γράφει ο Pierre-Antoine Plaquevent


Εδώ δημοσιεύουμε μια πρωτοποριακή έρευνα για τους δεσμούς μεταξύ του ECFR – του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων – και των Ιδρυμάτων Ανοιχτής Κοινωνίας του Τζορτζ Σόρος. Καθώς ο επόμενος καγκελάριος της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς είναι μέλος του ECFR, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε την επιρροή του ECFR στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως όσον αφορά το μεταναστευτικό ζήτημα. Ένα ρεπορτάζ του Pierre-Antoine Plaquevent, ανεξάρτητου δημοσιογράφου.

Στις τελευταίες αυστριακές βουλευτικές εκλογές επικράτησε το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP) με λίγο περισσότερο από το 31% των ψήφων, μπροστά από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPÖ) και το Κόμμα των Ελευθέρων (FPÖ), τον λαϊκιστικό σχηματισμό του Heinz-Christian Strache.
Μια ιστορική συμμαχία με την αυστριακή εθνική δεξιά βρίσκεται στον ορίζοντα: ο νεαρός ηγέτης του ÖVP, Σεμπάστιαν Κουρτς, εργάζεται επί του παρόντος για τη δημιουργία κυβερνητικού συνασπισμού με το FPÖ. Ο επόμενος καγκελάριος της Αυστρίας, ο οποίος είναι μόλις 31 ετών, έχει κάνει σκληρή προεκλογική εκστρατεία για θέματα μετανάστευσης και ασφάλειας. Κατάφερε να κινητοποιήσει το δεξιό εκλογικό σώμα σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από τη μεταναστευτική κρίση και προετοίμασε το έδαφος για μια στρατηγική συμμαχία μεταξύ συντηρητικών και λαϊκιστών.

Μια νίκη που χαιρετίζεται από όλες τις συντηρητικές και κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη. Δυνάμεις που βλέπουν σε αυτή τη νίκη την απόρριψη από την Αυστρία των καταστροφικών μεταναστευτικών πολιτικών που έχει εφαρμόσει μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αναλυτές της γαλλικής συντηρητικής Δεξιάς, όπως ο Eric Zemmour (1), χαιρετίζουν την επικείμενη συμμαχία μεταξύ των αυστριακών φιλελευθέρων και συντηρητικών. Σύμφωνα με αυτούς, η συμμαχία αυτή δείχνει τη νικηφόρα εκλογική φόρμουλα που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια «ένωση της δεξιάς» κατά της μετανάστευσης.

Ωστόσο, ορισμένες διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τον νεαρό φιλελεύθερο-συντηρητικό ηγέτη ρίχνουν ήδη κάποιες σκιές στην ειδυλλιακή εικόνα που σχεδιάζουν η συντηρητική δεξιά και οι υποστηρικτές μιας ένωσης μεταξύ της φιλελεύθερης δεξιάς και των εθνικολαϊκιστών.

Ο Σεμπάστιαν Κουρτς εναντίον του Τζορτζ Σόρος;

Το αποτέλεσμα των αυστριακών εκλογών ακολουθήθηκε αμέσως από τη διάδοση μιας φήμης στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με αντιπαράθεση μεταξύ του Σεμπάστιαν Κουρτς και του δισεκατομμυριούχου ακτιβιστή Τζορτζ Σόρος.

Ένας εντελώς ψευδής ισχυρισμός, ο οποίος υιοθετήθηκε και αναφέρθηκε χωρίς επαλήθευση από πολυάριθμα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης όλων των τύπων (2). Η πηγή της διάδοσης αυτής της φήμης είναι ένα άρθρο χωρίς πηγές ή παραπομπές, από τον αγγλόφωνο ιστότοπο yournewswire.com. Ένας ιστότοπος του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο θεατρίνος Sean Adl-Tabatabai (3), διάσημος στην Αγγλία επειδή ήταν ένας από τους πρώτους ομοφυλόφιλους που παντρεύτηκαν δημοσίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ένας ιστότοπος που είναι γνωστό ότι αποτελεί πηγή πολλών αβάσιμων άρθρων. Για όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, αυτός ο Sean Adl-Tabatabai ήταν προηγουμένως ο διαχειριστής του διαβόητου ιστότοπου davidicke.com. Ο David Icke είναι το άτομο που θα προσπαθήσει να απαξιώσει την αντιπαγκοσμιοποίηση με τις παραληρηματικές του αντιλήψεις για μια υποτιθέμενη διεθνή συνωμοσία εξωγήινων ερπετοειδών.

