Εκείνοι, έπραξαν το καθήκον τους! Εμείς πότε;


Κάποιοι φίλοι με ρώτησαν πώς και δεν έκανα αφιέρωμα στη μνήμη των τριών πεσόντων στα Ίμια. Καθώς είναι αρκετοί αυτοί, θεώρησα σωστό να καθίσω να γράψω τις σκέψεις και τους λογισμούς μου πάνω στο θέμα. Φαντάζομαι ότι αρκετοί είναι εκείνοι που θα διαφωνήσουν, αλλά… αυτά σκέφτομαι, αυτά γράφω.

«Ελλάς ηρώων χώρα»…

Η Ελλάδα, είναι η μοναδική χώρα παγκοσμίως που έχει τόσο μεγάλη ιστορία. Εχει το μεγαλύτερο παρελθόν παγκοσμίως και έχει βιώσει τους περισσότερους πολέμους από οποιοδήποτε άλλο κράτος. Είναι η χώρα που ανέδειξε πνευματικούς γίγαντες, ήρωες αλλά και… προδότες! Κι όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορία μιας χώρας, τόσο πιο πολλούς ήρωες έχει. Κι όσο πιο πολλούς ήρωες έχει, τόσο πιο πολλούς προδότες έχει. Κι αυτό – δυστυχώς – είναι γεγονός!

Στις 04:50 της 31ης Ιανουαρίου του 1996, ήρθε η ώρα τριών παληκαριών να γράψουν τα ονόματά τους στο Ιερό Βιβλίο των Ηρώων αυτής της Χώρας.

  • ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης,
  • ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και
  • ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός

Το ιστορικό, λίγο ως πολλοί, όλοι μας το γνωρίζουμε. Το τι πραγματικά συνέβη, λίγο ως πολύ, όλοι μας το ξέρουμε. Τα αναπάντητα «γιατί» και «πώς», εξακολουθούν να ταλανίζουν τον Πατριωτικό χώρο, αλλά κυρίως τους συγγενείς των ηρώων.

Οπως αναδείχθηκαν οι τρεις μεγάλοι ήρωες, ταυτόχρονα αναδείχθηκαν και οι δύο μεγάλοι προδότες: Κώστας Σημίτης και Θεόδωρος Πάγκαλος! Η ιστορία βλέπετε, επαναλαμβάνεται.

Σήμερα, 26 χρόνια μετά, οι Ελληνες πατριώτες αλλά και «πατριώτες» τιμούν τη μνήμη των ηρώων των Ιμίων, οι οποίοι «έπεσαν» εν υπηρεσία και ένεκεν αυτής, σε καιρό… πολέμου. Και το ερώτημα που στριφογυρίζει στο μυαλό μου είναι:

«Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμάς έναν ήρωα;»

Αγαπητό μου αναγνωστικό κοινό, μόνο ένας είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμά κάποιος έναν ήρωα: η μίμηση!

Καλή η κατάθεση στεφάνου στο μνημείο τους, καλά τα λόγια, αλλά με τα έργα, τι γίνεται;

«…Τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα…»

Εχουμε καταντήσει να είμαστε ένας λαός με στείρα προγονολαγνεία και ηρωολαγνεία. Βαυκαλιζόμαστε με το να λέμε ότι έχουμε ισχυρούς προγόνους και μεγάλους ήρωες, αλλά μένουμε εκεί. Δεν υπάρχει διάθεση μίμησης.

Σήμερα που η Πατρίδα βιώνει τη μέγιστη προδοσία που υπήρξε ποτέ στη χώρα, εξακολουθούμε να κουνάμε πλαστικά σημαιάκια, να τραγουδάμε εμβατήρια, να ψέλνουμε (ενίοτε) τον εθνικό ύμνο, να γράφουμε πομπώδεις αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα ως ένδειξη του πόσο «ελληναράδες» είμαστε και τελικά ο πατριωτισμός μας αναλώνεται σε μερικά «like» που φουσκώνουν την υπερηφάνειά μας εν είδει παγωνιού…

Ξέρετε όμως, το παγώνι κοιτάζει υπερήφανο τα φτερά του όταν τ’ ανοίγει. Οταν όμως κοιτάζει τα πόδια του, κλαίει. Και κλαίει γιατί είναι άσχημα.

