Τίποτα! Μία λέξη που στο άκουσμά της εκείνο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το απόλυτο κενό. Η ανυπαρξία! Είναι όμως έτσι;

Οι αρχαίοι Ελληνες, αντιλαμβάνονταν το Τίποτα ως μία λογική μη δυνατότητα. Μια αδυνατότητα! Δεν το έβλεπαν ως μία παθητική ανυπαρξία, αλλά ως μια ενεργητική αντίφαση.

Από τη στιγμή που ο άνθρωπος αρχίζει να σκέφτεται το Τίποτα, αυτό μετατρέπεται σε Κάτι. Φεύγει από την ανυπαρξία του και αποκτά μία εικονική οντότητα. Κι όχι μία απλή εικονική οντότητα, αλλά μία εικονική οντότητα που μπορεί να δημιουργήσει, αλλά και να καταστρέψει. Μία εικονική οντότητα με ενεργό ρόλο τόσο στην ανυπαρξία, όσο και στην ύπαρξη.

Οι σύγχρονοι επιστήμονες ξόδεψαν αιώνες μελέτης πάνω στο Τίποτα, για να καταλήξουν ότι οι αρχαίοι Ελληνες είχαν δίκιο. (Ναι! Οι πρόγονοί μας ήταν πρωτοπόροι ακόμα και σ’ αυτό…) Συμπέραναν ότι μπορεί να υπάρξει στο Τίποτα αρκετή ενέργεια που θα μπορούσε να εξαφανίσει ολόκληρους Γαλαξίες, ή ακόμα κι ολόκληρο το Σύμπαν. Από την άλλη όμως δεν μπορούν να αποκλείσουν το ενδεχόμενο ολόκληρα Σύμπαντα να έχουν δημιουργηθεί από αυτό.

Το Τίποτα, αποτελεί μία μεταβλητή. Οσο περισσότερα γνωρίζουμε για μία μεταβλητή, τόσα λιγότερα γνωρίζουμε για κάποια άλλη. Κι αυτό αποτελεί μία από τις αρχές της κβαντικής φυσικής. Η ίδια Αρχή, επηρρεάζει το χρόνο, την ενέργεια και άλλα.

Όσο περισσότερα γνωρίζουμε για την ενέργεια ενός σωματιδίου, τόσο λιγότερα γνωρίζουμε για το χρόνο δημιουργίας της και ύπαρξής της, και το αντίστροφο. Εδώ, συμβαίνει κάτι περίεργο: Αν γνωρίζουμε ότι δεν θα υπάρξει ποτέ σωματίδιο σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ξαφνικά αυτό το σημείο θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε ποσό ενέργειας, μερικές φορές αρκετό για να δημιουργήσει ένα σωματίδιο ούτως ή άλλως.

Πρόκειται ουσιαστικά για κβαντικές διακυμάνσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα εικονικό σωματίδιο. Υπό αυτήν την έννοια, το Σύμπαν θα μπορούσε να είναι ένα εικονικό σωματίδιο. Το ίδιο κι ό,τι υφίσταται μέσα σε αυτό: Γαλαξίες, αστέρες, πλανήτες, κομήτες κοκ.

«Η υπόθεση της « γένεσης κενού » θεωρεί ότι ολόκληρο το σύμπαν ξεκίνησε ως μια μεγάλη διακύμανση στο «τίποτα» που ήρθε πριν από αυτό. Αν και δεν έχει αποδειχθεί, είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα ιδέα που πρέπει να σκεφτούμε: ότι στο τέλος, το μόνο που αθροίζουμε – εσείς, εγώ, ολόκληρο το σύμπαν – είναι ένα μεγάλο μάτσο τίποτα.», αναφέρει η Avery Thomson στο PBS Space Time

Αυτή η κβαντική θεωρία, είναι που ενισχύει την αντίληψη ότι ζούμε σε μία… εικονική πραγματικότητα. Ενα «matrix» όπως αδόκιμα επιμένουν κάποιοι να ισχυρίζονται. Ωστόσο, ευθύς γεννάται το ερώτημα: «Ποιος είναι εκείνος που θα μπορούσε να δημιουργήσει αυτήν την εικονική πραγματικότητα;» Η λογική λέει ότι από μόνη της αποκλείεται να δημιουργήθηκε.