Είναι δίκαιο να υποθέσουμε ότι ιστότοποι όπως το yournewswire.com παίζουν στην πραγματικότητα έναν συγκεκριμένο ρόλο στον πόλεμο πληροφοριών που το σύγχρονο διαδίκτυο έχει γίνει πεδίο δράσης. Το Yournewswire είναι τυπικά το είδος του ιστότοπου που έχει σχεδιαστεί για να απαξιώσει τη σοβαρή επαναπληροφόρηση με τη διάδοση παράλογου λόγου, αναμειγνύοντας την αλήθεια με το ψέμα. Αυτού του είδους οι ιστότοποι χρησιμοποιούνται επίσης από τους γίγαντες του διαδικτύου και των μέσων ενημέρωσης για να δικαιολογήσουν όλη την ελευθεροκτόνο νομοθεσία που έχει θεσπιστεί κατά της διάδοσης ψευδών ειδήσεων.

Ο Sebastian Kurz και το ECFR

Αλλά ας επιστρέψουμε στον Σεμπάστιαν Κουρτς, γιατί το πιο εκπληκτικό δεν βρίσκεται σε αυτές τις «ψεύτικες ειδήσεις». Ο Σεμπάστιαν Κουρτς όχι μόνο δεν απείλησε τον Τζορτζ Σόρος και την Ανοιχτή Κοινωνία με αντίποινα από την κυβέρνησή του, αλλά ο μελλοντικός νεότερος αρχηγός κράτους στον κόσμο ανήκει στην πραγματικότητα στο ECFR: European Council on Foreign Relations. Μια υψηλού επιπέδου ευρωπαϊστική δεξαμενή σκέψης, η οποία ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του ίδιου του Τζορτζ Σόρος και χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τα Ιδρύματα Ανοιχτής Κοινωνίας (Open Society Foundations). Η πληροφορία αυτή επιβεβαιώνεται με μια απλή ανάγνωση της ιστοσελίδας του EFCR, όπου το όνομά του βρίσκεται στον κατάλογο των Αυστριακών μελών:

«http://www.ecfr.eu/council#austria – Sebastian Kurz – Federal Minister for Europe, Integration and Foreign Affairs»

Μεταξύ των μελών του ECFR είναι επίσης ο Wolfgang Schüssel, πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας, ο οποίος πέτυχε επίσης μια κυβερνητική συμφωνία μεταξύ φιλελεύθερων συντηρητικών και λαϊκιστών το 1999. Λαϊκιστές με επικεφαλής τον διάσημο Jörg Haider. Η συμμαχία αυτή προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση και οδήγησε σε μια μαζική εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης κατά της Αυστρίας.

Η πραγματικότητα είναι επομένως το αντίθετο από τη φήμη που θόλωσε πρόσφατα τη σφαίρα του reinfosphere. Αλλά δεν πρόκειται να πάμε πολύ μακριά προς την αντίθετη κατεύθυνση και να φανταστούμε τον Sebastian Kurz ως ένα απλό πιόνι του George Soros, σε μια συνωμοσιολογική θεώρηση της πολιτικής. Ως υπουργός μιας ευρωπαϊκής κυβέρνησης, είναι απολύτως λογικό ο Sebastian Kurz να συμμετέχει σε σημαντικές δεξαμενές σκέψης όπως το ECFR. Ωστόσο, είναι επίσης ζωτικής σημασίας να υπενθυμίσουμε τον κεντρικό ρόλο που διαδραματίζουν τα δίκτυα του Σόρος στο πλαίσιο του ECFR και, ακόμη περισσότερο, τον ρόλο που διαδραματίζει αυτό το think tank στην τρέχουσα ευρωπαϊκή πολιτική, ιδίως όσον αφορά τη μαζική και επιβαλλόμενη μετανάστευση.