Αν καθίσουμε και κοιτάξουμε μέσα μας, θα κλάψουμε. Η υπερηφάνεια που μας γεμίζουν τα «like» στα κοινωνικά δίκτυα, μετατρέπεται σε κλάμα και ντροπή κοιτώντας μέσα μας βαθειά με αντικειμενικότητα. Κι αυτό γιατί θα δούμε ότι είμαστε μόνο λόγια. Η ζωούλα μας μάς είναι πολύ πολύτιμη για να βάλουμε τα στήθη μας μπροστά, να παλέψουμε, να αγωνιστούμε και να πολεμήσουμε για τις αξίες και τα ιδανικά αυτού του Εθνους.

Βάζουμε τη ζωούλα μας πάνω από την Πατρίδα, πάνω από το Εθνος και πάνω από το Θεό. Κι αυτή είναι η αλήθεια. Αυτά είναι τα δικά μας πόδια του παγωνιού που θα μας κάνουν να κλαίμε μόλις τα συνειδητοποιήσουμε.

Ποιες αξίες; Ποια ιδανικά;

Αλήθεια, για ποιες αξίες μιλάμε; Για ποια ιδανικά; Για ποιους προγόνους; Για ποιο παρελθόν; Για ποια ιστορία;

Οι σελίδες δόξας του ελληνικού Εθνους, γράφτηκαν από ανθρώπους που έβαλαν τις αξίες, τα ιδανικά, την Πατρίδα, το Εθνος και το Θεό, πάνω από τη ζωή τους. Κι ας μην πάμε πολύ μακρυά στο παρελθόν. Ας έρθουμε πιο κοντά. Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος και Έκτορας Γιαλοψός, Σολωμός Σολωμού, Τάσος Ισαάκ, Κωνσταντίνος Κατσίφας και τόσοι άλλοι, εάν έβαζαν τη ζωούλα τους πάνω από αξίες και ιδανικά, τώρα δε θα ήταν ήρωες. Θα ήταν κοινοί θνητοί, όπως όλοι μας. Δε θυσιάστηκαν για να πάρουν χειροκρότημα και «like». Θυσιάστηκαν γιατί αγαπούσαν τις αξίες και τα ιδανικά του Εθνους μας περισσότερο από τη ζωή τους.

Πώς λοιπόν να γράψω άρθρο και να περιγράφω τι έκαναν; Αυτά τα ξέρουμε. Εχουν γραφτεί άρθρα και άρθρα γι’ αυτούς τους Ανθρώπους. Οποιος θέλει, μπορεί να ψάξει να τα βρει. Να επαναλάβω τι; Τα χιλιοειπωμένα, που όσες φορές κι αν ειπώθηκαν δεν άγγιξαν κανέναν;

Με το «άξιοι», το «ήρωες» και το «ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τους σκεπάσει», δε γεννιούνται νέοι ήρωες. Τα ευχολόγια δεν κάνουν τους ήρωες, ούτε οι έπαινοι. Οι πράξεις τους κάνουν. Και ποιες είναι οι δικές μας οι πράξεις; Ποια είναι η δική μας μίμηση;

Δεν είπα να πάρουμε από ένα ελικόπτερο να «κόβουμε γύρους» γύρω από τα Ιμια ώσπου να μας ρίξουν οι Τούρκοι. Ούτε να καβαλάμε κοντάρια σημαίας περιμένοντας να μας πυροβολήσουν. Ο ηρωισμός έχει πολλές εκφράσεις. Ο καθ’ ένας από το μετερίζι του και με τις ικανότητές του, μπορεί να γίνει ήρωας. Ο εχθρός είναι πολύ πιο κοντά μας πλέον. Μας διοικεί, μας εξουσιάζει, μας απειλεί, μας εκβιάζει και διαλύει τη Χώρα και το Εθνος μας!

