Πιθανόν κάποιοι να έχετε ακούσει το πείραμα «Σύμπαν 25» (Universe 25). Ισως κάπου να το διαβάσατε, ή κάπου να το ακούσατε. Εάν έχει υποπέσει στην αντίληψή σας αυτό το πείραμα, φαντάζομαι ότι έχετε διαβάσει και τα συμπεράσματα που έβγαλαν οι «επιστήμονες», τα οποία όμως, έχουν κάποια… κενά.

Πάμε όμως να δούμε το πείραμα για όσες και όσους δεν το γνωρίζουν.

Το 1968, ο John Calhoun, ερευνητής του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας, αποφάσισε να κάνει ένα πείραμα. Τοποθέτησε 4 (τέσσερα) ζευγάρια ποντίκια σε έναν αρκετά μεγάλο χώρο. Στα ποντίκια αυτά, παρείχε άφθονη τροφή και άφθονο νερό, θέλοντας να δει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση.

Το πρώτο διάστημα, τα ποντίκια αυξάνονταν με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς. Αυτό κράτησε ένα χρόνο. Αμέσως μετά, ο πληθυσμός των ποντικών σταμάτησε να αυξάνεται. Παρατηρήθηκε απότομη πτώση. Στη συνέχεια, τα ποντίκια παρουσίασαν μία αλλόκοτη συμπεριφορά. Είχαν μία άρνηση να συνουσιαστούν. Τα αρσενικά, σταμάτησαν να προστατεύουν τα θηλυκά, τα οποία με τη σειρά τους εμφάνισαν μία έντονα επιθετική συμπεριφορά που τα οδήγησε ακόμα και στο να σκοτώνουν τα παιδιά τους.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, γεννήθηκαν ωστόσο κάποια ποντίκια. Τα ποντίκια που γεννήθηκαν στο χάος δεν μπορούσαν να σχηματίσουν φυσιολογικούς κοινωνικούς δεσμούς ή να εμπλακούν σε σύνθετες κοινωνικές συμπεριφορές, όπως η ερωτοτροπία, το ζευγάρωμα και η ανατροφή των νεογνών.

Σύντομα εμφανίστηκαν φαινόμενα ομοφυλοφιλίας αλλά και κανιβαλισμού, παρά το γεγονός ότι εξακολουθούσαν να έχουν άφθονη τροφή και άφθονο νερό. Τα αρσενικά, έπαψαν οριστικά να συνευρίσκονται με τα θηλυκά, γεγονός που απέφερε μηδενικές γεννήσεις. Η παρανοϊκή αυτή κατάσταση, οδήγησε στον αφανισμό αυτής της αποικίας και μέχρι τη συμπλήρωση δύο ετών είχε πεθάνει καί το τελευταίο ποντίκι.

Το πείραμα αυτό, επαναλήφθηκε άλλες 24 φορές. Κάθε φορά, η εξελικτική πορεία και τα αποτελέσματα ήταν ακριβώς τα ίδια. Το τελευταίο πείραμα, ολοκληρώθηκε το 1973.

Ολο αυτό το πείραμα, με τα αποτελέσματά του ερμηνεύτηκε ως αποτέλεσμα του υπερπληθυσμού από τους νεοταξίτες «επιστήμονες». Μία ερμηνεία στην οποία αργότερα βάσισαν τα αρρωστημένα τους σχέδια για μείωση πληθυσμού. Είναι όμως έτσι;

Το πείραμα πραγματοποιήθηκε σε κλειστό και ελεγχόμενο χώρο, όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες. Στην πραγματικότητα είναι σα να βάζουμε αρχικά τέσσερα ανθρώπινα ζευγάρια σε μία αίθουσα όσο δύο στάδια Μαρακανά. Μέσα σε αυτόν το χώρο, τα τέσσερα ζευγάρια φτάνουν τα 2.300 άτομα. Αυτή η αίθουσα είναι όλος τους ο κόσμος. Δεν μπορούν να βγουν από αυτήν την αίθουσα κι είναι καταδικασμένοι κάθε μέρα να βλέπουν τις ίδιες παραστάσεις και τα ίδια πρόσωπα.