Το ECFR, μια δεξαμενή σκέψης που ιδρύθηκε από τον Τζορτζ Σόρος

Ένα άρθρο στην εφημερίδα Libération τον Οκτώβριο του 2007, με τίτλο «Ο Σόρος αγωνίζεται για μια ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική», εξηγούσε τότε την προέλευση του ΕΚΦΕ (4) :

«Ο πλούσιος αμερικανός χρηματοδότης ουγγρικής καταγωγής, Τζορτζ Σόρος, πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να γίνει σημαντικός παίκτης στην παγκόσμια σκηνή. Σφοδρός επικριτής της κυβέρνησης Μπους και πολέμιος του πολέμου στο Ιράκ, ο άνθρωπος που σκότωσε τη στερλίνα τον Σεπτέμβριο του 1992 πιστεύει ότι μόνο οι Ευρωπαίοι μπορούν να προσφέρουν μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση στην αμερικανική αυτοκρατορική δύναμη. Ως εκ τούτου, χρηματοδοτεί σήμερα την έναρξη λειτουργίας μιας πανευρωπαϊκής «δεξαμενής σκέψης», η οποία είναι επίσης ένα λόμπι με στόχο να συμβάλει στη δημιουργία μιας πραγματικά κοινής εξωτερικής πολιτικής: το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR)».

Στόχος του ECFR είναι να αποτελέσει ένα ισχυρό πανευρωπαϊκό λόμπι, συγκεντρώνοντας μέλη με επιρροή από τον κόσμο της πολιτικής, των επιχειρήσεων, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του στρατού:

«Το Συμβούλιο ECFR είναι η ισχυρότερη και πιο ορατή έκφραση της πανευρωπαϊκής μας ταυτότητας. Αποτελείται από υπουργούς Εξωτερικών, πρώην πρωθυπουργούς, μέλη των εθνικών κοινοβουλίων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ευρωπαίους Επιτρόπους, πρώην γενικούς γραμματείς του ΝΑΤΟ, διανοητές, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες. Τα μέλη του Συμβουλίου μας βοηθούν να εξευρωπαϊστούν οι εθνικές συζητήσεις σχετικά με τις προτεραιότητες και τις προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ.» (5)

Στα γαλλικά μέλη της περιλαμβάνονται σημαίνουσες προσωπικότητες της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης, όπως οι Bernard Kouchner, Pascal Lamy, Bruno Le Maire, Pierre Moscovici, Christine Ockrent και Laurence Parisot. (6)
Από την ίδρυσή του, το ECFR έχει παρουσιάσει μια ξεκάθαρη φιλοευρωπαϊκή και παγκοσμιοποιητική ομολογία πίστης:

«να συνεργαστεί αποτελεσματικότερα στα πολυμερή όργανα, όπως ο ΟΗΕ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και ο ΠΟΕ, προκειμένου να ενισχυθεί η συλλογική ισχύς της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Να σεβαστεί τη δέσμευση της ΕΕ να διατηρήσει μια προοπτική ολοκλήρωσης για την Τουρκία και τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, ώστε να ενθαρρύνει την πολιτική, οικονομική και κοινωνική τους ανάπτυξη,

Ενίσχυση των κινήτρων – όπως οι θεωρήσεις και η πρόσβαση στην αγορά – για τους στενούς γείτονες της ΕΕ, ώστε να εδραιωθούν περισσότερο στη σφαίρα επιρροής της ΕΕ.