Κάποιοι από εμάς, αρθρογραφούμε ενάντια στον εχθρό. Ρισκάρουμε τη ζωή μας για να σας ενημερώνουμε. Δε λέω ότι είμαστε ήρωες, όμως βγαίνουμε μπροστά στη μάχη. Γινόμαστε ο Διονύσιος Σολωμός και ο Γεώργιος Σουρής του 21ου αιώνα, όσο κι αν κάποιοι νομίζουν ότι αυτό που κάνουμε είναι ασήμαντο. Αυτό όμως είναι το δικό μας μετερίζι. Να σας εμψυχώνουμε και να σας κρατάμε ενήμερους για το τι πραγματικά συμβαίνει. Κι αν χρειαστεί, να είστε σίγουροι ότι κι εμείς θα πάρουμε τα όπλα.

Πείτε μου όμως, ως λαός τι κάνουμε για να τιμήσουμε πραγματικά αυτούς τους ήρωες;

Και θα σας κάνω την ίδια ερώτηση που κάνω στον εαυτό μου, με τον τρόπο που την κάνω. Ρωτάω λοιπόν τον εαυτό μου:

«Βρε όρνιο, αύριο πεθαίνεις και καθώς βγαίνεις από το τομάρι σου, βλέπεις μπροστά σου τους ήρωες της Πατρίδας μας να σε κοιτούν και να σε ρωτάνε τι έκανες για την Πατρίδα σου, τι θα τους πεις μωρέ; Μάζευα like; Να τα βάλεις εκεί που ξέρεις θα σου πουν και θα έχουν και δίκιο…»

Γι’ αυτό καλοί μου αναγνώστες δε γράφω «διθυραμβικές νεκρολογίες»… Πώς να τολμήσω; Με τι μούτρα;

Ισως κάποιοι διαφωνήσετε, αλλά δεν πειράζει. Δεν μπορούμε να συμφωνούμε όλοι σε όλα. Αλλωστε δικές μου σκέψεις είναι αυτές.

Και το ερώτημα μέσα μου παραμένει:

Εκείνοι, έπραξαν το καθήκον τους! Εμείς, πότε;

