γράφουν οι Φώτιος Κατσιρούμπας και Καταχανάς (Γ. Μεταξάς)


Οταν ο φίλος Φώτης μου έστειλε το κείμενό του για να το αναρτήσω, η αλήθεια είναι ότι ήμουν πολύ σκεπτικός, καθώς γνωρίζω ότι το σύνολο των Ελλήνων δεν είναι σε θέση να συλλάβει και να κατανοήσει κάποια νοήματα. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο αποφεύγω πεισματικά να γράφω άρθρα που περιέχουν πνευματικές ερμηνείες ή έννοιες. Η άγνοια πολλές φορές, οδηγεί στην παραποίηση της ερμηνείας και του νοήματος. Μία παραποίηση που δε θέλει πολύ να καταλήξει στη στρέβλωση.

Ωστόσο, είπα να δώσω μία ευκαιρία σε αυτό το κείμενο. Ισως ως δοκιμή κατανόησης. Γι’ αυτό, με την άδεια του συγγραφέα, έκανα ορισμένες προσθήκες στο αρχικό κείμενο, ώστε να παρουσιαστεί στον αναγνώστη πιο ολοκληρωμένο. Αυτές γίνονται στη ροή του κειμένου, χωρίς να φαίνεται πού παρεμβαίνω γιατί δεν είναι αυτή η ουσία, αλλά το κείμενο καθ’ εαυτό.


Το γράμμα ωμέγα (παλαιά ονομασία: ὦ μέγα‧ κεφαλαίο Ω, πεζό ω) είναι το εικοστό τέταρτο και τελευταίο γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου. Στην αρχαία ελληνική, η προφορά του ήταν διαφορετική: αναπαριστούσε τον φθόγγο. Δηλαδή προφερόταν σε διπλάσιο χρόνο, περίπου σαν διπλό όμικρον, γι’ αυτό και ονομάζεται μακρό (ή μακρόχρονο) φωνήεν όπως και το ήτα.

Το τελευταίο, αλλά και εύηχο, γράμμα της αλφαβήτου έχει χρησιμοποιηθεί όσο λίγα. Το «ω» είναι ένα μεσόνιο αλλά και το σύμβολο της κυκλικής συχνότητας. Με κεφαλαίο «Ω» συμβολίζεται ο λόγος της μέσης πυκνότητας μάζας του σύμπαντος προς την κρίσιμη τιμή της.

Η ελληνική κοινή έκφραση Άλφα και Ωμέγα σημαίνει αρχή και τέλος, ακριβώς από τη θέση των γραμμάτων αυτών στο κλασσικό (ιωνικό) ελληνικό αλφάβητο. Επίσης η παράθεση των γραμμάτων Α – Ω αποτελεί θρησκευτικό συμβολισμό, (από θρησκευτική ρήση), με ακριβώς την ίδια έννοια. Το σύμβολο έχει υιοθετηθεί και από άλλες εκκλησίες, σε άλλες χώρες, όπως και από διάφορες φιλοσοφικές και μυστικιστικές εταιρείες.

Το ω μέγα φαίνεται ότι συμβολίζει το κοσμικό ώον των Ορφικών Μυστηρίων το οποίο έσπασε και πλάστηκε το Σύμπαν. Το ω μέγα (Ω) αντιπροσωπεύει το κοσμικό αβγό ωοτοκημένο πάνω στο αμόνι. Από τον 7ο μΧ. αι. όπου και εισήλθαν τα πεζά γράμματα στην ελληνική αλφάβητο, εμφανίστηκε το πεζό (ω) το οποίο κατά κάποιον τρόπο δείχνει να συμβολίζει τη θραύση του κοσμικού ώου στα δύο του κομμάτια. Το κεφαλαίο και το πεζό όμικρον αμφότερα (Ο,ο) αντιπροσωπεύουν το αβγό του ενιαυτού που περιμένει να εκκολαφτεί.

Πρωταγωνιστεί στα δρυιδικά Μυστήρια, μπορεί κάλλιστα να ταυτιστεί με το ορφικό κοσμικό αυγό, διότι η δημιουργία του κόσμου κατά τους ορφικούς, υπήρξε αποτέλεσμα του λάγνου σφιξίματος της Μεγάλης θεάς Ευρυνόμης και του κοσμικού φιδιού Οφίωνα. Εξ’ ού και το ζευγάρωμα των φιδιών στην αρχαϊκή Ελλάδα αποτελούσε ένα απαγορευμένο θέαμα. Ο τυχόν αυτόπτης μάρτυς του προσβαλλόταν από το “γυναικείο νόσημα”: έπρεπε να ζήσει ως γυναίκα επί επτά χρόνια.