22 δισ. ευρώ σε αναπτυξιακή βοήθεια στο πλαίσιο της συμφωνίας του Κοτονού – σε πολιτικές μεταρρυθμίσεις στις ενδιαφερόμενες χώρες,

υποστηρίζουν τις ευρωπαϊκές αξίες με όλους τους μοχλούς της ευρωπαϊκής ισχύος, χωρίς να αποκλείουν, ως έσχατη λύση, τη στρατιωτική βία για να σταματήσουν τη γενοκτονία ή να αποτρέψουν μια ανθρωπιστική καταστροφή στην Ευρώπη ή αλλού στον κόσμο.» (7)

Ανάμεσα στους οικονομικούς υποστηρικτές και δωρητές της είναι τα υπουργεία Εξωτερικών και οι πρεσβείες πολλών ευρωπαϊκών χωρών, ευρωπαϊκοί οργανισμοί όπως η Γαλλική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (CEA), το ΝΑΤΟ και το Ατλαντικό Συμβούλιο, και φυσικά μη κυβερνητικά ιδρύματα όπως το Open Society του Τζορτζ Σόρος και το Ίδρυμα Ροκφέλερ. Στους δωρητές του EFCR περιλαμβάνονται επίσης μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες όπως η Orange και η Allianz. Η Open Society ήταν ένας από τους κύριους αρχικούς χρηματοδότες του ECFR. (8)

Το ECFR: ένα πανευρωπαϊκό CFR

Ο Τζορτζ Σόρος είναι ένας από τους κύριους δημιουργούς του EFCR, το οποίο σχεδίασε εξαρχής ως μια ευρωπαϊκή εκδοχή του περίφημου Coucil On Foreign Relations (CFR). Το αμερικανικό CFR του οποίου μέλος είναι και ο Τζορτζ Σόρος.

Τον Απρίλιο του 2016, ο Αμερικανός αναλυτής και γεωπολιτικός William Engdahl ανέφερε το ECFR και το CFR σε ένα από τα άρθρα του:

«Το CFR είναι η δεξαμενή σκέψης που δημιουργήθηκε από τους τραπεζίτες Ροκφέλερ και Τζέι Πι Μόργκαν κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών συνομιλιών της Συνθήκης των Βερσαλλιών το 1919 για να συντονίσει μια αγγλοαμερικανική παγκόσμια εξωτερική πολιτική.» (9)

Το CFR συγκεντρώνει μερικές από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του αμερικανικού οικονομικού και πολιτικού κόσμου και καθορίζει τον τόνο της εξωτερικής πολιτικής από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα πιο σημαίνοντα όργανα της αμερικανικής αυτοκρατορικής ισχύος για σχεδόν έναν αιώνα. Η ευρωπαϊκή εκδοχή του CFR, το ECFR, εδρεύει στο Λονδίνο και έχει ως συμπρόεδρο τον Joschka Fischer, πρώην υπουργό Εξωτερικών του γερμανικού Πράσινου Κόμματος. «Ο άνθρωπος που ανάγκασε το κόμμα του να υποστηρίξει τον παράνομο βομβαρδισμό της Σερβίας από τον Μπιλ Κλίντον χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ», όπως σοφά μας υπενθυμίζει ο Engdahl. (10)

Και ο Engdahl συνεχίζει: «Άλλα μέλη του ECFR είναι ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Xavier Solana, ο ντροπιασμένος λογογράφος και πρώην υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Karl-Theodor zu Guttenberg, η Annette Heuser, εκτελεστική διευθύντρια του Bertelsmann Stiftung στην Ουάσιγκτον, Wolfgang Ischinger, πρόεδρος της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, Cem Özdemir, πρόεδρος της Bündnis90 / Die Grünen, Alexander Graf Lambsdorff του Γερμανικού Φιλελεύθερου Κόμματος (FDP), Michael Stürmer, επικεφαλής ανταποκριτής της Die Welt, Andre Wilkens, διευθυντής του Ιδρύματος Mercator, Daniel Cohn-Bendit του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. «

Το ECFR, όπως και ο Αμερικανός χορηγός του (CFR), αποκαλύπτεται έτσι ως τόπος συμπαιγνίας της ελίτ μεταξύ δημοσιογράφων με επιρροή, τραπεζιτών, πολιτικών και στρατιωτικών του ΝΑΤΟ. Η αντίληψή του ως εργαλείο για την ευρωπαϊκή ανεξαρτησία, όπως παρουσιάστηκε από τον Τζορτζ Σόρος κατά τη δημιουργία του, αποτελεί επομένως πρόκληση, ακόμη και καθαρή μυστικοποίηση.