One comment

  1. Ορθώς, ως οξυδερκέστατα, λακωνικώς καί διαχρονικώς λέγει ο Μέγας καί Ιερώτατος Χρυσόστομος:: «Τιμή Αγίου μίμηση Αγίου». Καί ο μακαριστός αντιοικουμενιστής π.Αθανάσιος Μυτιληναίος έλεγε ::: οι νεοέλληνες συνηθίζουν νά λέγουν εγωϊστικώς ότι εισίν απόγονοι «ηρώων καί Αγίων». Καί έδιδε τήν απάντηση ::: «φάσκεις ότι είσαι απόγονος ηρώων καί Αγίων, αλλά εσύ νεοέλλην τί είσαι σήμερον;;;; «ΞΕΠΕΣΜΕΝΟΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ», ώστε εάν δέν είσαι ούτε ήρωας ούτε Άγιος τουλάχιστον ΜΗΝ λέγεις τίποτε διότι επισύρεις μεγαλύτερο όνειδος καί αίσχος». Εάν πράγματι επιθυμούμε νά μειωθούν εις τό ελάχιστο οι προδόται καί νά αυξάνουν σταδιακώς οι ήρωες καί Άγιοι, τότε η ΜΟΝΗ οδός πρός πραγμάτωση εστί τό νά παύση ο κλήρος καί λαός, άρχοντες καί αρχόμενοι τήν εσχάτη καί αισχρή προδοσία πρός Τόν Ενανθρωπήσαντα καί ΕΚΟΥΣΙΩΣ Σταυρωθέντα (δι’ημάς τούς αχρείους) (1) Κύριον καί Θεόν Ιησού Χριστόν. Νά παύσομεν νά Τόν ανασταυρώνομεν (2). Εάν ως άτομα, κοινωνία, κράτος καί Έθνος παύσομεν νά είμεθα «εχθροί τού Σταυρού Τού Χριστού, παύσομεν τήν …. άλογη θεοποίηση τής κοιλίας, υπογαστρίων καί επακόλουθων αλόγων ηδονών καθώς καί τήν παύση τής αλόγου καυχήσεως διά θέματα διά τά οποία θά έπρεπε νά αισχυνόμεθα»(3). Νά παύσομεν τάς αισχράς (εν λόγοις καί έργοις) βλασφημείας καί ύβρεις, τήν γύμνια, ανηθικότητα, τάς πορνείας, ανωμαλίας, μοιχείας, εγκληματικάς εκτρώσεις, τά ναρκωτικά καί κάπνισμα, μεθύσια, άλογα ξεφαντώματα καί χαρτοπαιξίας, τάς αδικίας, ψεύδη, υποκρισίας, απατεωνίας, κλεψίας, φόνους, τήν ασέβεια καί φιλαργυρία, τήν αυθάδεια, αχαριστία καί κακοήθεια, τόν εγωϊσμό, φιλαυτία, κενοδοξία, επιδειξιομανία καί άλογη επιμονή, τάς αιρέσεις, επιορκίας, παράλογη οργή καί ακηδία, τήν γαστριμαργία, λαιμαργία καί τήν κατά κόσμον απογοητευτική λύπη, τήν καταλαλιά, κατάκριση καί συκοφαντία, τήν πονηρία, τόν φθόνο καί πάσας κακίας, τήν υπερηφάνεια καί πεισμώδη αμετανοησία, τήν ασυνειδησία, αναισθησία καί αλαζονεία, τήν ισχυρογνωμοσύνη, περιττολογία καί μνησικακία, τήν εντεκδίκηση, θράσσος, δειλία καί ραθυμία, τήν οκνηρία, εμπάθειαν, πολυλογία, τήν άλογη καί νοσηρά περιέργεια, πολυρρημοσύνη καί ανελεημοσύνη, τήν κομπορρημοσύνη, αχρείαν ακρασίαν καί βλαβεράς επιθυμίας, τήν αισχράν ευτραπελίαν, άλογον τρυφή, σπατάλη καί ασωτίαν, τούς ασελγείς γέλωτας, αισχρά θεάματα, αδιακρισία καί πάσαν κακουργίαν καθώς καί τά πολλαπλά ψυχοφθόρα παράγωγα αυτών καί μετανοημένοι καί εξομολογούμενοι νά επιζητούμε τήν Χάρη καί βοήθεια Τού Πανάγιου Τριαδικού Θεού, πληρούμενοι, Χάριτι Θεού, επαυξανόντως καί ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ μέ αρετάς. Μόνον η εφ’όλης τής ύλης αληθής μετάνοια καί ενσυνείδητος πνευματική ζωή θά επιφέρει συμφιλίωση μετά Τού Θεού, δαψιλάς ευλογίας, απαλλαγή δυσμενών καταστάσεων καί ένδοξη παλιγγενεσία (4) τού λαού καί Έθνους ημών. «Ου γάρ έδωκεν ημίν Ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά ΔΥΝΑΜΕΩΣ καί (εν Χριστώ ΑΓΑΠΗΣ καί ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΟΥ»(5). Πότε όμως συμβαίνει αυτό;;;; ΜΟΝΟΝ ότε «αρνησάμενοι τήν ασέβειαν καί τάς κοσμικάς επιθυμίας ΣΩΦΡΟΝΩΣ (ως πρός τόν εαυτών ημών) καί ΔΙΚΑΙΩΣ (ως πρός τούς Πατριώτας) καί ΕΥΣΕΒΩΣ (ως πρός Τόν Θεόν) ζήσωμεν εν τώ νύν αιώνι».(6). Ιδού λοιπόν η επίλυση πασών τών δυσκολιών καί αντιξοοτήτων.
    1) Λουκά ΙΒ’50, Ιωάννη Ι’ 17, ΣΤ’52, Ρωμ. Ε’19, ΙΔ’15, Α’Κορ.Α’13, Ε’7, ΙΕ’3, Β’Κορ.Ε’21, Α’Πέτρου Γ’18, Πρ.Ησαΐα ΝΓ’12
    2) Εβρ. ΣΤ’4-7
    3) Φιλιπ. Γ’18-19, Α’Κορ. Θ’27, Β’Κορ.Δ’3-4, Ιακώβου Δ’16, Ποιμαντική Αγ.Νεκταρίου 234
    4) Τίτο Γ’5, Ματθ.ΙΘ’28
    5) Β’Τιμ. Α’7
    6) Τίτο Β’11….

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s