Το κηρύκειον του Ερμή, η «υπηρεσιακή» του ράβδος όταν οδηγούσε τις ψυχές στον Άδη είχε την μορφή δυο φιδιών που ζευγαρώνουν.

Μία ακόμη έννοια πολύ σημαντική που αποδίδεται στο Ω μέγα, είναι η ομοιότητά του με τη γυναικεία μήτρα. Ισως εκεί να οφείλεται και η έννοια του κοσμικού αυγού (ώου). Η μήτρα είναι το μέρος που φιλοξενεί για 9 μήνες τη νέα ζωή που έρχεται στον κόσμο. Τη ζωή που μέσα της κρύβει τη θεϊκή ψυχή που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Η μήτρα, μεταβάλλεται σε μία «αστρική πύλη» μέσα από την οποία εμφανίζεται αυτή η νέα ζωή.

Το όμικρον δεν είναι το ω μέγα. Το ω μέγα πρέπει να εκληφθεί ως άλφα αυξημένης έντασης και ότι συμβολίζει την γέννηση της γέννησης. Στενή συνάφεια μεταξύ μακρού Ο (ω μέγα και Α (άλφα) εμφανίζεται και στην Ιωνική διάλεκτο όπου συχνά το ω μέγα γραφόταν στην θέση του άλφα-όπως ώριστος αντί άριστος- και στην δωρική διάλεκτο όπου συχνά το άλφα γραφόταν στην θέση του ω μέγα -όπως πράτος αντί πρώτος.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι ενώ στην αρχαία ελληνική αποκαλείται «ώον», στη νέα ελληνική το ω έχει αντικατασταθεί από το α δίνοντάς μας τη λέξη «αυγό».

Οι Οφιονείς φαίνεται να είναι οι πρώτοι Πελασγοί, οι από τα δόντια του κοσμογονικού φιδιού Οφίωνα σπαρμένοι, και διόλου δεν χάθηκαν στην αχλύ του μύθου. “Θεός Οφιονέας” μας λέει ο Φερεκύδης στην θεογονία του. Η μνήμη μπορεί να βρίσκεται σε λήθη, αλλά δεν έχει χαθεί. Η αναζήτηση ξυπνά τις μνήμες και οι συν-δέσεις σε αυτό το ατελείωτο παζλ του Κόσμου είναι αναπόφευκτες όσο και αναγκαίες για την κατανόηση της πορείας του ανθρώπου.

Ο μύθος κρύβει “νουν αληθείας” όπως έλεγε και ο Κάλβος. Είθε να συνδεθούμε με την αλήθεια του.
Το Άλφα και το Ωμέγα. Πρώτος και Άναρχος. Τελευταίος και Ατελεύτητος. Περιέχει τα πάντα όντας ο Ίδιος Άπειρος.Για τούτο μας βεβαιώνει και η Αποκάλυψη του Ιωάννη (Απ.κεφ.1:7-8).

Ο δε Πλούταρχος σώζει αρχαία επιγραφή του Αιγυπτιακού ναού της Ναϊθ (Αθηνάς) που σε ελεύθερη μετάφραση εξηγείται: «Εγώ είμαι όλα όσα συμβαίνουν, όσα είναι κι όσα θε να ‘ρθουν». Οι αρχαίοι αστρολόγοι πάλι πίστευαν ότι τα γράμματα του αλφαβήτου, από το Α μέχρι το Ω, βρίσκονταν σε μια μυστηριώδη σχέση και ανταπόκριση με τους ζωδιακούς σχηματισμούς του ουρανού, δίνοντας μια μυστικιστική βαρύτητα στο πρώτο και το τελευταίο γράμμα.

Οι αλχημιστές του μεσαίωνα έκαναν ανίερες αλφαβητικές επικλήσεις θέλοντας να οικειοποιηθούν τον παγκόσμιο χαρακτήρα της θεότητας, για το προσωπικό πάντοτε όφελος.

Ξεχάσαμε τους μονοθεϊστές Ιουδαίους. Μετά τον Χριστό έβλεπαν ανάμεσα στο βοϊδόσχημο Άλεφ και στο τελικό Ταβ να περιέχεται όλος ο νόμος του Θεού.
Είναι το Α και το Ω. Ο Ων , ο Ην και ο Ερχόμενος.

Εδώ πρέπει να εστιάσουμε το Ερχόμενος… ποιος είναι ή τι είναι για εκείνους που θα χρησιμοποιήσουν αυτήν την έννοια; Μήπως κάτι κυοφορειται και έρχεται η στιγμή της οδυνης του τοκετού που θα νιώσει η ανθρωπότητα;

Τα πάθη δεν αφήνουν τον φουκαρά ανθρωπάκο να ησυχάσει. Οι περισσότεροι από μας έχουμε κρυφά μαράζια που ώρες – ώρες γίνονται μελαγχολικές φουρτούνες. Ο πονηρός δεν μας πολεμάει μόνο με την πραγματικότητα αλλά με τη λεπτή φαντασία και μνήμη. Με το ζόρι η ανθρωπότητα βάζει χαλινό.