Το ECFR και η μεταναστευτική ατζέντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Στο ίδιο άρθρο, ο William Engdahl ανέφερε τον ρόλο που διαδραμάτισε το ECFR στη μεταναστευτική κρίση της Μεσογείου μέσω της ESI (Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Σταθερότητας), μιας άλλης ευρω-παγκοσμιοποιητικής δεξαμενής σκέψης που συνδέεται στενά με το EFCR και την Open Society του Soros:

«Στις 8 Οκτωβρίου 2015, εν μέσω του κύματος που δημιούργησαν οι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που κατέκλυσαν τη Γερμανία, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ διακήρυξε κατά τη διάρκεια μιας δημοφιλούς εκπομπής της γερμανικής τηλεόρασης: «Έχω ένα σχέδιο» (…) Αυτό που δεν είπε η Γερμανίδα καγκελάριος στους θεατές ήταν ότι το σχέδιό της είχε δοθεί σε αυτήν μόλις τέσσερις ημέρες νωρίτερα, στις 4 Οκτωβρίου, σε ένα έγγραφο που ήδη είχε τον τίτλο «Σχέδιο Μέρκελ», από μια νεοσύστατη και χρηματοδοτούμενη με μεγάλο βαθμό διεθνή δεξαμενή σκέψης που ονομάζεται: Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Σταθερότητας ή ESI. (11)

Ο ιστότοπος της ESI αναφέρει ότι διαθέτει γραφεία στο Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και την Κωνσταντινούπολη. Ο σημερινός πρόεδρος του ESI, ο οποίος είναι άμεσα υπεύθυνος για το έγγραφο του Σχεδίου Μέρκελ, είναι ένας Αυστριακός κοινωνιολόγος με έδρα την Κωνσταντινούπολη, ο Gerald Knaus. Ο Knaus είναι επίσης μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR) και μέλος της Ανοιχτής Κοινωνίας.

Η ανάγνωση πολλών άρθρων στην ιστοσελίδα του ECFR επιβεβαιώνει τους δεσμούς μεταξύ ESI και EFCR:

«(…) Gerald Knaus, ιδρυτικός πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας για τη Σταθερότητα (ESI) και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ECFR. (…) Ο Gerald Knaus συμμετείχε επίσης σε δύο εκδηλώσεις που διοργάνωσαν τα γραφεία του ECFR στο Βερολίνο και στη Βαρσοβία, στο πλαίσιο της σειράς Migration Series. Σε συνέχεια αυτών των δύο εκδηλώσεων, το γραφείο του Παρισιού θα υποδεχθεί με χαρά τον κ. Knaus, η παρουσίαση του οποίου θα επικεντρωθεί στις διαδρομές που ακολουθούν οι μετανάστες στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο Θάλασσα». (12)

Το ESI, το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως «η ευρωπαϊκή δεξαμενή σκέψης για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη διεύρυνση της ΕΕ», δεν κρύβει τι οφείλει στην Ανοικτή Κοινωνία:

«Το Open Society Foundations υποστηρίζει το έργο μας για την προώθηση της μεταρρύθμισης των βασικών ευρωπαϊκών θεσμών και την εξασφάλιση μιας πιο σθεναρής αντίδρασης στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικά υποκινούμενων κρατήσεων και των βασανιστηρίων (…) Το Open Society Institute ήταν ένας σημαντικός χρηματοδότης, υποστηρίζοντας επίσης την ανάπτυξη ικανοτήτων στον Καύκασο. (13)

Ας θυμηθούμε εδώ τα κύρια σημεία του σχεδίου Μέρκελ / ESI για την υποδοχή των μεταναστών που φεύγουν από τη Συρία, το οποίο πυρπολήθηκε από τους «αντάρτες» που υποστηρίζονται από τις δυτικές κυβερνήσεις:

