γράφει ο Mikhail Gamandiy-Egorov


Αν ο κόσμος βρίσκεται ήδη σε μια πολυπολική αντίληψη εδώ και αρκετά χρόνια – κινούμαστε με ορισμένα βήματα προς έναν μεταδυτικό πολυπολικό κόσμο. Και σε αυτή την πραγματικότητα, η Δύση δεν θα είναι μόνο μια παγκόσμια μειοψηφία από άποψη δημογραφική, αλλά και από άποψη σοβαρής έλλειψης φυσικών πόρων σε συνδυασμό με τα μακράν υψηλότερα κατά κεφαλήν εξωτερικά χρέη στον κόσμο.

Αναλύοντας την τρέχουσα, πιθανώς πρωτοφανή, κρίση μεταξύ όχι μόνο της Δύσης και της Ρωσίας, αλλά γενικότερα μεταξύ των νοσταλγών της μονοπολικότητας και των προσηλωμένων στην πολυπολική εποχή, μπορεί κανείς να διαπιστώσει μια μάλλον αποκαλυπτική παρατήρηση. Ότι αν κοιτάξετε τον παγκόσμιο χάρτη των χωρών που έχουν επεκτείνει σε γενικές γραμμές τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας (στη συντριπτική τους πλειοψηφία δυτικά έθνη) – αποδεικνύεται ότι είναι επίσης τα κράτη με τα μεγαλύτερα εξωτερικά χρέη ανά κάτοικο.

Πράγματι, αν πάρουμε τις 10 κορυφαίες χώρες με βάση το εξωτερικό χρέος, οι 8 είναι δυτικές. Και (βρίσκονται μέσα) στο Top 20 14 χώρες, ή αλλιώς το 70%. Φυσικά, οι «μεγάλοι» οικονομικοί ειδικοί του δυτικού κόσμου θα σας πουν ότι αυτό είναι φυσιολογικό, επειδή η Δύση ήταν το σημείο αναφοράς για τις άλλες (μη δυτικές) χώρες του κόσμου για να επενδύσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Η ανησυχία για αυτή τη θεωρία είναι ότι πλησιάζουμε στο τέλος της. Όλος ο κόσμος έχει γίνει μάρτυρας της δυτικής κατακράτησης των ρωσικών αποθεμάτων – στη Δύση. Μπροστά σε αυτό, και πέρα από το γεγονός ότι η Ρωσία κατάφερε να βρει τα απαραίτητα μέσα όχι μόνο για να αντισταθμίσει το γεγονός αυτό, αλλά και για να θέσει τους υποκινητές των κυρώσεων σε μεγάλη δυσκολία, είναι γεγονός ότι η κατάσταση αυτή έχει το πλεονέκτημα να παρέχει αρκετές άλλες διευκρινίσεις.

Πρώτον – ότι η συλλογική Δύση, έχοντας οριστικά δείξει το πρόσωπό της ως υπαίθριος διαρρήκτης – ιδιοποιούμενη ό,τι δεν της ανήκει – θα έχει καταστροφικές συνέπειες για το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Η διαδικασία απώλειας της εμπιστοσύνης στα νομίσματα του δολαρίου και του ευρώ θα επιταχυνθεί από εδώ και στο εξής. Το ίδιο θα συμβεί και με τον πολλαπλασιασμό των διμερών και πολυμερών συμφωνιών για το εμπόριο σε μη δυτικά εθνικά νομίσματα.

Δεύτερον, χωρίς τις κύριες πρώτες ύλες, όχι μόνο την ενέργεια, η Δύση δεν μπορεί να κάνει πολλά. Ούτε για τη βιομηχανία της ούτε για τους απλούς καταναλωτές της. Όλη η συζήτηση για τις «ανανεώσιμες» πηγές ενέργειας παραμένει ένα σχέδιο που δεν έχει καμία πιθανότητα να υλοποιηθεί στο εγγύς μέλλον, ούτε καν μεσοπρόθεσμα. Ακόμα στο ίδιο σημείο: όλη αυτή η αλαζονεία της συλλογικής Δύσης βασιζόταν πάντα, μεταξύ άλλων, στο γεγονός ότι η δυτική βιομηχανία εξάγει τεχνολογικά προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Μόνο που αυτή η τεχνολογική βιομηχανία δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα χωρίς τους φυσικούς πόρους που χρειάζεται για να δουλέψει, να πουλήσει και να εξάγει. Όπως θα ήταν εντελώς αφελές να πιστεύουμε ότι η εκβιομηχάνιση της Δύσης δεν συνδέεται άμεσα με την αποικιοκρατία και τη λεηλασία των φυσικών πόρων των αποικιοκρατούμενων λαών.

Υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό. Τα μη δυτικά έθνη έχουν ήδη αποδείξει – και αναμφίβολα θα συνεχίσουν να το κάνουν – ότι διαθέτουν όλο το επιστημονικό και πνευματικό δυναμικό που απαιτείται για να αντισταθμίσουν ή να δημιουργήσουν τις απαραίτητες εναλλακτικές λύσεις για τις δυτικές τεχνολογίες. Οι εγκέφαλοι της Ρωσίας, της Κίνας, της Ινδίας, του Ιράν και πολλών άλλων περιοχών του κόσμου το επιβεβαιώνουν αυτό. Και αν η Δύση κατάφερε να πάρει μερικούς από αυτούς τους εγκεφάλους στο σχετικά κοντινό μέλλον, αυτή η διαδικασία θα επιβραδυνθεί αναμφίβολα τώρα. Για ποιους λόγους; Για κάποιους από πατριωτισμό, για άλλους από την ευκαιρία να δημιουργήσουν σπουδαία πράγματα (και επομένως να κερδίσουν πολλά χρήματα) στην πατρίδα τους, αντί να απασχολούνται σε δυτικές εταιρείες. Για πολλούς – και οι δύο λόγοι θα είναι παρόντες.

Έτσι, όταν βλέπετε αυτό το σύστημα να εγκαθίσταται, το οποίο και πάλι είναι λογικό, η Δύση κινδυνεύει να βρεθεί σε μια κατάσταση όπου:

1) Δεν θα είναι πλέον ο κατ’ εξοχήν πόλος έλξης.

2) Θα δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να αποκτήσει τα υλικά που χρειάζεται για την τεχνολογική της βιομηχανία, εκτός αν ακολουθήσει τους όρους των χωρών στις οποίες ανήκουν οι πόροι.

3) Θα δούμε την εμφάνιση ανταγωνιστών μεγάλης κλίμακας, μεταξύ άλλων στον τεχνολογικό τομέα, από τον μη δυτικό κόσμο, που θα αντιπροσωπεύουν ταυτόχρονα τη συντριπτική παγκόσμια πλειοψηφία.

Ορισμένες από τις διαδικασίες που επηρεάζουν την Αφρική είναι πλέον πολύ καλύτερα κατανοητές. Και ιδίως γιατί οι δυτικές χώρες ήταν τόσο υστερικές για την αυξανόμενη συνεργασία της Κίνας και της Ρωσίας με τις αφρικανικές χώρες. Η Κίνα – η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου σε όρους ΑΕΠ με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης και ισχυρός υποστηρικτής της πολυπολικότητας. Η Ρωσία – μία από τις δύο μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου, καθώς και από την άποψη των παγκόσμιων φυσικών πόρων, και επίσης βασική αιχμή του δόρατος της διεθνούς πολυπολικότητας. Η Αφρική – μια ήπειρος τόσο πλούσια σε φυσικούς πόρους, την οποία όμως η Δύση έχει υποτιμήσει τόσο καιρό – για να λεηλατήσει καλύτερα αυτούς τους πόρους που τόσο πολύ χρειαζόταν για να διατηρήσει την ιδέα της δικαιολογημένης δυτικής κυριαρχίας.

Αυτό το φαύλο μοτίβο φτάνει στο τέλος του. Και το γεγονός ότι ακόμη και οι «παραδοσιακοί» εταίροι των ΗΠΑ και της Δύσης απομακρύνονται από αυτούς, ενισχύει αυτή τη θέση. Ναι, ο δυτικός κόσμος θα πρέπει να μάθει να ζει με νέα θεμέλια και νέους κανόνες, ακόμη και αν αυτό φαινόταν αδιανόητο για πολλούς από τους λεγόμενους ειδικούς αυτού του μικρού κόσμου. Μέχρι πρόσφατα, η Δύση είχε την ευκαιρία να βρεθεί στο τελευταίο βαγόνι του πολυπολικού τρένου. Το έχασε. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο κόσμος θα είναι μόνο μετα-δυτικός.


Μετάφραση από το πρωτότυπο: Καταχανάς (Γ. Μεταξάς)

Πηγή: observatour continental