΚΚΕ, δεν έχει καμία σχέση με το προ της διαλύσεως της ΕΣΣΔ ΚΚΕ. Ακόμα κι όταν η Κομμουνιστική Διεθνής ονειρευόταν την κατάληψη της Μακεδονίας από την κομμουνιστική Βουλγαρία των κομιτατζήδων, πάλι μιλούσαν για «έθνος». Κομμουνιστικό έθνος, αλλά έθνος.

Το σύγχρονο ΚΚΕ ωστόσο έχει «σκοτώσει» και τον Καρλ Μαρξ. Κι αυτό γιατί ο Μαρξ ήταν σαφής απέναντι στους λαθρομετανάστες:

«Ο σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών, είναι η διατήρηση της δουλείας και η ακύρωση όλων των διεκδικήσεων των ντόπιων εργατών για μισθούς και συνθήκες εργασίας.»

Επίσης:

» Η λαθρομετανάστευση χρησιμοποιείται αφ’ ενός ως απεργοσπαστικός μηχανισμός, αφ’ ετέρου με τον εργατικό υπερπληθυσμό – πλεόνασμα που δημιουργεί ρίχνει το επίπεδο ζωής σε κατάσταση δουλοπάροικου!»

(Πηγή: antinews.gr)

Εκτός από το σταλινισμό δηλαδή, για το ΚΚΕ έχει πεθάνει κι ο Μαρξισμός! Τι απέμεινε; Ενα σάπιο κουφάρι του διεθνιστική Βλαντιμίρ Λένιν, η υιοθεσία από τη μεταμαοϊκή Κίνα κι η μπόχα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ενας επικίνδυνος αχταρμάς ιδεοληψιών, που έχει δηλητηριάσει τους τυφλωμένους οπαδούς του ΚΚΕ.

Σύντροφοι… λάθος δρόμο πήρατε… Το «Great Reset» που με τόσο πάθος στηρίζετε τώρα, πρεσβεύει όλα όσα υποτίθεται ότι το ΚΚΕ αντιπαλεύει. Η ονείρωξη του Klaus Schwab και των υπολοίπων σουρουχλεμέδων, περιλαμβάνει τη διάλυση της εργατικής τάξης και τη σκλαβοποίηση των λαών. Μία σκλαβοποίηση, η οποία περνά μέσα από τα εμβόλια του θανάτου…


Θερμές ευχαριστίες στο φίλο Στέλιο Καζαντζίδη ο οποίος μας παρείχε το υλικό της ομιλίας του Στάλιν.