«Προτείνουμε μια άμεση συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας στα ακόλουθα σημεία:

  • Η Γερμανία θα πρέπει να συμφωνήσει να χορηγήσει άσυλο σε 500.000 Σύρους πρόσφυγες που έχουν καταγραφεί στην Τουρκία τους επόμενους 12 μήνες.
  • Η Γερμανία αναμένει ήδη πολλούς πρόσφυγες να φτάσουν στη Γερμανία. Αλλά αντί να περιμένει να ξεκινήσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι μέσω του Αιγαίου και των Δυτικών Βαλκανίων, η Γερμανία θα πρέπει να αποδεχθεί τις αξιώσεις της Τουρκίας μέσω μιας ομαλής διαδικασίας και να παρέχει ασφαλή μεταφορά για τους επιτυχόντες αιτούντες. Η προσφορά θα πρέπει να περιοριστεί στους Σύρους πρόσφυγες που είναι ήδη καταγεγραμμένοι στις τουρκικές αρχές, ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία κινήτρων για νέες μεταναστευτικές ροές προς την Τουρκία. Στο σχέδιο αυτό θα πρέπει να συμμετάσχουν και άλλα κράτη μέλη της ΕΕ.
  • Σε αντάλλαγμα, από μια καθορισμένη ημερομηνία, η Τουρκία θα πρέπει να συμφωνήσει να παίρνει πίσω όλους τους νέους μετανάστες που προσπαθούν να φτάσουν στην Ελλάδα από το έδαφός της. Αυτό θα μείωνε γρήγορα τη ροή των πλοίων που διασχίζουν το Αιγαίο.
  • Η Γερμανία θα πρέπει να συμφωνήσει να βοηθήσει την Τουρκία να αποκτήσει καθεστώς ταξιδιού χωρίς βίζα για το 2016″. (14)

Λίγο νωρίτερα, ο ίδιος ο Τζορτζ Σόρος είχε προτείνει στον επίσημο ιστότοπό του ένα σχέδιο που αποτέλεσε την απαρχή της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Σταθερότητας, η οποία αργότερα υιοθετήθηκε από την Άνγκελα Μέρκελ και επηρεάστηκε από το ECFR. Το σχέδιο του Σόρος, με τίτλο «Ανασυγκρότηση του συστήματος ασύλου», έδινε στην πραγματικότητα κατευθυντήριες γραμμές για να γίνει η Ευρώπη ένας διάδρομος ανοιχτός σε όλες τις πιθανές μεταναστεύσεις από την Αφρική και την Ανατολή.

Στόχος του σχεδίου αυτού δεν ήταν καθόλου να επιβραδύνει τις μεταναστευτικές ροές, αλλά αντίθετα να τις συνοδεύσει από την πηγή τους μέχρι την άφιξή τους. Ο Σόρος ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να οργανωθεί για να παραλάβει σχεδόν η ίδια τους μετανάστες:

«Η ΕΕ χρειάζεται τώρα ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης, το οποίο να επιβεβαιώνει την αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης της ροής των αιτούντων άσυλο, ώστε η μετανάστευση να προχωρήσει με ομαλό και ασφαλή τρόπο, με ρυθμό ανάλογο με την ικανότητα της Ευρώπης να απορροφήσει πρόσφυγες. Για να είναι ολοκληρωμένο, το σχέδιο αυτό θα πρέπει να επεκταθεί πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης. (15)