Θυμάστε την ταινία «The True Man Show» του 1998 με τον Τζιμ Κάρεϊ; Εκείνη την ταινία όπου ο Κάρεϊ ζούσε μέσα σε έναν θόλο νομίζοντας ότι αυτός ήταν ο κόσμος του. Φανταστείτε τώρα κάτι παρόμοιο, με 2.500 ανθρώπους σε έναν τέτοιο χώρο όσο δύο στάδια Μαρακανά, να ζουν μία ζωή χωρίς ενδιαφέροντα, χωρίς να μπορούν να επισκεφθούν κάποιο άλλο μέρος, χωρίς να μπορούν να δημιουργούν, χωρίς διασκέδαση, να ζούνε κάθε μέρα τις ίδιες παραστάσεις, χωρίς καιρικές αλλαγές, χωρίς ήλιο ή σύννεφα ή φεγγάρι, χωρίς αλλαγές στον τρόπο ζωής τους και το μόνο που θα μπορούν να κάνουν είναι να τρώνε, να πίνουν νερό, να κάνουν την ανάγκη τους και να κάνουν σεξ. Τίποτε άλλο.

Για κάποιους μπορεί αυτό να φαίνεται ιδανικό. Ισως τις πρώτες εβδομάδες. Αντε να πούμε και τους πρώτους δύο με τρεις μήνες. Μετά όμως;

Μετά, η μονοτονία θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην κατάθλιψη, τον μαρασμό και με μαθηματική ακρίβεια στην επιθετικότητα και την αντικοινωνική συμπεριφορά. Κι αυτά είναι πράγματα που οι νεοταξίτες «επιστήμονες» δεν τα υπολόγισαν. Θεώρησαν ότι ποντίκια και άνθρωποι έχουν την ίδια συμπεριφορά. Ωστόσο, αμέλησαν να σκεφτούν ότι ένα ποντίκι ελεύθερο, έχει δραστηριότητες. Κινείται, ερευνά, δημιουργεί κοινότητες, φωλιές κοκ. Δεν παραμένει στάσιμο. Στο πείραμα αυτό, τα ποντίκια παρέμειναν στάσιμα σε έναν κλειστό χώρο.

Από την άλλη, είναι αυτή η μανία που έχουν οι νεοταξίτες «επιστήμονες» να επιμένουν ότι η συμπεριφορά των ποντικών είναι παρόμοια με αυτήν των ανθρώπων, άρα θα συμβούν τα ίδια… Κούνια που τους κούναγε, να το πω λαϊκά.

Ο άνθρωπος δημιουργεί. Σκέπτεται. Εφευρίσκει. Διερωτάται. Δεν είναι ποντίκι. Ο εγκλεισμός σε έναν κλειστό χώρο που του στερεί την ελευθερία κίνησης, την ελευθερία δημιουργικότητας, τις κλιματικές συνθήκες και την αλλαγή παραστάσεων, αποτελεί μία ωρολογιακή βόμβα.

Επομένως, δεν ήταν ο υπερπληθυσμός που οδήγησε τα ποντίκια στη συμπεριφορά που τα οδήγησε. Ηταν η μονοτονία και ο περιορισμός. Οταν τα ποντίκια άγγιξαν τον πληθυσμό των 2.300ων περίπου ποντικιών, τότε έφτασαν στο λεγόμενο «κρίσιμο πλήθος». Μία ακόμη γέννηση, ένα ακόμη ποντίκι, αρκούσε για να επέλθει η καταστροφή! Ηδη αυτά τα ποντίκια έπασχαν από κατάθλιψη λόγω της στέρησης της φυσικής τους δραστηριότητας. Αρκούσε μία σπίθα για να επέλθει η καταστροφή.