Η αλήθεια είναι ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, είναι απλή αλλά και πολύπλοκη ταυτόχρονα. Βάσιμη κι αστήρικτη ταυτόχρονα. Βλέπετε, η κβαντική λογική, ξεπερνάει τα όρια της καθιερωμένης φυσικής. Αναβιβάζεται στα πλαίσια της υπερ – φυσικής, ή μετα – φυσικής αν προτιμάτε. Δημιουργεί την Υπέρβαση και μεταφέρεται στον κόσμο του αποκαλούμενου «υπερβατικού».

Αυτή η Υπέρβαση που ξεκινάει από το Τίποτα, περνάει από το Κάτι και καταλήγει στην εικονική πραγματικότητα, θα μπορούσε κάλλιστα να μεταμορφωθεί σε μία κβαντική θεολογία, ικανή να αποδείξει την ύπαρξη της Δημιουργού Δυνάμεως που σε μία υπεραπλούστευση θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «Θεό».

Η έννοια του Θεού, δεν είναι τόσο απλή όσο οι περισσότεροι θα ήθελαν να φαντάζονται. Ισως εκεί εντοπίζεται η πλήρης αστοχία ερμηνείας του από τις θρησκείες και πολύ δε περισσότερο από τους λειτουργούς των θρησκειών που αποτελούν το λεγόμενο «ιερατείο». Η τάση τους να αντιλαμβάνονται το Θεό ως μία οντότητα πανίσχυρη και η μανία τους να μεταδίδουν ως τέτοια αυτήν την αντίληψη, είναι αυτό που έχει δημιουργήσει αντιφάσεις. Δε γίνεται να ερμηνευτεί με απλά λόγια μία κβαντική ενέργεια. Διότι αυτό που αποκαλούμε Θεό, δεν είναι ένα πρόσωπο, αλλά μία ενέργεια.

Απλή η εξήγηση; Οχι! Η βάση της είναι τόσο πολύπλοκη που απαιτεί ατελείωτες ώρες ερμηνείας. Αλλά η ουσία είναι αυτή: Ο «Θεός» είναι μία ενέργεια σκεπτόμενη και δρώσα. Σκέπτεται και δρα! Για τους μυημένους στο μεταφυσικό, αυτή η ερμηνεία αποδίδει την εξήγηση του κβαντικού Δημιουργού, ο οποίος δημιουργεί «σκεπτομορφές»!

Τι είναι μία «σκεπτομορφή»;

Σκεπτομορφή είναι μία οντότητα που μπορεί να δημιουργηθεί μέσω της σκέψης μας. Αυτό όμως απαιτεί μία συγκεκριμένη διαδικασία, μέσω της οποίας σπαταλάται ένα τεράστιο ποσό ενέργειας.

Αν αναλογιστούμε – με κβαντική λογική – την έννοια του Θεού, έχουμε μία Ενέργεια ατελείωτης ισχύος που εμφανίζεται ως Τίποτα, και η οποία δημιουργεί σκεπτομορφικούς κόσμους στους οποίους υπάρχουν σκεπτομορφικά πλάσματα, όπως τα ζώα και οι άνθρωποι, τα οποία με τη σειρά τους – καθώς αποτελούν ενέργεια – μπορούν κι εκείνα να δημιουργήσουν τις δικές τους σκεπτομορφές.

Το συμβάν που θα σας αναλύσω αμέσως πιο κάτω, έλαβε χώρα πριν μερικά χρόνια σε ένα συνέδριο στην Αθήνα, όπου διάφοροι ομιλητές προσπαθούσαν ν’ αποδείξουν την αλήθεια του «big bang». Εκείνοι με τους οποίους συναναστρέφομαι, γνωρίζουν το συγκεκριμένο συμβάν και είναι ώρα να σας το εκμυστηρευτώ κι εσάς.