Το σχέδιο αυτό μπορεί να βρεθεί στην ιστοσελίδα του Τζορτζ Σόρος. Εξηγεί πώς η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να δέχεται τουλάχιστον 1 εκατομμύριο αιτούντες άσυλο ετησίως, ισομερώς κατανεμημένους στις χώρες μέλη, αλλά και πώς θα πρέπει να δημιουργήσει έναν «Οργανισμό Μετανάστευσης και Ασύλου» κοινό για όλες τις χώρες της ΕΕ και πώς θα πρέπει να παρέχει χρηματοδότηση σε χώρες της Μέσης Ανατολής, όπως ο Λίβανος, η Ιορδανία και η Τουρκία, για να τις βοηθήσει να διαχειριστούν τις μεταναστευτικές ροές. Αναπτύσσει επίσης την ιδέα ότι θα πρέπει να δημιουργηθούν ασφαλείς ανθρωπιστικοί διάδρομοι για να βοηθηθούν οι μετανάστες να φτάσουν στον τελικό προορισμό τους στην Ευρώπη. Ανθρωπιστικοί διάδρομοι μέσω Ελλάδας και Ιταλίας. Το επόμενο βήμα είναι η επέκταση των διαδρόμων αυτών στις συνοριακές περιοχές της ΕΕ. Όλα αυτά θα πρέπει να γίνουν σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR). (16)

Πρόκειται για το περίφημο «σχέδιο Σόρος» που η συντηρητική ουγγρική κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν καταγγέλλει τακτικά. Η τελευταία ξεκίνησε πρόσφατα εθνική διαβούλευση σχετικά με το σχέδιο Soros (17). Αυτή είναι η αρχή μιας μάχης μυαλού με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το παράλληλο κράτος που συγκροτείται από παγκοσμιοποιητικούς φορείς όπως το EFCR, το ESI ή ακόμη και η Ανοιχτή Κοινωνία. Μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο οράματα για το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης: αυτό μιας Ευρώπης όπου τα έθνη-κράτη και η κυριαρχία εξακολουθούν να έχουν λόγο, και αυτό μιας Ευρώπης της «διακυβέρνησης» όπου μη εκλεγμένα όργανα σχεδιάζουν τις ζωές εκατομμυρίων Ευρωπαίων και μεταναστών, έξω από κάθε πολιτική και εκλογική διαδικασία.

Φιλελεύθεροι-Συντηρητικοί κατά της Ανοιχτής Κοινωνίας;

Στο πλαίσιο αυτό, η συμμετοχή του επόμενου καγκελάριου της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς σε φορείς όπως το ECFR εγείρει ερωτήματα. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε η Αυστρία να επιβάλει μια αντιμεταναστευτική ατζέντα χωρίς να συγκρουστεί με τις απόψεις και τους στόχους και τα διακρατικά συμφέροντα λόμπι όπως το EFCR;

Υπάρχει ένα αναδυόμενο χάσμα εντός της ηγεσίας των ευρωπαϊστών μεταξύ εκείνων που τάσσονται υπέρ μιας πλήρως ανοικτής κοινωνίας και εκείνων που, λόγω οικονομικού ρεαλισμού ή ρεαλισμού ασφαλείας, θα υποστηρίξουν ένα «aggiornamento» στη μεταναστευτική πολιτική; Θα προσπαθήσουν ο Σεμπάστιαν Κουρτς και η κυβέρνησή του να χειραφετηθούν από την παγκοσμιοποιητική ιδεολογία και τους στόχους που καθοδηγούν την ΕΕ ή θα δούμε μια από τις πολλές παραιτήσεις στις οποίες μας έχει συνηθίσει η φιλελεύθερη δεξιά στη Δυτική Ευρώπη;

Είναι έστω και τεχνικά δυνατόν η Αυστρία να αντιταχθεί στα μεταναστευτικά κελεύσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ίσως η εσωτερική μόχλευση σε φορείς όπως το EFCR θα μπορούσε να βοηθήσει. Όπως ο Βίκτορ Όρμπαν και το κόμμα του Fidesz, που επωφελήθηκαν από την υποστήριξη των ιδρυμάτων του Σόρος κατά την κομμουνιστική εποχή και που τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με τα δίκτυα του Σόρος (18). Τώρα αναγνωρίζουν τον εχθρό της ελευθερίας όχι στον κομμουνισμό, αλλά στον χωρίς σύνορα και ανεξέλεγκτο φιλελευθερισμό των υποστηρικτών της ανοιχτής κοινωνίας.