Τη σημασία του «κρίσιμου πλήθους», μπορούμε να την καταλάβουμε μέσα από το Σύνδρομο της Ακρίδας: Ας φανταστούμε ένα χωράφι γεμάτο σπαρτά. Σε αυτό, εμφανίζεται μία ακρίδα. Κάθεται σε ένα φύλλο και δεν πειράζει τίποτα. Υστερα έρχονται άλλες 99 ακρίδες. Τώρα είναι 100. Κάθονται πάλι στα φύλλα και δεν πειράζουν τίποτα. Ερχονται άλλες 900 ακρίδες. Εγιναν 1.000! Κάθονται κι αυτές στα φύλλα χωρίς να πειράζουν απολύτως τίποτα. Εμφανίζονται άλλες 99.000! Εγιναν 100.000! Και πάλι κάθονται ήσυχα κι ήρεμα. Τότε όμως εμφανίζεται μία και μόνη ακρίδα και γίνονται 100.001! Είναι η στιγμή που οι ακρίδες ξεκινούν το καταστροφικό τους έργο και το χωράφι γίνεται ρημαδιό!

Ο πληθυσμός των 100.000ων ακρίδων, είναι το «κρίσιμο πλήθος». Είναι το σημείο όπου αρκεί μία και μόνη ακρίδα προκειμένου να μετατρέψει το μέχρι εκείνη τη στιγμή ήρεμο σμήνος, σε μία καταστρεπτική δύναμη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους ανθρώπους, όπως αναλύει πολύ εύστοχα ο γάλλος ιατρός Gustav Le Bon στο βιβλίο του «Η ψυχολογία των μαζών», που αποτελεί την επιτομή της ανάλυσης της μαζικής ψυχολογίας.

Κάτι ανάλογο συνέβη και με τα ποντίκια στο εν λόγω πείραμα. Η κατάθλιψη τα είχε ήδη κυριεύσει. Είχαν φτάσει στο «κρίσιμο πλήθος» και μόλις ένα και μόνο ποντίκι γεννήθηκε, όλο αυτό ξέσπασε μαζεμένα.

Το εν λόγω πείραμα ωστόσο, μας δίνει και ένα άλλο αποτέλεσμα, το οποίο οι νεοταξίτες «επιστήμονες» αποσιώπησαν. Κι αυτό είναι το θέμα της ομοφυλοφιλίας!

ΚΑΝΕΝΑ από τα ποντίκια δε γεννήθηκε ομοφυλόφιλο. Η ομοφυλοφιλία ήρθε στην πορεία. Εμφανίστηκε σε μία φάση εκφυλισμού της αποικίας. Σε μία φάση όπου ήδη επικρατούσε παράνοια! Κι αυτό το γεγονός είναι άξιο μελέτης, καθώς δείχνει ότι μία κατεστραμμένη ψυχολογία είναι εκείνη που οδηγεί στην ομοφυλοφιλία. Συνεπώς, όπως αποδεικνύει το εν λόγω πείραμα, η ομοφυλοφιλία αποτελεί προϊόν εκφυλισμού ενός κοινωνικού συνόλου. Ενός εκφυλισμού που προκαλείται μέσα από το έντονο στρες, την κατάθλιψη και τον περιορισμό.

Νομίζω ότι σε αυτό, θα πρέπει να εμβαθύνουμε περισσότερο την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ επιστημονική μελέτη, με ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ επιστήμονες και όχι τους κομπογιαννίτες νεοταξίτες «επιστήμονες» που εξαπολύουν στημένα αποτελέσματα δήθεν «ερευνών». Ισως αυτό, μας δώσει την ευκαιρία να μελετήσουμε το φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας με μία περισσότερο επιστημονική ματιά και λιγότερο συναισθηματική (από κάθε πλευρά).