Είχα πάει σε αυτό το συνέδριο λοιπόν, όπου άκουγα με ενδιαφέρον τους ομιλητές να υπερασπίζονται τη θεωρία του «big bang». Σε κάποιο διάλειμμα, πλησιάζω ένα «πηγαδάκι» όπου συμμετείχαν οι κύριοι ομιλητές μαζί με κάποιους από τους θεατές. Αφού άκουσα για λίγο το θέμα συζήτησης, επενέβην παίρνοντας το λόγο, κοιτάζοντας τους ομιλητές:

– Ολα καλά κι όλα ωραία αυτά που μας λέτε και με ενδιαφέροντα επιχειρήματα. Πείτε μου όμως… ο Ηλιος;

Μία ομιλήτρια (δε θα ήθελα να αναφέρω το όνομά της) με κοιτάζει απορημένα.

– Τι εννοείτε;

– Ολα καλά αυτά που μας λέτε, αλλά ο Ηλιος πώς βρέθηκε εκεί;

Ακολούθησαν λίγα δευτερόλεπτα αμήχανης σιωπής, για να μου απαντήσει η εν λόγω κυρία:

– Τι να σας πω… Μάλλον κάποιος τον έβαλε εκεί…

– Ποιος;

– Δεν ξέρω. Τι να σας πω…

– Θα σας πω εγώ λοιπόν ποιος τον έβαλε εκεί…

Η αμηχανία τους μετατράπηκε σε μειδίαμα, καθώς περίμεναν την απάντηση «ο Θεός». Αυτήν την απάντηση που μισούν οι επιστημονικοί κύκλοι.

– Εγώ!

Το μειδίαμα μετατράπηκε σε απορία και δεύτερη αμηχανία. Τους χαμογέλασα και έφυγα.

Ηταν μία εποχή που η κβαντική φυσική μόλις έκανε τα πρώτα της δειλά βήματα στο εξωτερικό. Μία εποχή που οι Ελληνες επιστήμονες του εσωτερικού, σχεδόν αγνοούσαν ότι υπήρχε η κβαντική φυσική. Και να πω την αλήθεια, την αγνοούσα κι εγώ. Ομως η εντρύφηση στην αρχαία ελληνική γραμματεία, με έκανε να σκέφτομαι διαφορετικά.

Από εκείνη την ημέρα πέρασαν 3 ή 4 χρόνια όταν βρέθηκα ξανά σε άλλο επιστημονικό συνέδριο. Περνώντας δίπλα από ένα «πηγαδάκι» προκειμένου να πάω να πάρω λίγο καφέ, ένα χέρι με σταμάτησε. Κοίταξα και είδα εκείνη τη γυναίκα που πριν λίγα χρόνια της είχα πει ότι εγώ έβαλα τον Ηλιο εκεί. Μετά από τις κλασσικές τυπικότητες που έχει μία τέτοια τυχαία συνάντηση, μου είπε:

– Είχατε δίκιο! Εσείς βάλατε εκεί τον Ηλιο… Σας ευχαριστώ!

Χαμογέλασα και πάλι και συνέχισα το δρόμο μου.

Τότε ήταν που η κβαντική θεωρία, είχε αρχίσει να κερδίζει έδαφος στον ελληνικό επιστημονικό κόσμο. Κι εγώ εξακολουθούσα να την αγνοώ. Ημουν απλός πιστός της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και λογικής. Μίας λογικής που αποδεικνύεται ότι είναι έτη φωτός μπροστά ακόμη κι από αυτήν την ίδια μας την εποχή.

Κι είναι μία λογική όπου το Τίποτα είναι Κάτι και το Κάτι είναι Τίποτα, ταυτόχρονα! Μίας λογικής όπου το Τίποτα αποτελεί ένα λογικό αδιέξοδο και μία υπερβατική διέξοδο επίσης ταυτόχρονα…