Μόνο ο χρόνος θα δείξει ποια επιλογή θα επικρατήσει. Το γεγονός παραμένει ότι γίνεται ολοένα και πιο εμφανές ότι τα ευρωπαϊκά πεπρωμένα αποφασίζονται αλλού παρά στους πολιτικούς θεσμούς που επικυρώνονται από τις εκλογικές διαδικασίες. Η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη εμφανίζεται όλο και περισσότερο ως ένα απλό όργανο μετάδοσης αποφάσεων που λαμβάνονται σε μη εκλεγμένα όργανα επιρροής. Μέσα σε αυτό που μπορεί να θεωρηθεί, αν όχι ένα ευρω-παγκοσμιοποιημένο «βαθύ κράτος», τουλάχιστον ένα παράλληλο κράτος.

Ένα παράλληλο κράτος που φέρνει το θέαμα της κοινοβουλευτικής πολιτικής όλο και πιο κοντά στις άδειες σκιές της σπηλιάς του Πλάτωνα. Ένα θέαμα από το οποίο είναι απαραίτητο να ξεφύγουμε για να διερευνήσουμε τα πραγματικά όργανα λήψης αποφάσεων της εποχής μας.

Πηγές και παραπομπές άρθρου:

(1) http://premium.lefigaro.fr/vox/monde/2017/10/20/31002-20171020ARTFIG00071-eric-zemmour-kurz-n-est-pas-en-meme-temps-de-gauche-et-de-droite-mais-franchement-de-droite.php
(2) https://meta.tv/autriche-kurz-chasserait-soros-tu-as-28-jours-pour-partir-2
http://www.medias-presse.info/lopen-society-de-george-soros-chassee-dautriche/81967/
http://www.ilgiornale.it/news/cronache/se-kurz-sfratta-george-soros-dallaustria-1454939.html
http://resistancerepublicaine.eu/2017/10/23/autriche-kurz-chasserait-soros-tu-as-28-jours-pour-partir/
(3) http://yournewswire.com/youngest-leader-george-soros/
https://www.thetimes.co.uk/article/mother-churns-out-stories-for-master-of-fake-news-fcmzc05sx
(4) http://bruxelles.blogs.liberation.fr/2007/10/02/soros-milite-po/
(5) http://www.ecfr.eu/council/members
http://www.ecfr.eu/about
(6) http://www.ecfr.eu/council/members
(7) http://bruxelles.blogs.liberation.fr/2007/10/02/soros-milite-po/
(8) http://www.ecfr.eu/about/donors
(9) http://lesakerfrancophone.fr/complots-a-ciel-ouvert
(10) http://lesakerfrancophone.fr/complots-a-ciel-ouvert
(11) http://lesakerfrancophone.fr/complots-a-ciel-ouvert
(12) http://www.ecfr.eu/events/event/itineraires_de_migrants_a_travers_les_mers_egee_et_mediterranee
(13) http://www.esiweb.org/index.php?lang=en&id=65
(14) Le plan Merkel : http://www.esiweb.org/index.php?lang=en&id=156&document_ID=170
https://www.balcanicaucaso.org/aree/Turchia/ESI-ecco-Il-piano-Merkel-164860
http://www.esiweb.org/pdf/ESI%20-%20The%20Merkel%20Plan%20-%20Compassion%20and%20Control%20-%204%20October%202015.pdf
(15) et (16) Le plan Soros : https://www.project-syndicate.org/commentary/rebuilding-refugee-asylum-system-by-george-soros-2015-09/french https://www.project-syndicate.org/commentary/rebuilding-refugee-asylum-system-by-george-soros-2015-09/french
https://www.georgesoros.com/2015/09/26/rebuilding-the-asylum-system/
(17) https://visegradpost.com/fr/2017/10/05/hongrie-consultation-nationale-contre-le-plan-soros/
(18) https://www.lesechos.fr/18/01/2012/LesEchos/21104-036-ECH_viktor-orban–l-infrequentable.htm


Μετάφραση από το πρωτότυπο: Καταχανάς (Γ. Μεταξάς)

Πηγή: startpol