Σύμφωνα με τον επίσκοπο Αθανάσιο Γιέφτιτς, η ελπίδα του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο όντως Άνθρωπος, ο Χριστός, το σημείον Ω, ΠΟΥ περιλαμβάνει το σημείον Α ως αρχή, αλλά είναι το Τέλος, το Πλήρωμα, που με την Ανάστασή του υπερέβη τον θάνατο και τη φθορά .

Ο πρωτοπόρος διανοητής Γκρέγκορι Τσέιτιν, κλονίζει συθέμελα το οικοδόμημα των μαθηματικών και ρίχνει το γάντι στους θεωρητικούς παρουσιάζοντας τον απόλυτο συμβολισμό της άπειρης πολυπλοκότητας: τον αριθμό Ω.
Η πορεία της σκέψης του ανθρώπου προς το Μηδέν και προς το Άπειρο, συντονίζει και πάλλει τις αντιθέσεις που συνιστούν το Άνοιγμα του Κόσμου και απλώνεται μέσα σε αυτόν ως Χρόνος.

Μια ουσία πέρα από το μαύρο. Ως η αρχή μιας σύγχρονης επίγνωσης για την πορεία της κοινωνίας και του πολιτισμού. Μιας επίγνωσης που εναντιώνεται στη φθορά και την παρακμή. Η Μάργκαρετ Θάτσερ υποστήριζε το «Η κοινωνία δεν υπάρχει», με πάθος, εξαίροντας τον άκρατο ατομικισμό που αποτέλεσε τη βάση της κοσμοθεωρίας του καπιταλισμού.
Άραγε, όντως δεν υπάρχει η κοινωνία σήμερα και το Ω σηματοδοτεί και το τέλος της;

Ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός αναφέρει επίσης την ίδια φράση στον Εθνικό Ύμνο στην ακόλουθη στροφή:

Αυτός λέγει, αφουγκρασθήτε,εγώ είμαι Άλφα, Ωμέγα εγώ,Πέστε, που θε να κρυφθήτε,όλοι εσεις, αν οργιστώ;

Ερχόμενοι στην πραγματικότητα της κατά φαντασίαν «πανδημίας», βλέπουμε ότι βρισκόμαστε στην κατά φαντασίαν «μετάλλαξη Ο». Δηλαδή στο κλειστό Ορφικό Ωον! Βρισκόμαστε σε μια εξελικτική πορεία, όχι της «νόσου», αλλά της ανθρωπότητας. Μία πορεία που σημαδεύεται από το Ο για να φτάσει στο Ω! Δεν αποτελεί τυχαίο που τα γράμματα τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί ως «μεταλλάξεις» της «νόσου» covid είναι τα Δ και Ο. Αναρωτιέται κανείς που πήγαν όλα τα υπόλοιπα για να φτάσουμε στο Ο…

Δ – Ο – Ω! Το Δ χρησιμοποιείται και ως γρήγορο σύμβολο της Ιεράς Τετρακτύος του Πυθαγόρα. Χρησιμοποιείται όμως επίσης και ως το τρίγωνο – σύμβολο της Αγίας Τριάδος, εντός της οποίας υπάρχει ο «οφθαλμός ος τα πανθ’ ορά», που συμβολίζεται με το Ο.

Στην αντίθετη περίπτωση όμως, το τρίγωνο του Δ αποτελεί τις τρεις αρχές που περικλείουν την Ανίερη Τριάδα, εντός της οποίας υπάρχει ο παντεπόπτης οφθαλμός του Βάαλ!

Δε θα σταθούμε εδώ στις έννοιες και το βαθύτερο νόημα των Ο και Δ, αλλά θα προχωρήσουμε απ’ ευθείας στο Ω.

Εάν λοιπόν δεχθούμε ότι όλα οδηγούν στο Ω πλέον, τότε στην πρώτη περίπτωση ο κόσμος θα οδηγηθεί σε μία νέα πνευματικότητα. Εάν το εκλάβουμε όμως από την αντίθετη πλευρά όμως ετοιμάζεται να γεννηθεί ένας εκτρωματικός νέος κόσμος, ως αποτέλεσμα των εμβολιασμών.

Εμείς, οφείλουμε να αγωνιστούμε ώστε να επικρατήσει η πνευματική ανάδειξη της ανθρωπότητας, η οποία θα λάμψει μέσα από το καθεστώς της Ελευθερίας, της Αξιοπρέπειας και της Σοφίας.